Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 10

122
LJDSBERINN
væri eina heimilisánægjan hennar, hafði hún
þó einhverra hluta vegna ekki fengið sér
nýtt. Annað hvort hafði hún ekki efni á bvi,
eða þá að hún tímdi því ekki. Hún var líka
stundum lasin, svo það gat vel verið að húri
væri að safna peningum til þess að eiga, ef
heilsuleysi eða elli berðu að dyrum.
Daginn fyrir Þorláksmessu voru síðustu
kennslustundir áður en jólaleyfið hófst. Og
þetta voru auðvitað ekki kennslustundir, því
börnin höfðu skreytt skólastofurnar hátt og
lágt með alls konar teikningum og mislitum
bö.ndum, og dagurinn fór í það, að kennar-
arnir sögðu börnunum jólasögur, eða þau
lásu sjálf upp. Sums staðar voru þau jafn-
vel með smá leikþætti. Tólf ára bekkur E
hafði fengið sögur í tveim fyrstu tímunum,
en næstu tveir tímarnir voru helgaðir bless
uninni henni fröken Guðlaugu. í fyrri tím-
anum hlýddi hún þeim miskunnarlaust yfir
náttúrufræði, rétt eins og engin jól væru á
næstu grösum. í seinni tímanum áræddu
nemendurnir að fara fram á það að fá sögu.
Það lá við að sprenging yrði í skólastofunni,
þegar þau nefndu þetta. Kennarinn hóf upp
raust sína og hélt stórmerkilega skammar-
ræðu yfir þeim, sem entist henni allan tím-
ann og tíu mínútur fram yfir, meira að segja.
Börnin skemmtu sér konunglega, en létu
ekki á neinu bera. Að kennslustund lokinni
skildust kennari og nemendur í fullri óvin-
semd.
Það var komið aðfangadagskvöld. Drif-
hvítur snjórinn lá á jörðinni eins og nýþveg-
ið rúmteppi. Aftansöng var lokið í kirkjun-
um. Klukkum hafði verið hringt og víða
heyrðust skærar barnaraddir þar sem verið
var að ganga kring um jólatré. Fröken Guð-
laug sat alein inni í íbúð sinni og tárfelldi
yfir einstæðingsskap sínum. Jólagleðin hafði
ekki gist hús hennar, þvert á móti gerði það
henni gramt í geði að hugsa til þess, að aliir
aðrir reyndu að vera glaðir á þessu kvöldi.
Hún heyrði óljóst óminn af söng í næstu hús-
um og beit saman vörunum. Hún reyndi að
lesa, en gat ekki fest hugann við efnið. Allt
í inu var dyrabjöllunni hringt. Guðlaug hrökk
við. Hver gat verið að hringja núna? Það hafði
aldrei komið fyrir, að nokkur hefði heimsótt
hana á aðfangadagskvöldið. Hún skundaði
til dyra. Þegar hún opnaði hurðina, sá hún
enga manneskju. Hún skimaði í allar áttir,
en það kom fyrir ekki. Þá kom hún allt í
einu auga á kassa, sem stóð við dyraþrepið.
Hún fór að athuga þetta nánar og sá að nafn
hennar stóð á umslagi, sem bundið var við
hann.
Guðlaug vissi ekki, hvað hún átti að gera.
Hún tók samt kassann innfyrir og opnaði um-
slagið. Inni í því var kort.
Gleðileg jól!
Þökkum fyrir veturinn.
12 ára bekkur E.
Nú varð fröken Guðlaug alvarlega skelkuð.
Hvað hafði þessi bekkur að þakka fyrir?
Síðustu mánuðir liðu fyrir hugskotssjónum
hennar eins og kvikmynd, og voru svipmynd-
irnar henni ekki í hag. Eflaust var þetta eitt-
hvert hrekkjabragð. Sennilega átti hún alls
ekki að opna kassann, heldur henda honum
út á götuna. Ef til vill myndu fljúga upp úr
honum gaggandi hænur þegar hún opnaði
hann, eða eitthvað ennþá verra. Hún fór samt
og sótti gólfkústinn sinn og skæri. Hún skyldi
þó vera við öllu búin að minnsta kosti. Hún
hafði útidyrnar opnar upp á gátt og lokaði
vandlega inn í stofurnar. Svo tók hún kúst-
inn í aðra hendina og klippti sundur bandið
með skærunum. Ekkert hljóð og engin hreyf-
ing. Hún hélt um bláendann á kústskaftinu,
og stóð eins langt frá kassanum og hún gat,
þegar hún lyfti lokinu af með kústinum.
Ekkert skeði ennþá, en hún var samt tor-
tryggin. Ef til vill var þetta einhver vítis-
vél. Loksins áræddi hún að athuga kassann
nánar og þá ætlaði hún ekki að trúa sínum
eigin gleraugum. Forkunnarfagurt útvarps-
tæki! Hvernig gat þetta átt sér stað? Hún
skoðaði umslagið og jólakortið ennþá bet-
ur, og, — já, það var ekki um að villast.
Fröken Guðlaug fór með tækið inn í stofu,
tók niður sitt gamla, og kom þessu fyrir í
staðinn. Hvílíkur munur! Þetta var bara allt
önnur stofa. Og ekki leið á löngu, þar til
hljómfagrir jólasöngvar fylltu stofuna. Frök-
en Guðlaug gerði hið eina, sem hægt var að
gera, hún fór að háskæla. Hvernig hafði hún
getað verið margar vikur með svona góðum
börnum, án þess að vita af því hvernig þau
voru innrætt? Hún hlustaði á útvarpið allt
kvöldið og var frá sér numin. Hún náði ýms-