Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 11

LJÚSBERINN
123
FRA FJARLÆGUM LDNDUM:
NÝJA-SJÁLAND
„LAND LANEA, HVÍTA 5KÝSINS"
JCftir J}ean <JC. JJofm
f ,7.C ,
Margir álíta, að Nýja-Sjáland sé smá eyja
við Ástralíustrendur. Nýja Sjáland er jafn
langt frá Ástralíu eins og ísland er frá Frakk-
landi og er mjög hreikið af þeirri staðreynd,
að landið hefur verið eitt af sjálfstæðu lönd-
unum í brezka nýlenduveldinu síðan 1907.
Þar sem landið er þúsund enskra mílna
langt, næstum beint í stefnu norður og suður,
er mjög breytilegt loftlag á Nýja-Sjálandi,
jafnvel heittemprað alveg nyrst. Ferðist þú
umhverfis landið, hefur þú næstum farið í
smáa hnattsiglingu. í suðvestri mátt þú búast
við leyndardómum og kyrrð í fjörðum um-
luktum fjöllum. Ekki langt þaðan getur þú
farið gegnum þétt, grænt kjarr við rætur
jökuls og séð Alpana snúast við. Vs af flatar-
máli Nýja-Sjálands liggur hærra en í 1000
m hæð yfir sjávarfleti, og meir en 200 fjalls-
tindar eru yfir 2500 m á hæð. Mt. Cook er
sá hæsti, 3768 m.
Á austurströndinni getur þú ekið eftir
Canterbury-sléttunni —. mílu eftir mílu
gegnum frjósöm aukurlönd og stóra sauðfjár-
haga, en alltaf er snæviþakin brún hinna
suðlægu Alpa í baksýn.
í Cristchurch, „Sléttuborginni11 finnur þú
hluta af Englandi — með gotneskum dóm-
kirkjum og enskum götunöfnum, þar sem
víðitrén draga greinarnar ofan í Avon-á,
sem líður hægt gegnum borgina og með
fjölda trjáa, sem veita haustdýrð því landi,
sem vantar svo mikið af yndisfegurð árstíða-
skiptanna vegna hins sígræna gróðurs.
í norðri getur þú ekið gegnum skóga með
um stöðvum, það hafði hún aldrei upplifað
fyrr á sínu heimili. Þetta var dásamlegt.
Guðlaug vaknaði snemma á jóladagsmorg-
uninn. Það var í fyrsta skipti í mörg ár, að
hún fann til þess, að það var hátíð í húsinu,
já, og það var hátíð í hjarta hennar. Það
leið ekki á löngu, þangað til að unaðsfagrir
tónar ómuðu frá útvarpstækinu nýja. Hún
átti í mikilli baráttu við sjálfa sig. Hvernig
gat hún endurgoldið börnunum þetta? Hver?i-
ig átti hún að haga sér, þegar hún hitti þau
næst í skólanum? Hvað átti hún að segja?
Henni þótti vænt um, að hún skyldi eiga
marga daga til stefnu til þess að velta þessu
vandamáli fyrir sér. Aðstaða hennar var atls
ekki þægileg af því hún hafði einmitt alltaf
verið önug og snúin við litlu greyin. Nú
átti hún allt í einu að koma fram við þau
sem auðmjúk og elskuleg kennslukona.
En hvað var nú þetta? Inn um opinn
gluggann barst margraddaður sálmasöngur,
— barnaraddir! ,,f dag er glatt í döprum
hjörtum, því drottins ljóma jól.“ Hún gekk
út að glugganum. Nokkrum metrum fyrir
neðan stóðu þrjátíu börn í hnapp og sungu,
— það var 12 ára bekkur E. Fröken Guð-
laug gat ekki hreyft legg né lið, en andlit
hennar ljómaði af innilegri gleði og ham-
ingju. Þegar söngnum var lokið, þustu börn-
in að dyrunum og hringdu dyrabjöllunni í
ákafa. Fröken Guðlaug flýtti sér að opna,
og áður en hún gat áttað sig, voru þessir
þrjátíu gestir komnir alla leið inn í stofu
til hennar. Hún gerði ýmist að gráta eða
hlæja, en hún gat lítið sagt. Börnin störðu
hrifin á hið gljáandi útvarpstæki. — Þessi
jólamorgun var aðeins sá fyrsti af mörgum
yndislegum morgunstundum, sem börnin
áttu með þessum kennara sínum um vet-
urinn. Sg.