Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 6

118
LJÓSBERINN
Fanginn í skógarhúsinu
______________
(Jaqa eptlr
J(arin
((e

J
í þorpinu léku drengirnir indíána og land-
nema, og þar sem komið var fram í septem-
bermánuð, var tekið að skyggja á kvöldin
og hentaði það strákunum einkar vel til að
fara í æsandi leiki.
Sá hét Eiríkur, er var hinn sjálfkjörni
foringi drengjanna í ævintýrum þeirra. Dag
einn hafði hann verið á rölti í kringum skóg-
arkofa þar í grenndinni og gægzt um leið
inn um einn glugganna.
—- Heyrið þið, strákar, kallaði hann til
Rudolfs Bent og Steins, sem léku sér að
knetti þar skammt frá, — komið þið hingað og
þá skulum við sjá dálítið spennandi.
Drengirnir komu og tóku nú að ræða sam-
an í ákafa og ákváðu loks að leggja kofann
undir sig. Hann var hæfilegur tveim land-
nemum, en í skóginum að baki áttu hinir
drengirnir að reisa indíánakofa og vera indí-
ánar. Hugmyndin var ágæt.
Allt í einu varð Rudolf efablandinn á svip
og spurði: — Heldurðu að við megum fara
inn í kofann, Eiríkur?
— Það megum við vissulega, sagði Eirík-
ur, — eigandinn kemur hingað aldrei. Við
reynum að komast inn um einn gluggann
og opna hurðina að innan.
Þeir hikuðu ekki lengur, heldur gerðu
þetta samstundis. Brátt voru þeir allir fjór-
• ir komnir inn í húsið. Loftið var rakt og
þungt. Áreiðanlega voru mörg ár síðan eld-
ur hafði verið kveiktur þar. Rúmfleti stóð
við einn vegginn, og var það þakið löngu
visnuðum grenihríslum.
Brátt ákváðu þeir, að Eiríkur og Steinn
skyldu vera landnemar og hinir indíánar í
frumskóginum.
— Við byrjum strax og við höfum lokið
við að lesa lexíurnar, sagði Eiríkur ákveð-
inn.
Á hverju kvöldi fóru þeir í þennan spenn-
andi leik og lifðu sig þá svo mjög inn í æv-
intýraheiminn, að ekkert annað komst að
í huga þeirra.
Eiríkur og Steinn höfðu tekið til í húsinu,
náð sér í nýtt greni á fletið, þar sem þeir
hvíldu sig við og við, höfðu hvellhettu-
byssurnar viðbúnar og biðu spenntir eftir
árás rauðskinnanna.
En kvöld eitt gerðist alveg óvæntur at-
burður.
Eiríkur læddist meðfram stíflugarðinum.
Hann laumaðist með mestu varkárni, því
að mikið reið á að ná kofanum, án þess að
rauðskinnarnir heyrðu til hans. Þetta kvöld
varð hann að vera eini landneminn, því að
Steinn hafði veikzt og varð að halda sér í
rúminu.
Allt í einu steig Eiríkur á grein, sem brast
hátt í sundur. Hann stóð grafkyrr til að sjá,
hvort hann hefði komið upp um sig. Nei,
allt var dauðakyrrt. Nú skreið hann á fjór-
um fótum heim að kofanum. Hann ýtti á
hurðina varlega og skauzt síðan inn. Síðan
gekk hann að fletinu.
Samstundis rak hann upp skelfingaróp.
Hendur hans höfðu fálmað á lifandi veru í
fletinu, á manni, sem á næsta augnabliki