Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 17

LJOSBERINN
129
fyrir hina verðmætu pakka
og stökk niður á vatnsbakk-
ann. Ekki var hann fyrr
kominn niður á bakkann en
hann heyrði ísinn bresta og
br j óstumkennanlegt væl.
Hundurinn hafði farði niður
um ísinn.
Drengurinn flissaði nú
hátt, en Sveinn anzaði hon-
um ekki. Hann einblíndi stöð-
ugt á hundinn. Skyldi hann
komast af sjálfsdáðun upp úr
vökinni?
Hvað eftir annað lyfti hann
framfótunum upp á ísrönd-
ina og reyndi að komast upp,
en ísinn brotnaði sífellt, og
hann sökk alltaf aftur niður
í kalt vatnið.
— Þú verður að hjálpa
honum, hrópaði Sveinn á-
kafur. — Það er þer að
kenna, ef hann drukknar.
— Svei, það er aðeins
hundur, svaraði drengurinn
þrjózkulega og stóð kyrr með
hendurnar í buxnavösunum.
— Þá skal ég gera það,
hrópaði Sveinn og þaut að
rimlagirðingu þar nálægt, en
þar voru björgunartækin
geymd. Tók hann langa stöng
með stálhring á öðrum end-
anum, sem var til þess gerð
að bjarga fólki, sem hafði
dottið í tjörnina.
Þegar Sveinn kom hlaup-
andi með stöngina í áttina
til drengsins, hélt hann,
vegna slæmrar samvizku, að nú ætti hann
að fá ráðningu. Hann hljóp í áttina til lands,
en missti fótanna og fór með braki og brest-
um gegnum ísinn. En til allrar hamingju
var vatnið grunnt á þessum stað, svo að
drengurinn komst fljótt upp aftur. Renn-
blautur, ískaldur og hræðilega skömmustu-
legur laumaðist hann burt, því að eftir stígn-
um kom nú gömul kona, sem hljóp eins
hratt og hún gat og kveinaði hátt: —Æ,
hjálpaðu honum Prins mínum, bjargaðu hon-
um, bjargaðu litla hundinum mínum. En
drengurinn hvarf og draup af hverri spjör
á honum.
Á meðan nálgaðist Sveinn hundinn, sem
buslaði um í' vökinni og reyndi árangurs-
laust að komast upp úr. Nú hreyfði hann
sig ekki lengur. Líklega var hann að ör-
magnast af kuldanum, en enn hafði hann
snoppuna upp úr vatninu.
ísinn brakaði og við hvert skref mynduð-
ust nýjar sprungur í honum. Sveinn sá, að
skynsamlegast var að skríða áfram á fjór-
um fótum, um leið og hann ýtti stönginni á