Ljósberinn - 01.11.1952, Blaðsíða 2

102
LJOSBERINN
HENNAR
Skrökvaðu aldrei
Einu sinni spurði maður lítinn dreng,
hvaða leið læknirinn hefði farið. Drengur-
inn benti að gamni sínu í öfuga átt. Afleið-
ingin var sú, að maðurinn hitti ekki lækn-
inn, fyrr en það var orðið of seint að
bjarga litla barninu hans, sem hafði fest
bein í hálsinum á sér.
Við jarðarför barnsins sagði presturinn,
að lítilfj örleg ósannindi hefðu valdið dauða
þess.
Litli drengurinn hafði ekki hugmynd um,
að svona alvarlega kynni að fara. Þú skalt
því venja þig á að skrökva aldrei hvorki í
smáu né stóru.
Þau höfðu ekki lengi heima verið, þegar
drengurinn skilaði sér heim sjálfur. Þá varð
nú heldur en ekki fagnaðarfundur. Börnin
vöfðu hann að sér og spurðu í kór:
— Hvernig fórstu að því að rata heim?
— Ég, — ég fór bara sunnudagaskólaveg-
inn, svaraði hann.
Hann var nefnilega vanur að fara með
systkinum sinum í sunnudagaskóla niður í
bæ. —
Nú er þessi drengur orðinn fulltíða maður.
Og ,,sunnudagaskólavegurinn“ hefur reynzt
honum gæfuleið, vegurinn til samfélags við
Guð og trúar á hann, sem er „vegurinn, sann-
leikurinn og lífið.“
Sunnudagaskólavegurínn
Norskur Hjálpræðishersforingi, sem nýlega
var á ferð í Reykjavík, sagði eftirfarandi
sögu á einni af samkomum sínum: ,
„Nokkur börn höfðu verið skilin ein eftir
heima. Stærsta stúlkan átti að gæta hinna,
sem minni voru, og gekk það vel — meðan
þau héldu sig heima. En svo datt þeim i
huga að fara niður í bæ og sjá sig um. Þar
var líka margt að sjá og margmenni á göt-
unum svo mikið, að þeim gekk erfiðlega að
halda hópinn. Og þar kom að minnsti
drengurinn í hópnum týndist í mannagrúan-
um. Lengi var hans leitað, en árangúrslaust.
Það var engu líkara en að hann hefði sokkið
niður í götuna. Þá gáfust ekki önnur úrræði en
að snúa sér til lögreglunnar. Það var síður en
svo tilhlökkunarefni að lesa í blöðum og heyra
í útvarpi tilkynninguna: — Týnzt hefur lítill
drengur, rauðhærður. Þeir, sem kynnu að
hafa orðið hans varir, eru beðnir að gera að-
vart....
Hrygg í huga og örvæntingarfull sneru
börnin heim á leið. Hvað mundu foreldrar
þeirra segja, þegar þau kæmu heim? Hvað
gat hafa orðið um drenginn?
Bið og vinn
María litla var iðin og ástundunarsöm
bæði í skólanum og heima hjá sér. Hún gat
líka alltaf svarað spurningum kennarans í
skólanum og kunni lexíurnar sínar ágætlega.
Dag nokkurn kom ein af skólasystrum
hennar til hennar og sagði:
— Hvernig stendur á því, að þú kannt
lexíurnar þínar alltaf svona vel?
— Ég bið Guð um að hjálpa mér að læra
þær vel, svaraði María.
— Þá ætla ég líka að biðja Guð, svaraði
hin telpan, sem aldrei kunni neitt í skól-
anum.
En næsta dag, þegar hún var tekin upp,
kunni hún heldur ekki orð.
í frímínútunum kom hún til Maríu og var
hin reiðasta, vegna þess að hún hefði skrökv-
að að henni.
— Ég bað Guð, sagði hún, en ég kunni
samt ekki neitt.
— Hversu oft lastu lexíuna yfir? spurði
María.
— Lastu, ég las hana ekki neitt, sagði lata
telpan, ég hélt, að maður þyrfti ekki að
lesa, þegar maður væri búin að biðja.