Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 27

LJDSBERINN
139
eins og poki á milli þeirra, en þeir komu hon-
um þó úr fötunum. Aðeins þegar Wenk kom
með votan svamp og ætlaði að þvo honum
í framan, rak hann upp væl og ætlaði að
vinda sig úr höndum þeirra. Ebbi vissi ekki,
hvort hann átti að þora að hlæja, en að síð-
ustu gat hann ekki stillt sig. Hann hafði
aldrei séð neitt jafnhlægilegt.
Þegar hreinsunaraðgerðin var á enda, fékk
Flemming að leggjast fyrir aftur, og Wenk
sendi Ebba út til þess að sækja te og bollur.
— Þú ert víst alveg í lagi sjálfur í dag,
sagði matsveinninn. — Heldur þú, að þér
takizt að halda á þessu með þér?
Hann fékk tekönnuna, brauðið og á-
höldin í svolítilli körfu, og hann komst heilu
og höldnu aftur til klefans með hana. En
það var ekki við það komandi, að Flemming
vildi neitt. Hann vildi bara deyja, og þá fyrst,
er Wenk hafði hótað að gefa honum löðrung,
lét hann tilleiðast að drekka teið. Það var
auðséð, að drykkurinn gerði veika maganum
hans gott. Það leið ekki á löngu, áður en
brauðið var horfið líka, og hann sofnaði jafn-
skjótt og hann lagði höfuðið á koddann.
Þegar Wenk og Ebbi komu út fyrir dyrn-
ar, litu þeir brosandi hvor á annan.
— Hann er góður inni við beinið, sagði
Wenk, — en systir mín hefir skemmt hann
með of miklu eftirlæti, svo að vandræði e
að. Það er ekki við hans hæfi að vera líkur
öðrum drengjum. Nú verð ég að láta móður
hans fá vitneskju um þetta, eins varlega og
hægt er. Bara, að hún fái ekki eitt af venju-
legu taugaáföllunum sínum!
V erksummerki.
„Fríða“ hafði þegar verið á sjónum í marg-
ar vikur. Ebba fannst veðrið vera ágætt og
sjórinn nær því sléttur. Hann kærði sig að
minnsta kosti kollóttan um löngu, rólegu
undiröldurnar. Hann hafði ákaflega mikla
matarlyst og var orðinn kunnugur á skip-
inu bæði hátt og lágt.
Flemming var værukærari að eðlisfari. Nú
lá hann aftur á bak í legustól úti á þilfar-
inu. Hann var búinn að ná sér eftir sjóveik-
ina, þó að hún hefði verið þrálát. Það va
heldur ekki laust við, að hann hefði lagt af.
— Nú eru aðeins tveir dagar eftir, sagði
Ebbi og lagði frá sér bókina. Hann hafð:
setið stundarkorn við lestur. Þá átt þú að
beina nefinu heim á leið aftur. Það er sann-
arlega hart nú, þegar við eigum einmitt að
fara að byrja ævintýrið.
— Jan frændi er óhagganlegur. Ég hef
oftar en einu sinni suðað í honum, þangað til
hann hefur fengið höfuðverk, sagði Flemm-
ing óánægður. —Ég get þó ekki gert að því,
þótt ég yrði sjóveikur. Hann nýr mér því
alltaf um nasir, að ég muni ekki þola erfiðið.
Ebbi var ef til vill ekki alveg ósammála
því, en hann sagði ekkert. Flemming var
ágætur og einlægur félagi, en hann var allt
of stelpulegur eftir smekk Ebba. Hann var
mestur í munninum. Hann var ekki mikils
virði, þegar á reið. Ebbi gat því einnig skil-
ið Wenk.
Wenk var fastákveðinn í því, að Flemm-
ing skyldi fá merkispjald um hálsinn og vera
sendur heim með fyrstu ferð. Móðir hans
var eflaust meira en utan við sig vegna hans.
Hún hafði nær því fengið slag, þegar húr.
frétti, hvert Flemming hafði farið.
Það var ekki hátt á Flemming risið, er
hann stóð við borðstokkinn tveim dögum
seinna og sá strönd Suður-Ameríku gægj-
ast fram í morgunmistrinu. Nú fyrst var
ævintýrið að hefjast.
— í þetta sinn færð þú ekkert tækifæri
til þess að fara með sem laumufarþegi, sagði
Ebbi, sem hékk fram á borðstokkinn við
hlið hans.
— Það hefði svo sem ekkert verið hættu-
legt, tautaði Flemming.
Þegar leið á daginn, er „Fríða“ lá bund-
inn við hafnargarðinn, fengu drengirnir leyfi
til þess að fara upp í bæinn. Wenk lagði
ríkt á við þá, að þeir skyldu vera saman
allan tímann, og að þeir mættu ekki áræða
of langt frá höfninni.
Á götunum var allt iðandi af lífi. Drengj-
unum kom allt undarlega og ókunnuglega
fyrir sjónir. Fólk var klætt í litskrúðug föt,
hrópaði og baðaði út höndunum, og höfðu
þeir aldrei séð neitt þvílíkt. Það voru ekki
aðeins hvítir menn, sem sáust, en margir
þeirra, sem voru nokkurn veginn bjartir á
hörund, höfðu andlitslag indíána eða negra.
Þeir voru brátt komnir upp til aðalgatn-