Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 16

LJDSBERINN
128
Sveinn var að senJast S stóra búðarhjólinu
og steig það ákaft. Miklu var hlaðið á það
af vörum, enda var Þorláksmessa, og þá þurfti
kaupmaðurinn að senda viðskiptavinunum
vörur þær, sem þeir höfðu pantað.
Enda þótt að Sveinn yrði að strita margfalt
meir en venjulega, þá gramdist honum það
alls ekki, því að flestir voru komnir í jóla-
skap og gáfu honum auka peninga fyrir ferð-
ina. Jafnvel á þeim stöðum, sem hann venju-
lega fékk aldrei grænan eyri, var nú stung-
ið krónu í vasa hans. Margt smátt gerir eitt
stórt, og brátt mundi Sveinn fá ósk sína
uppfyllta, en það voru spegilfagrir og nýir,
enskir skautar.
Á hverjum vetri hafði hann öfundað félaga
sína, er hann sá þá þjóta hamingjusama á
ofsaferð eftir tjörninni og beygja snöggt og
fallega, jafnvel á öðrum fæti. Það hlaut að
vera dásamlegt að bruna þannig áfram, en
hann hafði alltaf orðið að láta sér nægja að
renna sér á tréskautunum sínum.
Ef allt gekk að óskum yrðu skautarnir brátt
hans, ef til vill fyrir jól. Þeir fengust í járn-
vöruverzluninni, og hann hafði fyrir löngu
valið sér eina. Já, hann gat eiginlega keypt
sér þá hvenær sem var, en lofi maður ein-
hverju, heldur maður það. Hann hafði nú lof-
að móður sinni, að hún skyldi fá helminginn
af vasapeningunum hans, fyrir utan hin föstu
vikulaun, því að nú var fádæma dýrt að halda
regluleg jól með jólatré, góðum mat, gjöfum
og öllu, sem tilheyrði. Mamma vann ein fyrir
HANN BJARGAÐI
HUNDI
JÓLA5AGA EFTIR
GEDRG V. BENGTSSDN
þeim, ef hann hjálpaði ekki einnig til, en þau
voru fimm í heimili.
Það var frost og golan því nöpur og tjörn-
in var þegar þakin þunnu íslagi, en Sveinn
steig hjólið, svo að hann var orðinn eldrauður
í kinnum. Honum reið á að ljúka við að fara
með pakkana fyrir myrkur.
Hann var einmitt kominn að brúnni, sem
lá yfir tjörnina, þegar einn pakkinn datt af.
Samstundis nam hann staðar, stökk af hjólinu
og lagði það frá sér. Síðan gekk hann þangað,
sem pakkinn lá, tók hann upp og gekk aftur
upp á gangstéttina. Þar hugleiddi hann með
sjálfum sér, hve langt myndi líða, þar til svell-
ið yrði opnað fyrir skautahlaup.
Sveinn sá, að ísinn hélt við land, því að
drengur einn gekk spölkorn frá bakkanum og
skemmti sér við að kasta steinum langt út á
sléttan ísinn. Steinarnir þutu yfir ísinn svo
að söng í og ekki leið á löngu, þar til þeir
námu staðar og lágu sem litlir, svartir deplar
langt úti á ísnum.
Þegar Sveinn var í þann veginn að fara
aftur af stað, sá hann brúnan hund koma
þjótandi út á ísinn til drengsins, gelti hann
glaðlega og dillaði rófunni. Auðsjáanlega var
hann í góðu skapi og vildi leika sér.
— Sjáðu hér, hrópaði drengurinn og glotti
illgirnislega. — Hlauptu eftir honum. Og síð-
an kastaði hann steini af öllum kröftum,
langt út á ísinn.
Samstundis flautaði Sveinn á hundinn, en
árangurslaust. Hann gelti glaðlega og þaut á
eftir steininum, beint út á glæran og ótraust-
an ísflötinn. Ekki gat hann vitað, að ísinn yrði
þynnri og þynnri, eftir því sem utar drægi,
því að svo vitrir eru hundar ekki.
En drengurinn glotti, því að hann vissi það,
og það var augljóst, að hann vildi sjá hund-
inn fara niður um ísinn, af því að hann hlýddi
skipun hans í blindri hlýðni við hann.
Það var þetta Ijóta glott, sem gerði Svein
svo reiðan. Hann lét hjólið eiga sig, þrátt