Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 8

120
LJDSBERINN
fangelsi í kaupstaðnum, en verið handtek-
inn aftur. Hann hafði sofið eina nótt í yfir-
gefnum skógarkofa nálægt þorpinu.
— Það var þá fanginn, sem þú barðist
við, Eiríkur, sagði faðir hans. — Auðvitað
var hann hræddur um, að þú kæmir upp
um sig, og því vildi hann ná í þig til að
neyða þig til að þegja. Þú ferð strax á morg-
un upp í húsið og sérð um, að því verði al-
mennilega læst. En skylduð þið annars ekki
hafa misst alla löngun í þennan leik?
Sögunni er enn ekki lokið.
Árin liðu og drengirnir, sem léku sér í
indíánaleikjum voru nú fullvaxnir, ungir
menn. Eiríkur var heima á bænum og hjálp-
aði föður sínum við búskapinn.
Um sumarið átti eins og venjulega að
fleyta miklu af trjábolum eftir ánni frá
þorpinu. Hópur verkamanna leitaði þar gist-
ingar. Á heimili Eiríks var einum ókunnu
mannanna einnig leigt herbergi.
Andrés hét hann og var stór og stæðileg-
ur maður á fertugsaldri. Hann var hljóður
og kyrrlátur, en aldrei önugur. Brátt tóku
menn eftir, að hann tók aldrei þátt í hin-
um léttúðugu skemmtunum félaga sinna. Ef
til vill var Biblían á náttborði hans næg
skýring á því.
Á kvöldin, þegar vinna dagsins var á enda,
varði Andrés tíma sínum við að skera út í
tré og sat þá á tröppunum. Hann var ótrú-
lega laginn í höndunum.
Á góðviðriskvöldum sat
fólkið á bænum oft hjá hon-
um og rabbaði við hann. Ei-
ríkur átti sex ára systur, sem
hét Katrín, og var hún ágæt-
ur vinur ókunna mannsins.
Hvenær sem hún gat, sat hún
hjá honum og horfði á hann
vinna.
— Nú ætla ég að byrja á
jólagjöf handa þér, Katrín,
sagði hann kvöld eitt. — Ef
ég lýk henni ekki, meðan ég
er hér, þá lofa ég þér að
senda hana fyrir jól.
Svo byrjaði hann að tálga.
Katrín reyndi að geta sér til,
hvað það ætti að verða, en
það var í fyrstu alveg ó-
mögulegt. Smám saman komu þrjár mynd-
ir fram í tréð, og loks var gátan leyst.
— Nú get ég séð, hvað það er, hrópaði hún
fagnandi, — það er Jesúbarnið, María og
Jósep.
En þá var starfi verkamannanna lokið.
Þeir urðu að taka föggur sínar og fara á
burt.
Sumarið leið og komið var fram að jól-
um. Oft lét Katrín hugann reika til ókunna
mannsins. Skyldi hann muna loforð sitt, eða
hafði hann strax gleymt henni og jólagjöf-
inni?
Nokkrum dögum fyrir jól kom pósturinn
með öskju, sem í voru ekki aðeins einn,
heldur tveir pakkar.
Annar var til Katrínar, en hinn til Eiríks.
Loks rann aðfangadagskvöld upp og pakk-
arnir voru opnaðir. Katrín ljómaði af gleði,
þegar hún hélt á litlu trémyndinni í hendi
sér.
Nú var myndin fullgerð og hún orðin að
litlu meistaraverki. Katrín þreyttist aldrei
að dást að hinu milda andliti Maríu og hin-
um litlu höndum og fótum barnsins. Enn
fremur lágu nokkur lömb fyrir framan jöt-
una. Jósef stóð að baki þeim eins og til
verndar.
En hvað fékk Eiríkur?
Hann hafði orðið hljóður, er hann stóð
inn við jólatréð og las kort, sem fylgdi gjóf-