Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 24

136
LJDSBERINN
í lífsháska yfir Atlantshafi
Sönn frásaqc,
ftir
44ranciá ^4. 4á>ch
aef-fer
Árið 1947 fór ég með flugvél heim til
Ameríku frá Evrópu. Ég var búinn að vera í
Evrópu í þrjá mánuði. Ég hafði ferðast um
13 lönd og hitt kristna leiðtoga. Ég hafði
meðferðis vasabók, sem hafði inni að halda
nöfn og heimilisföng þessara leiðtoga. Sú
vasabók var sérstaklega dýrmæt, þar sem
stuðzt var við upplýsingarnar úr henni, er
stofnað var Alþjóða ráð kristinna kirkna
sumarið eftir.
Er við flugum frá París, var allt í lagi. Við
lentum í Shannon á írlandi og héldum aftur
þaðan. Veður var dásamlega fagurt þessa
nótt, og ég var vel vakandi. Stjörnurnar
tindruðu dásamlega allt í kring um okkur.
Sumir farþeganna voru vakandi, aðrir sváfu.
Fyrir framan mig sat móðir með tvö ung
börn sín. Hún var hálf óróleg vegna barn-
anna sinna. Ég var að rifja upp fyrir mér
það, sem á dagana hafði drifið síðustu tvo
mánuðina, og hversu Guð hafði leitt mig á
undursamlegan hátt. Ég hlakkaði til að koma
heim og hitta konu mína og þrjár dætur.
Næsta sunnudag átti ég að prédika í kirkju
minni í St. Louis í Missouri. Það var margt,
sem kom upp í huga minn, en fyrst og fremst
lofaði ég Guð fyrir hans undursamlegu bless-
un og gæsku, sem hann hafði sýnt mér síð-
ustu vikurnar.
Tíminn leið og brátt vorum við komin út
yfir Atlantshafið. Við vorum eina eða tvær
mínútur frá miðdeplinum á milli Shannon
flugvallar og Gander á Nýfundnalandi. Við
starf mitt síðustu árin hafði ég flogið mörg
þúsund mílur. Ég þekkti því orðið vel hljóðið
í vélunum.
Allt í einu varð ég þess var, að hljóðið
breyttist. Ég leit út og sá þá, að spaðarnir
Nú er lokið sálmasöng,
sœkir mamma veizluföng.
Koma í leitir gjafir góðar,
af gleði kinnar verða rjóðar.
Eitthvað nýtt þar allir fá,
og hún Dóra böggla þrjá.
öðru megin snerust allt öðru vísi en þeir
áttu að gera. Ég gáði betur og sá, að það
var ekki annar, heldur báðir spaðarnir á
öðrum vængnum, sem eitthvað var athuga-
vert við. Nú skildi ég, að hætta var á ferð-
um. Ég kveikti á lampanum mínum og gekk
aftur í vélina til þess að ná í frakkann minn.
Ég sagði við flugþernuna, að hætta væri
yfirvofandi. Hún svaraði með yfirlætissvip,
að farþegunum fyndist alltaf vera hætta á
ferðum. Ég svaraði því engu og gekk til
sætis míns. Ég tók dýrmætu vasabókina úr
töskunni minni og stakk henni í vasann.
Allt í einu var dyrunum inn í stjórnarklef-
ann hrundið upp. Einn af flugmönnunum
kom æðandi inn. Hann var náfölur í fram-
an og greinilega í mikilli geðshræringu. En
hann reyndi að tala rólega, þegar hann sagði:
„Vaknið fljótt og spennið á yður björgunar-
beltin.“
Fólk rauk upp í dauðans ofboði og hugur
minn beindist fyrst að móðurinni með börn-
in tvö, sem sat fyrir framan mig. Ég hefi
aldrei á ævi minni séð aðra eins hræðsiu.
Það var heldur ekki að undra, þar sem hún
var ein með tvö börn í slíkri hættu. Ég lof-
aði henni því, að ég skyldi taka að mér
eldra barnið.
Nú var flugvélin farin að lækka mikið
flugið. Sendistöðin sendi í sífelldu frá sér
S.O.S. — S.O.S. — S.O.S. — við erum að
hrapa í Atlantshafið. Öll skip á nálægum
slóðum mundu brátt breyta stefnu sinni og
leita uppi staðinn, þar sem géfið var upp, að
flugvélin væri að hrapa. Þá fannst mér eitt-
hvað undarlegt koma fyrir. Hvað var það?
Jú, flugvélin hallaðist á hliðina. Flugmaður-
inn var að sveigja niður að skipi, sem átti að
Jólakvöld með kyrrð og frið
kemur yfir heimilið.
Jesú barnsins blessuð fœðing
bægir frá því kulda og nœðing.
Jólastjarnan blikar blá,
björtum nœturhimni á.