Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 25

LJDSBERINN
137
TROLLI NEUTZSKY WULFF-.
FANGAR í FRUMSKÖGINUM
FRAMHALDSSAGA
EFNISÁGRIP:
Wenk prófessor er á leið til Suður-
Ameríku til þess að leita að Leifi syni sín-
um, sem horfið hafði á dularfullan hátt,
er hann var þar í rannsóknarleiðangri með
prófessornum nokkrum árum áður. Prófess-
ornum varð svo mikið um hvarf sonar síns,
að hann varð vitskertur um hríð. Honum
batnaði þó aftur, og hann náði sér furðu
fljótt, er Ebbi fékk talið hann á að gera út
leiðangur til þess að leita að Leifi. Ebbi
hefur misst báða foreldra sína, en bjó við
illa œvi hjá frœnda sínum, þangað til hann
fékk atvinnu á sveitasetri prófessorsins.
Hann er nú með í Jörinni. Frœndi pró-
fessorsins, sem Flemming hét og var á aldur
við Ebba, hafði grátbeðið frœnda sinn um
að lofa sér með, en verið harð-neitað. E.s.
„Fríða“ er nýlögð af stað frá Kaupmanna-
höfn á leið til Suður-Ameríku. — Lesið nú
áfram.
Nú fyrst gat hann notið sjóferðarinnar.
Vindurinn var allhvass, og hann fann froð-
una slettast framan í sig, þegar sérstaklega
stórar öldur komu við og við. Ebbi hlakk-
aði af gleði. Það var enginn hægðarleikur
að standa í fæturna. Þilfarið lyftist og seig
niður undir honum, en þegar hann reyndi að
stíga báruna, gekk það miklu betur. Hann
tókJiöstum tökum í borðstokkinn og stóð þar
og horfði út á sjóinn. Ekkert sást, nema haf-
ið, svo langt sem augað eygði. — „Fríða“
stritaði þunglamalega áfram. — Himinninn
var dimmur, þungbúinn og lágskýjaður, og
sjóndeildarhringurinn hvarf í mjórri þoku-
ræmu. Andrúmsloftið var salt og hráslaga-
legt, og þegar einn hásetanna þrammaði eft-
ir þilfarinu í þungum stígvélum, tók undir
í öllu.
Er Ebbi hafði staðið þarna stundarkorn,
fann hann, að hann var orðinn svangur.
Hann var þegar lagður af stað til borðsalar-
ins, er hann nam allt í einu staðar. Hvaða
hljóð var þetta? Hann hafði heyrt einhverja
barsmíð fyrir skömmu, en nú varð honum
fyrst ljóst, að ekki væri allt með felldu. Við
og við varð allt hljótt um stund, en svo
vera þarna einhvers staðar niðri á Atlants-
hafinu. En hve þarna var hræðilega dimmt.
Á meðan þessu fór fram úti yfir miðju
Atlantshafi, var konan mín heima í Banda-
ríkjunum. Hún vissi, að ég var á leiðinni
yfir Atlantshafið þessa nótt, og hún hafði
beðið Guð um að leiða mig heilan heim.
Allt í einu hringdi síminn. Er hún svaraði,
sagði rödd í símanum: — Ég heyrði áðan í
útvarpinu, að flugvél væri að hrapa úti á
Atlantshafi. Er ekki maðurinn þinn á leið-
inni heim núna?
Konan mín kallaði þegar í stað á dætur
okkar: — Börn, sagði hún, nú verðum við að
biðja. Pappi er kannski í lífshættu úti á
Atlantshafi.
Þá var sent neyðarskeyti upp til Guðs:
— Ó, himneski faðir, varðveittu flugvélina
frá því að hrapa í hafið.
Guð er alls staðar nálægur og getur gjört
allt.
Úti yfir Atlantshafinu fann ég, að flug-
vélin tók kipp. Við höfðum lækkað um 1500
metra — en allt í einu, rétt í því er flugvélin
var að nema við hafið, fóru vélarnar af stað
aftur. Vélin hækkaði sig nú óðfluga aftur
og hélt ótrauð áfram för sinni til Nýfundna-
lands og þaðan til New York.
Síðar fengum við að vita, að báðir hreyfl-
ai’nir á öðrum vængnum höfðu stöðvast sam-
tímis. Þótt undarlegt megi virðast, hafði
flugmaðurinn látið spaðana vera þannig, að
þeir snérust fyrir vindinum, en ekki látið þá
stöðvast alveg. Það eitt gat haft alvarlegar
afleiðingar, en það fór á annan veg.
í Gander töluðu flugmennirnir um það, að
þeim væri óskiljanlegt, hvernig hreyflarnir
hefðu getað farið af stað á ný. En ég veit,
að það var Guð, sem setti þá af stað sem
svar við bænum okkar.
Drottinn heyrir bænir, og það er ekki til
sá staður í öllum heiminum, sem kraftur
bænarinnar getur ekki náð til. Konan mín
heyrði heima í Ameríku, að flugvélin væri
að hrapa. Hún bað, og Guð alheimsins svar-
aði úti á dimmu Atlantshafi.