Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 13

LJDSBERINN
125
□ ÚMMÍTEKJA
Dropi í hafinu.
En í dag — meir en 100 árum síðar —
hverju líkist „Land langa, hvíta skýsins“?
1% millj. manna búa í borgunum og rækta
jörðina og ala sauðfé og annan kvikfénað
úti í sveitunum.
Með kælikerfunum kom velmegun Ný-
Sjálendinga. Smjör, ostar, kjöt og epli eru
send út um allan heim. En dálítið af mat-
vælum, fatnaði og meiri hlutann af bókum
og vélum verður að flytja inn, og fyrst, þeg-
ar innflutningur til Nýja-Sjálands var stöðv-
aður, meðan á stríðinu stóð, skildu íbúarnir,
hversu þeir eru eiginlega einangraðir. Þessi
einangrun var einmitt undirstrikuð, þegar
það var kunngjört í Evrópu, að nú mundi unnt
að sjónvarpa frá stöð til stöðvar í hvert ein-
asta land á jörðunni, nema Nýja-Sjáland.
En það eru alvarlegri afleiðingar en skort,-
ur á sjónvarpi. Ný-Sjálendingum er álasað
fyrir — og með rétti — að vera „þröngsýnir
eyjaskeggjar". Það er mjög auðvelt, þegar
maður býr umkringdur sjó mílum saman í
allar áttir, að draga sig inn í sinn eigin heim
og líta kæruleysislega á alþjóðamálefni, eink-
um þegar þau snúast um Evrópu. Hin sterku
bönd, sem binda Nýja-Sjáland við móður-
landið (meir en %o íbúanna eru af brezku
dafnaði vel inni í skógunum. Maoríarnir, sem
varla þekktu til sjúkdóma, dóu þúsundum
saman úr sjúkdómum eins og mislingum,
venjulegu kvefi og berklum, þegar hvítir
menn komu. Þeir höfðu ekkert mótstöðuafl
gegn þessum sjúkdómum. í byrjun þessarar
aldar voru þeir orðnir svo fáliðaðir, að það
varð algengt meðal stjórnmálamanna að halda
ræður um „hinn deyjandi kynflokk.“ En
ríkið greip inn í og veitti þeim læknishjálp,
og í dag fjölgar þeim óðum og eru 5% af
íbúum eyjanna.
Við eigum eitt lánsamasta landið, þegar um
er að ræða kynþáttavandamál. Hér er full-
komið jafnrétti með þessum tveim þjóðflokk-
um, og Maoría-vísindamenn, — læknar,
— kennarar og — prestar (þar er meir að
segja Maoría-biskup) hafa stöður við hliðina
á ,,pakeha“-bræðrum sínum (pakeha er
maorískt orð, sem þýðir hörundsbjartur).
Þessar aðstæður ber að þakka heppilegu
sambandi kristniboðanna og Maoríanna,
þannig að allir höfðingjarnir undirrituðu af
fúsu geði samninginn, sem innlimaði landið
í heimsríkið „hinnar miklu hvitu drottningar",
þegar stungið var upp á því, að Nýja-Sjáland
yrði brezk nýlenda. Þeir höfðu lært að elska
og treysta kristniboðunum.
BKRIÐJÖKULL