Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 14

126
LJDSBERINN
bergi brotnir), hjálpa til þess að verka gegn
þessari tilhneigingu og japanska stríðið, sem
geysaði á sunnanverðu Kyrrahafi, vakti í
fyrsta sinni ótta við innrás í Nýja-Sjáland.
En sífelldur straumur inn og út úr landinu
er það eina, sem unnt er að rjúfa þessa ein-
angrun með. Ný-Sjálendingar ferðast mikið.
Þá er að finna alls staðar á jörðunni, og þeir
eru ekki allir komnir þangað á lögmætan
hatt. Fyrir nokkrum vikum síðan lagði tví-
tugur maður af stað heim frá Englandi. Hann
ætlaði að ganga gegnum Evrópu og Suð-
austur Asíu. Og það er stöðugur straumur af
ungu fólki, sem „skreppur" yfir hafið til
Evrópu í einhverri skipsáhöfn til að sjá sig
um í þeim löndum, sem eiga alls konar listir,
erfðavenjur og menningu, sem á sér
rætur langt aftur í öldum, löngu áður en
farið var að minnast á Nýja-Sjáland. En það
er aðeins straumur aðra leiðina. Nýja-Sjáland
þarfnast ekki eingöngu ferðamanna, heldur
útflytjenda, sem fara út með eftirvæntingu,
löngun til framtakssemi og vilja til samstarfs,
ekki þeirra, sem vilja flýja frá erfiðleikun-
um og halda, að þeir hafi loks fundið sælu-
land, og allt gangi eins og í sögu upp frá
þessu. Nýja-Sjáland er ekki sæluland --
langt þar frá. Þar getur verið 2000 klukku-
stunda sólskin og landslagið ólýsanlega fag-
urt. Þar geta verið góð lífsskilyrði og 40
stunda vinnuvika, raunhæf, þjóðleg ábyrgðar-
tilfinning og lægsta hundraðstala í heimi að
því er við kemur barnadauða. Það getur
verið nýtt land, sem gengur með bjartsýni
inn í framtíðina, en það hefur enga fortíð og
enga sjálfstæða menningu. Þar eru vanda-
mál, t. d. tíðir víðáttumiklir jarðskjálftar,
offjölgun starfskrafta innan ýmissa stétta
(einkum lækna), og þar er alvarlegur skortur
á verkafólki í verksmiðjurnar. Þar eru miklu
fleiri höft á persónufrelsi einstaklingsins en
í hinu lýðfrjálsa Englandi. Þar er mjög dýrt
að lifa. Vegirnir eru ekki góðir, og járn-
brautasamgöngur og póstsamgöngur eru verri
en góðu hófi gegnir. Kirkjulíf er ekki sér-
lega líflegt og fyrirmynd í stjórn og embætt-
um ekki fullkomin.
íbúar Nýja-Sjálands eru venjulegir menn
með talsverðu föðurlandsstolti. En þar er
vingjarnlegt fólk, og þeir munu alltaf taka
við þér eins og þú ert. Ef þú tekur þeim á
Sögurnar hennar mömmu:
Hann blótaði aldrei
Ungur piltur vann eitt sinn á skrifstofu.
Félagar hans hæddust að honum fyrir það,
að hann vildi ekki taka þátt í einu og öðru,
sem þeir gerðu.
Dag nokkurn sagði hann við þá: — Já,
þið eruð víst meiri menn en ég. Samt get ég
gert eitt, sem þið virðist ekki geta gert.
— Hvað er það? spurðu þeir hæðnislega.
— Ég get látið ógert að blóta. Það getið
þið ekki.
Hinir urðu orðlausir við svar drengsins.
Þeir voru meiri þrælar en hann.
Hann var bænheyrður
Lítill drengur hafði einu sinni af óviðráð-
anlegum ástæðum komizt of seint af stað
í skólann. Klukkan var rétt að verða átta,
er hann lagði af stað að heiman, og klukkan
átta átti skólinn að byrja. Það var langt í
skólann, og drengurinn hljóp alla leiðina. Á
leiðinni bað hann Guð hejtt og innilega:
— Góði Guð, hjálpaðu mér að koma ekki of
seint í skólann.
Þetta virtist, fyrir mannlegum sjónum, ó-
mögulegt að bænheyra. Kennarinn var mjög
stundvís, og það kom aldrei fyrir, að hann
kæmi of seint. Hann kom héldur ekki of
seint í þetta sinn, og litli drengurinn, sem
bað til Guðs kom líka nógu snemma. Hvern-
ig gat það átt sér stað? Bar Guð hann í loft-
inu? Nei, slík kraftaverk gerast sjaldan, en
kraftaverk gerast enn, þó með eðlilegum
hætti virðist vera.
Þegar kennarinn ætlaði að opna dyrnar
á skólastofunni um morguninn, hrökk læs-
ingin í baklás. Þá varð að senda eftir smiði
til að opna dyrnar, og þegar litli drengurinn
kom móður og másandi, var enn ekki búið
að opna.
Þannig bænheyrði Guð hann, þótt undar-
legt megi virðast.
sama hátt, munu þeir ætíð gefa þér kost á
heimboði til ævintýra í landi sínu — Landi
langa, tvíta skýsins.