Ljósberinn - 01.11.1952, Blaðsíða 5

LJOSBERINN
105
FRA FJARLÆDUM LDNDUM
• CEYLON •
PERLA AUSTURLANDA
JJfíir JJhoritein (jJje
Stór flutningabáturinn sígur hægt inn að
hinum langa hafnargarði í Cólombó, siglir
inn fyrir enda hans og mætir dráttarbátunum,
sem draga skipið lengra í áttina til lands,
unz ankerið fellur í sjóinn með skvampi,
og festum er komið fyrir í baujuna.
Við erum komin til Ceylon, eyjar, sem
liggur eins og ljómandi perla mitt í eymd
Austurálfunnar.
Ceylon hefur öldum saman orðið að sætta
sig við erlend yfirráð. Árið 1505 var landið
hertekið af Portúgölum. Röskum hundrað
árum seinna voru þeir hraktir bírott af
Hollendingum, og síðan 1796 hafa Englend-
ingar drottnað yfir eyjunni. 1798 var því
lýst yfir, að hún væri brezk nýlenda undir
stjórn landsstjóra. Eftir síðustu heimsstyrj-
öld hefur landið fengið sömu aðstöðu sem
samveldislöndin með því að þjóðkosið ríkis-
ráð fer -með völdin við hliðina á landsstjór-
anum. Flestir íbúarnir eru Singalesar og
Tamilar, að mestu komnir frá Dekanskaga,
en enn þá gefur að líta leifar frumbyggjanna,
Veddanna, sem búa uppi í fjöllunum að hætti
forfeðranna.
Ceylon er frjósöm eyja, og þegar af hafi
má sjá pálmana, sem vaxa alveg niður að sjó.
En nú skulum við líta nánar á þessa eyju.
Við fáum lítinn bát til að flytja okkur upp
að bryggjunni. í Cólombó verða öll skip að
hypja mig á burt. Ég klifraði varlega niður úr
trénu, læddist burt frá dýrunum og tók að
leita uppi félaga mína. Ég vona, að þú
lendir aldrei í sömu hættu og ég þennan
dag í frumskógum Ceylon.
leggjast við ankeri, því að þar eru engar
haf skipabrygg j ur.
Það fyrsta, sem mætir okkur, þegar við
komum út á götuna, er löng röð af hand-
vögnum og margraddað hróp: „Handvagn,
herra!“ Við stígum upp í eitt slíkt farartæki,
og berfættur Ceylonbúinn hleypur léttilega
af stað og hringlar án afláts í bjöllu, sem
fest er á annan vagnkjálkann. Með einstakri
leikni smýgur hann gegnum þröngina milli
uxavagna, bíla, sporvagna og hjóla. Húsin í
miðbænum eru stór, ný og nýtízku hús, og
göturnar eru breiðar; en brátt verða þær
þrengri, og bæjarlífið í eldri borgarhlutan-
um hefur næstum gleypt okkur. Á gang-
stéttunum stendur fjöldinn allur af sölu-
mönnum með varning sinn, og alls staðar
umhverfis okkur er æpandi og gónandi fólk,
en á meðan brýzt sérstæður söngur þeirra
með aðstoð hátalara út yfir iðandi mann-
hafið. Fyrir ofan okkur er brennheit sólin,
og rykmökkurinn veldur sviða í nasaholum
okkar.
Þessi eru kynni okkar af Cólombó, höfuð-
borginni, sem hefur rúmlega 300.000 íbúa.
Brátt erum við komin að járnbrautar-
stöðinni, en þaðan eigum við að fara með
lest 7—-8 mílur inn í landið til borgarinnar
Kandy.
í fyrstu er landslagið flatneskjulegt, og
stórir, grænir hrísgrjónaakrar teygja úr sér.
En svo hækkar járnbrautin, og brátt verð-
ur gróðurinn auðugri að skógi og fögrum
blómum, rauðum, bláum og gulum, sem
teygja sig upp eftir steinum og trjám. Nú för-
um við fram hjá bananaekrum, og kókos-