Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 4

116
LJOSBERINN
^M4-.
^14.
M
^'4-
m
J>l/£
ife
jfe
_vM/<i.
*AIrt An s7/7 /1 tvi .^1/^. .Al/-. .^14^ ^14-. NSU-. XS'/i. .^14-. cM£. jMí. ^Ks- .sM4s> -iM^- ^sM4-
olaia9a am MMMMMMMItelfelfeMMMM
ÓLAF TRYGGVASON og
KJARTAN ÓLAFSSON
jMs- Ék
Cftir Ék
dr. ~s4ndr. ^eieritad, M
prófeiior M
M
j>,l4-. ^M/j. ^M/-. ^M/j. ^M/-. ^M^ .jJ% jJ% jjM/-. _n.M/>. ^M/^ ^M/-. ^M/^ .$14-. ^14-. . M
T^LZTA KIRKJA í Niðarósi var byggð af
Ólafi Tryggvasyni, líklega árið eftir að
hann kom til Noregs og tók við konungdómi.
Kirkjan var fullsmíðuð skömmu fyrir jól.
Frá þessu er sagt í Laxdælasögu, Oddssögu
og yngri sögunni af Ólafi Tryggvasyni.
Þegar verið var að reisa kirkjuna voru
margir íslendingar í bænum. Sumir höfðu
legið þar um lengri tíma með kaupskip sín,
aðrir bættust smátt og smátt í hópinn. íslend -
ingarnir voru enn þá heiðingjar og dýrkuðu
Frey, Óðinn og Þór,
Einn þeirra íslendinga, sem komið höfðu,
hét Kjartan Ólafsson, voldugur maður heima
á íslandi. Þegar hann varpaði akkerum í
höfninni, barst honum til eyrna, að hinn nýi
konungur, Ólafur Tryggvason, ætlaði sér að
neyða bæði Norðmenn og íslendinga til að
láta skírast og verða kristnir. Kjartani var
ljóst, að konungur hafði mikið herlið, og það
var ekki auðvelt að veita honum mótspyrnu.
En í veizlu nokkurri inni í borginni lét hann
svo um mælt við menn sína, að fyrr mundi
hann brenna konung inni en að láta hann
himna, situr við hœgri hönd Guðs Föður, og
á hans ríki mun enginn endir vera — og
hann er:
FRIÐARHÖFÐINGI.
Englarnir sungu: „Dýrð sé Guði í upphœðum,
friður á jörðu með þeim mönnum, sem hann
hefur velþóknun á.“
Þegar hann var upprisinn frá dauðum sagði
hann við lœrisveina sína: „FRIÐUR sé moð
yður.“ — Þeir sem trúa á hann, fá frið í
hfarta, þótt ófriður œði hringinn í kringum.
Jesús er vor friður.
Allt þetta er Jesús þeim, sem trúa á hann
og elska hann.
Hann gefi oss öllum gleðileg jól!
Fr. Fr.
------113----
neyða sig til að dýrka einhvern nýjan guð.
Menn hans sögðu, að það væri hættuleikur
að reyna að brenna konung inni, en Kjartan
sagðist mundu kveikja í konungsgarði að
næturlagi, þar sem vörður væri ekki svo
strangur.
Það, sem Kjartan hafði sagt, barst konungi
til eyrna. Hann stefndi öllum íslendingum
til þings, og komu þeir allir ásamt Kjartani.
Eitt líkaði Kjartani við Ólaf konung, og það
var, hversu mikill íþróttamaður Ólafur var
og hve hann kom hreinskilningslega fram.
i ÞINGINU hélt konungur ræðu, bauð
hann íslendingum að taka á móti skírn
og trú á Jesúm Krist. En þeir höfðu litla löng-
un til þess.
— Þá mun illa fara fyrir yður, sagði kon-
ungur, — annars getur svo verið, að þér
haldið, að þér getið brennt mig inni? Er ekki
einn yðar, sem hugsar um slíkt?
Kjartan svaraði: — Þú heldur ef til vill,
konungur, að sá, sem hefur talað um það
að brenna þig inni, þori ekki að standa við
orð sín, en hérna sér þú hann!
— Víst sé ég þig, sagði Ólafur konungur,
— og það er ekkert smáræði, sem þú hefur
gerzt ábyrgur fyrir. Það, sem þú hefur sagt
hér, er næg ástæða til þess, að við sjáum um,
að þú getir ekki framar hótað konungum
með brennum, vegna þess að þeir vilji kenna
þér betra líf. En vegna þess, að þú ert svo
hugdjarfur og hefur játað svo karlmannlega
orð þín, ætla ég ekki að gera þér nokkuð
mein. Þú ert algjörlega frjáls ferða þinna
hér í bænum. Ég hef þá trú, að sá maður,
sem svo er fastheldinn á orð sín, muni einn-
ig verða tryggur, er hann lætur einhvern
tíma skírast af frjálsum vilja. Ég þykist full-
viss þess, að þú siglir frá landinu með aðra
trú en þú komst með. En hvað sem því líð-
ur, skaltu fara í friði, því að Guð segir, að
hann vilji ekki, að nokkur komi af nauðung.