Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 18

130
LJDSBERINN
undan sér og lét eins mikið af þunga sínum
og mögulegt var hvíla á henni.
Þannig komst hann svo nálægt vökinni,
að hann átti aðeins örfáa metra ófarna. Þá
lagði hann sig á hliðina og rétti stöngina
að vökinni, sökkti stálhringnum niður í
vatnið og kom henni um hundinn miðjan.
— Komdu þá, litli vinur, sagði hann í
hvatningartón og tók í. Hundurinn var mjög
þungur, af því að stöngin var svo löng, en
með því að beita ýtrustu kröftum tókst Sveini
að lyfta hundinum svo hátt upp, að hann
kæmist upp á ísskör, sem hélt. En ísinn
brakaði ískyggilega undan Sveini, því að
nú hvíldi bæði Sveinn, stöngin og hundurinn
á honum. Sveinn ýtti hundinum enn dálítið
i áttina til lands, og var hann þá á öruggum
ís, en þar sem hann var orðinn örmagna,
lagðist hann á ísinn.
Næsta vandamál, sem Sveinn varð að glima
við, var að koma hundinum til lands, þar
sem eigandinn stóð grátandi af gleði yfir
því, að honum var nú bjargað.
Hundurinn gat ekki staðið upp og Sveinn
gat heldur ekki gengið svo lang út á isinn.
Þá datt honum gott ráð í hug. Hann fór
úr jakkanum, breiddi hann yfir stálhring-
inn á stönginni og lyfti, liggjandi á magan-
um, hundinum á jakkann. Síðan skreið hann
að hinum enda stangarinnar og dró stöng-
ina og hundinn á jakkanum á eftir sér. Brátt
var ísinn öruggur undir Sveini. Hann stóð
upp, dró hundinn að sér, lyfti honum upp
og hljóp með hann til gömlu konunnar.
— Ó, Prins litli, kveinaði gamla konan og
sveipaði í flýti sjali um skjálfandi og hálf-
dauðan hundinn. Síðan sneri hún sér að
Sveini.
— Kæri drengur, ég á engin orð til að
lýsa því, hvað þú hefur gert fyrir mig með
því að bjarga Prins. Hann er bezti vinur
minn. Hún hafði tár í augunum, og Sveinn
fann gleðina svella fyrir brjósti sér. Hann
minntist skyndilega háðsyrða drengsins: það
er aðeins hundur.
Gamla konan þurrkaði tárin úr augunum
og tók síðan til máls.
— Ég verð að flýta mér að ná í bíl, svo
að Prins fái ekki lungnabólgu, en láttu mig
fá heimilisfangið þitt, þá skal ég senda þér
jólagjöf. Hvers óskar þú þér helzt?
Sveinn varð dálítið vandræðalegur og
hristi höfuðið.
— Ég þarf ekki að fá neitt, sagði hann
Ég hefi aðeins gert skyldu mína.
— Vertu ekki svona lítillátur, sagði gamla
konan. Vini á ég ekki, en ég á nóg af pen-
ingum til að gefa þér jólagjöf. Segðu mér
nú, hvað þú vilt.
— Skauta, sagði Sveinn lágt og um leið
fór gamla konan upp í leigubíl með Prins,
sem aðeins stakk svartri snoppunni út úr
sjalinu.
Sveinn komst nú aftur til sjálfs sín. Hann
lagði stöngina frá sér, sótti jakkann og mundi
allt í einu eftir hjólinu og öllum pökkunum.
Bara að enginn hafi stolið því.
Pakkinn, sem datt, lá enn við bakkann,
þar sem hann hafði kastað honum, þegar
hundurinn fór niður úr ísnum. Sveinn tók
hann upp og hljóp upp á götuna í áttina til
hjólsins.
Hann kipptist allur við, þegar hann kom
upp á götu og leit yfir hana.
Hjólið var horfið.
Hjartað barðist ákaft í brjósti Sveins. Eins
og elding fór um huga hans, að vörurnar
höfðu kostað nokkur hundruð krónur . . .
og auk þess hjólið. Þetta var hræðilegt.
Hann heyrði kallað að baki sér og sneri
sér við.
Það var lögregluþjónn, sem brosandi benti
á hjólið, sem var í hliðargötu.
— Það var alls ekki hægt að láta það
standa á miðri brúnni, sagði hann vingjarn-
lega. — En ég sá afrek þitt og fór með það
til hliðar og gætti þess. Allir pakkarnir eru
óhultir, drengur minn. Gleðileg jól.
Aðfangadag, skömmu fyrir myrkur, kom
sendill með stóran pakka til móður Sveins.
Nokkrum stundum síðar opnaði Sveinn hann
sjálfur og fann, fyrir utan mikið af sælgæti,
sem systkinin hans litlu fengu, fallegustu stál-
skauta, sem fáanlegir voru.
Við skautana var bundið bréf.
í því var lítil ljósmynd af Prins og að
baki hennar hafði gamla konan skrifað með
óstyrkri hendi:
— Gleðileg jól, Sveinn, og vonandi hef-
urðu gaman af skautunum. Ég þakka þér, að
þú skyldir bjarga lífi mínu.
Prins.