Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 5

LJDSBERINN
117
EIM, sem þingið sátu, þótti ræða konungs
góð, og heiðingjarnir frá fslandi sögðu
við Kjartan, að hann gæti svarað eftir því,
sem honum sjálfum bezt fyndist.
Kjartan mælti: — Ég vil þakka þér, kon-
ungur, það, að þú svarar með vinsemd og
vilt ekki neyða neinn, þótt þú hafir okkur á
þínu valdi. Þetta veldur því, að mér lízt bet-
ur á trú þína en áður. Þú getur einnig haft rétt
fyrir þér í því, að ég komi ekki aftur til ís-
lands með sömu trú, því að hér eftir mun
ég ekki kæra mig neitt um Þór.
Þá hló konungur og sagði: — Það sé ég
gjörla á svip Kjartans, að hann hefur meiri
trú á kröftum sjálfs sín og vopnum en á
Þór og Óðni.
Að svo mæltu var þingið rofið.
Við sína menn sagði Ólafur konungur:
— Það eru til margir kristnir menn, sem eru
ekki jafn ráðvandir og hugdjarfir og Kjartan
eða þjóð hans. Eftir slíkum mönnum verður
maður að bíða lengi.
T TM SÍÐIR stóð kirkjan fullsmíðuð ekki
alls fjarri konungsgarði Ólafs Tryggva-
sonar, og kirkjuvígslan var ákveðin á sjálft
aðfangadagskvöld. Fyrsta guðsþjónustan var
hátíðleg jólaguðsþjónusta. Fólk flykktist að,
þegar kirkjuklukkurnar hringdu. Kjartan
sagði við menn sína, að hann ætlaði að fara
og sjá, hvernig kristnir menn höguðu guðs-
þjónustum sínum. Margir aðrir íslendingar
bjuggust við, að það yrði mjög skemmtilegt,
og þeir fóru með. Er þeir nálguðust kirkjuna,
heyrðu þeir fagran söng, og brátt fundu þeir
hinn sæta reykelsisilm. Konungur hélt ræðu,
sem mjög var lofuð af kristnum mönnum.
Kjartan og menn hans stóðu dálítið afsíðis,
en þeir heyrðu, að konungurinn talaði um
höfðingja, sem hafði fæðzt þessa nótt, og
hann ættu menn að trúa á. Þeir fengu að
heyra, að þetta væri fyrsta hátíðin meðal
kristmna manna, og guðsþjónustan hafði
djúp áhrif á þá, sem hana sáu.
EGAR íslendingarnir komu aftur til hí-
býla sinna, ræddu þeir mikið um það,
sem þeir höfðu séð og heyrt.
— Mér hefur geðjast vel að konungi frá
því, er ég sá hann fyrst, sagði Kjartan, — og
bezt féll mér hann í kvöld. Ég held, að það
sé rétt að álíta þann Guð, sem konungurinn
trúir á, hinn eina sanna Guð. Og nú er ég
jafn áfjáður að taka á móti skírninni og kon-
ungur að veita mér hana. Og væri ekki orð-
ið svo áliðið dags og konungurinn þegar
setztur undir borð, þá færi ég þegar í kvöld
og bæði um skírn fyrir mig og mína.
Aðrir sögðust vera honum sammála í þessu.
Konungi bárust þessi orð Kjartans til eyrna,
áður en hann stóð upp frá borðum þá um
kvöldið.
— Orðtakið sannast á Kjartani, sagði kon-
ungur: „hátíð er til heilla bezt“.
i JÓLADAGSMORGUN mættu konung-
ur og hirð hans Kjartani og föruneyti
hans á götunni. Kjartan heilsaði konungi með
virktum og sagðist þurfa að gera út um mál
við konung.
— Ég veit um, hvað það fjallar, og ekki
skal standa á mér, sagði konungur.
Kjartan segir: — Ég óska þess, að það
dragist ekki lengi, unz við förum í vatnið, og
það þarf mikið vatn!
Konungur hló og sagði, að einnig í þessu
efni skyldu þeir mega vel við una.
Annan jóladag fyrir hámessu var Kjartan
Ólafsson skírður ásamt allri áhöfn sinni. Og
á sömu stundu var hinn góði vinur hans og
frændi, Bolli, skírður ásamt öllum mönnum
sínum. Eftir skírnina voru þeir færðir í hvít
klæði, sem hinir nýskírðu voru vanir að
ganga í 8 fyrstu dagana. Kjartan og Bolli
voru svo gestir konungs um jólin, og sama
dag og þeir fóru úr skírnarklæðunum, gekk
Kjartan í þjónustu konungs. Síðar fór hann
til íslands; hann lifði nákvæmlega eftir
kristnum sið og gerði sitt til að kristindómur-
inn næði fram að ganga á íslandi.
i
aJ^lóilerirm óílar öííum ieíendh
um ómum