Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 7

LJDSBERINN
119
þaut fram á gólf og reyndi að handsama
hann.
Allt þetta kom Eiríki alveg á óvart, en
nú skildi hann, hvernig í öllu lá: Rauðskinn-
arnir höfðu auðvitað gert honum þann grikk
að sitja í launsátri fyrir honum og ráðast á
hann í hans eigin húsi.
Hann tók að verja sig fyrir alvöru, því að
ekki vildi hann láta handtaka sig, og ekki
hraut eitt einasta orð fram af munn þeirra.
Eiríkur barðist með samanbitnum tönnum
og hann „ákvað með sjálfum sér, að hann
skyldi bjarga heiðri landnemanna.
En ekki leið á löngu, þar til hann upp-
götvaði mistök sín. Það gat ekki verið einn
af félögunum, sem hann barðist við í myrkr-
inu, heldur hlaut það að vera stór og sterk-
ur karlmaður.
Þá varð Eiríkur fyrir alvöru hræddur.
Þetta var ekki lengur skemmtilegur leikur.
Nú gat hann aðeins gert eitt — að flýja.
Þetta var skelfilegt augnablik fyrir dreng-
inn. Hann reyndi að gera eins lítið og mögu-
legt var úr sér, svo að hinn dularfulli óvin-
ur hefði ekki hendur í hári hans. Smám
saman tókst honum að nálgast dyrnar, og
loks með örvæntingarfullu átaki reif hann
sig lausan og þaut á dyr.
Sem snöggvast náði maðurinn í handlegg
Eiríks fyrir utan dyrnar, en Eiríkur hristi
hann af sér og þaut inn á milli trjánna.
En maðurinn elti hann og var rétt á hæl-
um hans. Eiríkur heyrði, að
hann nálgaðist enn meir og
sá, að hann átti aðeins eina
undankomuleið. Hann hljóp
í áttina að árbakkanum, þar
sem hann vissi um marga
felustaði, sem hann gat fal-
ið sig í.
En skyndilega fann hann,
að jörðin tók að renna und-
an fótum hans. Hann áttaði
sig samstundis og sá, að i
ákafa sínum hafði hann
hlaupið of nálægt brúninni
á stíflunni. Og nú valt hann
niður og reif sand, leir og
steina með sér.
Skvamp! Þá lenti hann í
ánni. í nokkrar mínútur lá
hann grafkyrr í ísköldu vatninu og hlustaði.
Allt var hljótt. Áin var grunn, og hann tók
að skríða með fram bakkanum og leitaði að
hentugum stað til að komast óséður upp
úr ánni, svo að hann kæmist heim.
Loks komst hann eftir marga erfiðleika
óhultur heim í eldhús. Hann fleygði sér nið-
ur í næsta stól. Ekki var þurr þráður á hon-
um, og hann skalf bæði af spenningi og
kulda.
Pabbi og mamma störðu á drenginn.
— En hvað á þetta að þýða? gat mamma
loks stunið upp.
Ja, hverju átti hann að svara. Nú varð
hann að segja alla söguna frá upphafi til
enda bæði um leikinn í skógarkofanum og
um ævintýrið, sem hann lenti svo óvænt í.
— Pabbi, heldurðu, að það geti verið eig-
andi kofans? spurði Eiríkur.
Pabbi varð hugsi.
— Nei, sagði hann, — eigandinn fór til
Ameríku síðast liðið sumar. En það eru til
svo margir ævintýramenn, sem vilja fara
huldu höfði um stundarsakir.
Þeir þurftu ekki að brjóta heilann lengi
um það, hver ókunni maðurinn í skógarkof-
anum hafði verið. Nokkrum dögum eftir
þennan atburð var faðir Eiríks að lesa í
blöðunum.
— Hlustið þið nú vel, sagði hann allt í
einu. Síðan las hann fyrir þau grein í blað-
inu um fanga nokkurn, sem flúið hafði úr