Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 26

138
LJ DSBERINN
hófst barsmíðin aftur, enn sterkari en áður.
Þarna — var ekki einhver að kalla á hjálp?
— Hvað gat það verið? Hann hljóp stigann
upp á stjórnpallinn 1 þrem stökkum. Fyrsti
stýrimaður stóð þar á verði.
— Það er einhver i lestinni, sagði hann
fljótt. — Ég heyrði, að það var verið að
berja, og að einhver var að hrópa á hjálp.
— Hum, sagði Brandur stýrimaður og dró
seiminn. — Heldur þú, að þér hafi ekki mis-
heyrzt?
— Komdu niður og heyrðu það sjálfur,
sagði Ebbi snúðugur. — Ég veit, hvað ég er
að tala um.
— Þér verður ekki svarafátt, ungi maður,
sagði stýrimaðurinn hlæjandi.
Hann gaf manninum við stýrið fyrirskip-
un og fór niður með Ebba. Þeir nálguðust
lestarhlerana, og nú voru þeir ekki í vafa
um, að einhver var þar í neyð.
— Hamingjan góða! Hvað getur þetta ver-
ið? sagði stýrimaðurinn og klóraði sér í
hnakkanum. — Við verðum að ná í tvo — þrjá
menn til þess að aðstoða við þetta. Þetta var
einkennilegt. Við tókum ekki eftir neinu,
þegar við lokuðum hlerunum í gær!
Hann náði í nokkra háseta. Seglábreiðan,
sem lá efst, var tekin burtu, og skömmu
síðar voru hlerarnir teknir upp. Ebbi gægðist
forvitnislega niður, og hann rak upp undr-
unaróp, er hann sá gulbleikt andlit niðri í
lestinni. Það var Flemming — um það var
ekki að villast! Hann var eymdin uppmáíuð!
Óhreinn og úfinn með öll einkenni verstu
sjóveiki. Hann hafði gubbað út öll fötin sín,
og andlit hans var afskræmt af kvölum.
— Ó, ég dey, ég dey, stundi hann. —
Hjálpið mér upp — ó — veslings mamma!
Stýrimaðurinn sneri sér undan til þess að
dylja það, að hann brosti að svona mikilli
eymd. Hann og Ebbi komu Flemming upp í
sameiningu. Hann gat varla staðið á fótun-
um, og Ebbi vorkenndi honum og vildi hjálpa
honum. En stýrimaðurinn hafði kynnzt margs
konar drengjum með árunum, og hann sá,
að Flemming var aðallega veikur af því, að
hann vorkenndi sjálfum sér. Hann áleit, að
það eina, sem Flemming þarfnaðist, væri
fata af köldu vatni yfir höfuðið.
— Það hefðir þú fengið, ef þú hefðir verið
einn af skipshöfninni. Það er ágætt ráð, skal
ég segja þér, sagði hann og horfði á aumk-
unarlegan svip drengsins. — Það er víst bezt.
að Ebbi fari með þér niður, svo að þú getir
þvegið þér. —
Flemming var eins og tuska og hékk stynj-
andi við handlegg Ebba. Hann varð að fara
út að borðstokknum til þess að æla. Hann
var alveg utan við sig af sjóveiki og fleygði
sér endilöngum upp í rekkju Ebba, án þess
að skeyta um sóðalegu fötin sín.
— Ó, — ó, ég dey! sagði hann stynjandi,
er hann varð að kasta upp að nýju.
Hann kom engu upp, en rak aðeins upp
nokkur máttleysisleg öskur.
Ebbi starði skelfdur á hann, og er hann
hafði hugsað sig um stundarkorn, flýtti hann
sér til klefa Wenks og skýrði honum frá
málavöxtum. Wenk fór í eitthvað af fötum
og fór inn til Flemmings, sem lá stynjandi
allan tímann.
— Nú, sagði hann og hnyklaði brúnir. —
Finnst þér eiginlega, að þú hafir hagað þ
réttilega?
— Ég fékk ekki að fara, kveinaði Flemm-
ing og ætlaði að fara að kasta upp að nýju.
— Bö-bö! stundi hann, en ekkert kom. —
Getið þið farið upp að landi einhvers stað-
ar og sett mig í land?
— Úr því að þú hefir sagt A, verður þú
sannarlega að segja B líka. Við getum ekki
fengið skipstjórann til þess að eyða tíma og
kolum aukalega þín vegna. Þetta eru heimsku-
leg strákapör, og þér hlýtur að vera ljóst,
að þú verður sendur heim beint frá fyrstu.
höfninni, sem við komum til í Suður-Am-
eríku.
Ebba fannst Wenk vera nokkuð harður í
horn að taka, en hann þorði ekkert að segja.
Flemming sjálfur var svo aumur, að hann tók
varla eftir því, að nokkur væri að tala við
hann. Það eina, sem hann langaði til, var að
fá að vera í friði.
— Komdu þér nú upp, og farðu úr þessum
útsvínuðu fötum, sagði Wenk og tók föstum
tökum í axlir honum. — Þú getur ekki legið
svona kyrr. Svo verður þú að þvo þér á
eftir og eta eitthvað, svo að þú lagist aftur.
Flemming neitaði að hreyfa sig úr rekkj-
unni. Honum stóð algerlega á sama um allt,
en Wenk gaf Ebba merki, og þeir reistu hann
upp með sameinuðum kröftum. Hann hékk