Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 20

132
LJDSBERINN
HEFMD IMDÍÁNAMS 1 HBr Sig„e Wa,d
Maskepetom — bogni handleggurinn — var
nafnið á Indíánahöfðingja. Hann var grimm-
ur, svo að margir óttuðust hann og hötuðu.
Eitt sinn er hann átti í ófriði við Svartfeta-
Indíánana, hafði þeim tekizt að ná honum á
sitt vald. Þeir hefndu sín á honum með því
að skera í sundur afltaugarnar í öðrum hand-
leggnum á honum. Eftir það gat hann aldrei
rétt almennilega úr handleggnum, og því
hlaut hann nafnið, sem hann bar. Upp frá því
ól hann í brjósti óslökkvandi hatur til Svart-
fetanna. Hann þurfti ekki annað en að sjá
för eftir ilskó þeirra til að umhverfast allur.
Það var hans heitasta ósk að geta útrýmt
þjóðflokki þeirra gjörsamlega.
Maskepetom var bæði grimmur og kænn,
og honum tókst að leggja margar hættulegar
snörur fyrir óvini sína. Hann neyddi þjóð-
flokk sinn til að fara með ófrið á hendur
Svartfetum, og hvar sem hann náði nokkr-
um þeirra á vald sitt, lét hann pína þá til
dauða.
Dag nokkurn kom kristinn trúboði í tjald-
búðir þessa grimma Indíánahöfðingja. Hann
flutti boðskapinn um Jesúm Krist, sem gekk
um kring og gjörði öllum gott, .fyrirgaf óvin-
um sínum og gaf líf sitt á krossinum til þess
að frelsa villuráfpndi mannanna börn. Hann
bað heitt og innilega fyrir áheyrendum sín-
um, að Guð vildi frelsa þá og gefa þeim
kraft til að fyrirgefa óvinum sínum.
Á meðan kristniboðinn talaði stóð Maskepe-
tom fyrir utan tjald sitt. Hann var einbeittur
á svipinn, og enginn sá honum bregða. En
hann hlustaði vel eftir hverju orði, sem
kristniboðinn sagði. Það hafði sérstaklega
mikil áhrif á hann, er kristniboðinn sagði, að
„andinn mikli“ vildi fyrirgefa okkur syndir
okkar, en því aðeins, að við værum fúsir til
að fyrirgefa óvinum okkar. Þetta kvöld kom
höfðinginn ekki að varðeldinum til manna
sinna, eins og hann var vanur. Þeir sátu þar
og reyktu pípur sínar, hlógu og skemmtu sér
eins og þeir voru vanir. En hann fór þegjandi
inn í tjald sitt. Hann hafði fengið annað til
að hugsa um.
Næsta dag geystust nokkrir af hestum
Maskepetoms eftir sléttunni. Einn af foringj-
um hans hafði verið sendur til kristniboðans
til að biðja hann að koma til ákveðins staðar.
Er kristniboðinn spurði, hvað um væri að
vera, var honum sagt, að þar biði fangi
bundinn við staur og ætti að pynta hann til
dauða. Kristniboðinn fór með þeim til að
reyna að bjarga veslings fanganum.
Orsök þessa var sú, að nokkrum mánuð-
um áður hafði Maskepetom sent son sinn langt
upp í fjöll til að sækja hesta, sem hann átti.
En fylgdarmaður hans var illmenni. Hann
myrti unga manninn og seldi hestana. Þegar
heim kom, sagði hann þá sögu, að sonur nöfð-
ingjans hefði hrapað niður í gjá og hestarnir
hefðu fælzt og strokið í burtu. Nú vildi svo
til, að til hans hafði sézt og barst það höfð-
ingjanum til eyrna. Illmennið flýði, en Maske-
petom sendi hermenn sína á eftir honum og
bannaði þeim að koma aftur fyrir sín augu,
fyrr en þeir hefðu haft hendur í hári ill-
mennisins.
Nú voru þeir búnir að handsama hann og
sendu höfðingja sínum boð um að koma og
kveða upp dóm sinn yfir honum.
Maskepetom steig á bak hesti sínum og
reið í spretti þangað, sem illmennið var bund-
ið við tré. Veslings maðurinn skalf af ótta
við hefnd höfðingjans.
Höfðinginn æddi fram og slöngvaði exi
sinni, svo að hún stakkzt á kaf í tréð rétt
fyrir ofan höfuð mannsins. Höfðinginn hvessti
á hann augu um stund. Síðan tók hann til
máls:
„Þú hefur drepið son minn og átt sjálfur
skilið að deyja. Þú hefur sundurmolað hjarta
mitt með því að taka frá mér einkason minn
og erfingja. í gær hefði ég ekki átt neina ósk
heitari en að fá að sveifla exi minni í þinn
auðvirðilega skrokk. En þess í stað sveifla ég
henni í tréð fyrir ofan höfuð þitt. Ástæðan er