Ljósberinn - 01.11.1952, Blaðsíða 4

104
LJDSBERINN
Frá tígrisdýri til slöngu
SÖNN SAGA
FRÁ CEYLDN
Allt í einu heyrði ég tígrisdýr urra rétt
hjá mér. Ég spratt á fætur og reyndi að
koma auga á einhvern felustað. Eini staður-
inn, sem til greina kom, var tré, sem stóð
rétt hjá. Nú færðist urrið nær; ég mátti
engan tíma missa. Greinarnar á trénu náðu
alveg niður undir jörð, og ég tók strax að
klifra upp. í fátinu skildi ég byssuna eftir
fyrir neðan tréð. Felustaðurinn var ekki hinn
bezti, því að tígrisdýr eiga hægt með að
klifra. En ég átti engin önnur ráð, og eina
vonin var, að dýrið yrði mín ekki vart.
Þegar ég var kominn fimm metra upp
í tréð, skiptist stofn þess í tvennt. Ég nam
andartak staðar, en heyrði þá undarlegt
hljóð yfir höfði mér. Ég leit upp, og mér
sortnaði fyrir augum. Stærðar kyrkislanga
hékk á greininni fyrir ofan mig. Ég hafði
vakið hana með komu minni, og nú horfði
hún á mig köldum miskunnarlausum aug-
um og hvæsti um leið til þess að minna mig
á að nú væri ég á valdi óvinar, sem enga
miskunn sýndi. Ég reyndi að kveikja hjá
mér von um að komast undan með því að
líta niður. En þar lá þá fyrri óvinur minn
tígrisdýrið samanhniiprað undir trénu og
sýndi ekkert fararsnið á sér. — Dauðinn
sótti nú á mig frá tveim hliðum, kyrkislang-
an var fyrir ofan mig og tígrisdýrið fyrir
neðan. Gamla orðtakið um, að á meðan líf
væri, væri von, koma allt í einu upp í
huga mér og jók mér áræði til að reyna að
hugsa upp einhverja leið út úr þessum
ógöngum.
Tígrisdýrið hafði enn ekki orðið mín vart
og hefði kannski ekki orðið það, ef svo slysa-
lega hefði ekki viljað til, að ég rak höfuðið
í trjágrein, svo að ég missti hattinn niður, og
hann lennti rétt við hliðina á tígrisdýrinu.
Dýrið stökk á fætur og urraði reiðilega. Það
skimaði í allar áttir til þess að sjá, hvaðan
þessi óvænta truflun kæmi, og loksins beindi
það grænu augunum upp í tréð og kom auga
á mig.
Það fór hrollur um mig og ég fann, að
kyrkislangan fikraði sig nú hægt í áttina
til mín. Hún var nú varla meira en háifan
meter frá mér.
Undir eins og tígrisdýrið hafði komið auga
á mig, tók það til að klifra upp í tréð og
urra áfergjulega. Eina von mín var nú s
að geta látið mig detta niður af greininni og
gripið riffilinn, sem lá undir trénu. Slang-
an hvæsti nú á mig. Ég var hræddur um, að
hún mundi hremma mig, um leið og ég
bærði nokkuð á mér.
Páfagaukur kom fljúgandi og settist á
eina greinina. Slagan leit þá andartak af
mér og á fuglinn. Við það bauðst mér kær-
komið tækifæri, og ég fikraði mig utar á
greinina. Það voru sex metrar til jarðar.
Það gat kostað fótbrot eða annað þess hátt-
ar, en hvað var það hjá því að verða kram-
inn af kyrkislöngu eða lenda í klónum á
tígrisdýri.
Tígrisdýrið kom nær og nær, og yfir höfði
mér hékk kyrkislangan. Tígrisdýrið hafði
enn ekki komið auga á slönguna. Allt í einu
tók slangan viðbragð, og í einu vetfangi
sveiflaði hún sér utan um hálsinn á tígris-
dýrinu. Andartak stóð trylltur bardagi, en
honum lyktaði með því, að blóðið fossaði út
um nasir og kjaft tígrisdýrsins. Það sleppti
takinu á greininni og hékk máttlaust í lausu
lofti með slönguna um hálsinn.
Slangan lét sig síga hægt til jarðar með
bráð sína. Þetta var hreint engin smáslanga.
Hún var að minnsta kosti eins gild og meðal
-mannslaerJ s\o pj.nij- Uj.i -metxar kej^gd. iÞað
fór hrollur um mig, er ég hugsaði til þeirra
örlaga, sem ég hafði sloppið frá.
Þegar slangan var komin niður á jafn-
sléttu með tígrisdýrið, teygði hún aftur úr
sér og fór að leggja sér bráðina til munns.
Það leið ekki á löngu, unz hausinn á tígris-
dýrinu var horfinn ofan í slönguginið. Háls-
inn á slöngunni þandist svo út, að ég bjóst
við því á hverri stundu, að hann mundi
rifna.
Nú var kominn tími til þess fyrir mig að