Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 21

LJDSBERINN
133
sú, að í gærkveldi hlustaði ég á sendiboða
hins mikla Guðs. Hann sagði, að „andinn
mikli“ vildi fyrirgefa okkur misgerðir okk-
ar, ef við vildum fyrirgefa okkar óvinum. Ég
vil sættast við „andann mikla“, og því mun
ég af fúsum vilja fyrirgefa þér.“
Er höfðinginn sagði þessi síðustu orð, varð
hann mjög hrærður og tár runnu niður kinn-
ar hans. Þetta hafði mikil áhrif á hermenn
hans, og þeir komust allir mjög við. ÞeUa
var ein af þeim áhrifaríku stundum, sern
aldrei gleymast. Áður en höfðinginn sveifl-
aði sér á bak hesti sínum, bað hann fang-
ann um að verða á brott sem skjótast og gæta
þess að koma aldrei fyrir sín augu framar.
Því næst sneri hann sér að kristniboöan-
um, sem hlustað hafði hugfanginn á það, sem
fram fór, og sagði:
„Nú er reiðin horfin úr hjarta mínu. Nú
máttu byrja að fræða mig úr bókinni þinni,
því að ég vil verða kristinn."
Er Maskepetom hafði um hríð notið kristi-
legrar fræðslu, var hann skírður og varð
sannur lærisveinn Jesú Krists. Hann hafði nú
ekki lengur áhuga fyrir hernaði eða hefnd-
um á óvinum sínum. Æðsta löngun hans var
að þjóna Drottni sínum og Meistara sem bezt
og vinna menn fyrir hann. Hjarta Maskepe-
toms, sem áður hafði alið svo margar illar
hugsanir, brann nú af kærleika til mann-
anna. Nú þráði hann mest af öllu að geta far-
Meira en 700 nýir
áskrifendur
hafa Ljósberanum bæzt á þessu ári. Er það
mun betri árangur en vér gerðum oss vonir
um í ársbyjun. En því miður hafa líka all-
margir vanskila kaupendur gengið úr skapt-
inu á árinu. Er því nauðsynlegt að herða
áskriftasöfnunina enn með nýja árinu. Nýir
áskrifendur fá þetta fallega jólablað í kaup-
bætir meðan upplag endist og auk þess
önnur blöð, sem til kunna að vera af þessum
árgangi.
— Næsta blað kemur út 1. febrúar. —
ið til gömlu óvina sinna, Svartfetanna, með
fagnaðarerindi Jesú.
Dag nokkurn kom njósnari til Svartfetanna
og tilkynnti, að Maskepetom væri á leið til
tjaldbúða þeirra óvopnaður. Þegar höfðingi
þeirra heyrði þetta, spratt hann á fætur og
þreif byssu sína. Hann treysti ekki óvini
sínum. Þessir tveir menn mættust rétt fvrir
utan tjaldbúðirnar. Maskepetom tók bók upp
úr belti sínu. Hann veifaði henni á lofti og
brosti vingjarnlega til óvinar síns. En Svart-
fetaforinginn hóf upp byssu sína og hleypfi
af. Maskepetom féll helsærður til jarðar.
Honum auðnaðist þó að ávarpa óvini sína,
sem söfnuðust í kring um hann, með þessum
orðum:
„Ég fyrirgef ykkur. Þið vissuð ekki, hvað
þið gerðuð.“
Því næst leit hann til himins og það ljóm-
aði af ásjónu hans, er hann hvíslaði:
„Jesú, Drottinn minn og meistari, nú kem
ég til þín.“
Þannig lét hinn mikli hermaður, Maskepe-
tom, lífið. Hann hafði af Guðs náð lært að
fyrirgefa óvinum sínum. Síðustu orð hans
urðu að broddi í hjörtum margra þeirra, sem
þeim veittist örðugt að spyrna á móti.