Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 9

LJÚSBERINN 121
5 G I ^^^wwwwww^wwwwrt^wwwN^rvwwwwwwwfvwwwWi
i ÞAU BRUTU ÍSITO
WWJWWVWWWWWWW^WVWW^
Það var mikill æsingur á fundinum. Ókunn-
ugir hefðu getað ályktað, að þessi 12 ára
gömlu börn hefðu í hyggju að kollvarpa rík-
isstjórninni eða eitthvað ennþá verra. Tólf
ára bekkur E hélt þennan fund sinn í
skemmtigarðinum, þar sem styttan stóð.
Sum þeirra sátu á fótstalli styttunnar, önnur
á bekkjunum, og svo voru sum, sem ekki
höfðu eirð í sér til þess að sitja kyrr.
Urnræðuefni fundarins var aðalkennari
þeirra, fröken Guðlaug. Hún var bókstaflega
óþolandi að áliti fundarins. Barsmíðar henn-
ar og nöldur keyrðu úr hófi fram. Það kom
varla sá dagur, að einhver fengi ekki löðr-
ung, og oftast var það alveg að ástæðulausu.
Hún ávítaði þau fyrir allt, sem þau gerðu,
og allt, sem þau gerðu ekki. Veslings konan
virtist ekki eiga vingjarnlegt orð í eigu sinni
og ekki vingjarnlegt augnaráð.
Sumir drengjanna á fundinum vildu láta
allan bekkinn afsegja fröken Guðlaugu og
mæta alls ekki í skólanum í tímum hjá henni.
En þá komu raddir um það, að þetta hefði
verið reynt áður af öðrum bekkjum og ekki
heppnast, já, veturinn áður ætlaði heill
bekkur að afsegja hana, en það endaði með
þrefi og þjarki og urðu börnin að biðja af-
sökunar á framferði sínu. Það er stundum
óþægilegt að vera barn, og stundum gott að
vera kennari. Það hafði verið kvartað við
skólastjórann, en án árangurs. Hvað átti 12
ára E að taka til bragðs? Þennan sama dag
hafði ein telpan verið barin fyrir það eitt,
að hún hafði gleymt að ydda blýantinn sinn.
Nokkrir fundarmenn buðust til þess að láta
inni, hestinum tígulega, sem hann hafði dáðst
svo mjög að um sumarið.
Á kortinu voru nokkur undarleg orð:
— Til minningar um bardagann í skógar-
kofanum. Þá nótt tók óhamingjusamur mað-
ur nýja ákvörðun í Guðs nafni og byrjaði
nýtt líf með Hans hjálp. Gleðileg jól, Ei-
ríkur!
ótaiaya riíui fíjrir oCjóiberann
svo illa í tímum, að kennaranum yrði ekki
viðvært og óskaði sjálf eftir að losna. Ekki
þótti þessi tillaga góð, þar sem ólátabelgj-
unum yrði sennilega vísað úr skóla, og her-
ferðin þar með úr sögunni.
Það var komið að fundarslitum og engin
lausn fengin á málinu þegar lítil, ljóshærð
stúlka, Þórey að nafni, bað um að mega koma
með tillögu. Þórey sagði að búið væri að
reyna öll möguleg ráð til þess að betrumbæta
fröken Guðlaugu, en það hefði ekki tekizt.
Hún væri heldur að færa sig upp á skaftið.
En nú dettur mér í hug, hvort við getum
ekki komið henni á óvart með því að safna
saman í einhverja góða jólagjöf handa henni.
Pabbi minn segir, að þetta sé einstæðings-
manneskja, sem eigi enga ættingja svo vitað
sé og enga kunningja. Hann segir, að vel
geti verið, að skapferli hennar mótist af því,
hvað hún sé einmana og finnist allir vera á
móti sér.
Tillaga Þóreyjar mætti mikilli andúð, en
ekki lengi. Börnin sáu brátt að þetta var
mjög sniðug hugmynd. Þetta tiltæki þeirra
myndi koma kennaranum í mikinn vanda,
sem hún yrði ein að leysa úr. Loks var sam-
þykkt í einu hljóði að reyna þetta bragð, og
kusu börnin fimm manna framkvæmdaráð,
sem átti að stjórna fjársöfnuninni og taka á
móti tillögum frá hinum. Þórey var auðvitað
kosin í nefndina og umsjónarmaður bekkjar-
ins, ásamt tveim drengjum og einni stúlku.
Vikuriiar liðu og geðillska fröken Guð-
laugar virtist fara dagversnandi. Ef til vill
var það vegna þess að börnin í 12 ára E voru
oftast í rjómaskapi og tóku öllu mótlæti bros-
andi með þögn og þolinmæði. Þau voru nú
búin að ákveða það, að gefa kennaranum
vandað útvarpstæki. Þau höfðu einhvern-
veginn komizt á snoðir um það, að gamla út-
varpstækið hennar var orðið svo lasburða
og úr sér gengið, að hún þurfti helzt að liggja
á hnjánum fyrir framan það, ef hún átti að
geta heyrt eitthvað í því. Þótt útvarpstækið