Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 28

140
LJDSBERINN
*
anna. Bílar brunuðu fram og aftur, og pálm-
arnir vörpuðu skuggum á heitt malbikið.
Bærinn hafði verið alræmdur áður fyrr fyrir
gulusótt, en nú var hann heilnæmur ný-
tízkubær.
Þeir keyptu sér svolítið af ávöxtum á leið-
inni pg mauluðu þá, er þeir héldu áfram
för sinni. Það reið á að fá að sjá eins mikið
af borginni og hægt var.
Ebbi gerði sér aldrei almennilega grein
fyrir, hvernig það atvikaðist, en allt í einu
voru þeir komnir inn í mikið upphlaup.
Nokkrir innbornir menn voru að gera upp
einhverjar sakir sín á milli, og það gátu
drengirnir ekki látið fara fram hjá sér. Þeir
olnboguðu sig áfram til þess að geta séð.
Sífellt fleira fólk kom að, og þegar lögregl-
an kom loks og skildi áflogahundana, drógu
áhorfendurnir sig nauðugir í hlé. Ebbi leit
í kringum sig til þess að gá að Flemming,
en hann var algerlega horfinn. Ebbi hljóp
fram og aftur um göturnar til þess að leita
að honum, en Flemming fannst hvergi. Loks
varð hann að gefast upp við að finna hann.
Hann gekk aftur niður til skipsins og sagði
Wenk þegar í stað frá því, sem borið hafði
við.
— Það gengur allt á afturfótunum, þar
sem Flemming er nálægur, sagði hann og
brosti við, en gremjuhreimur var í röddinni.
— Ég verð feginn, þegar við erum lausir við
hann aftur. Ég vona, að hann komist til skila
aftur, en mér geðjast ekki að því, að hann
sé að flækjast um einn uppi í þessari maura-
þúfu.
Ein klukkustund leið, og tvær klukku-
stundir liðu. Wenk sat við störf sín og fleygði
æ oftar frá sér blýantinum og kallaði á Ebba
til þess að vita, hvort Flemming hefði ekki
komið enn.
Að liðnum nær því þrem stundum, kom
hann allt í einu. Fallegu, hvítu hitabeltis-
fötin hans — sem fóru honum hálfilla, af
því að Ebbi átti þau í raun og veru — voru
óhrein og hrukkótt. Þeir sáu það álengdar,
að hann kallaði og veifaði handleggjunum.
— Ég hef fundið verksummerki, hrópaði
hann með öndina í hálsinum, er hann hafði
gengið landgöngubrúna stórum skrefum. —
Hvar er Jan frændi? — Frændi, nú skaltu
bara heyra.
— Má ég spyrja, hvar þú hefir verið og
hvað þetta eigi að þýða? —greip Wenk fram
í fyrir honum með ströngum málrómi.
En Flemming var eins og hann væri heyrn-
arlaus á því eyranu.
— Ég hef fundið verksummerki eftir Leif,
heyrir þú það? sagði hann og hristi Ebba
til af ákafa. — Gefið mér eitthvað að drekka.
Ég er þurr alveg niður í maga. Hlustið þið
nú vel á.
Wenk var orðinn fölur. Því nær sem þeir
komu takmarkinu, þeim mun ómögulegra
fannst honum það vera, að unnt væri að
finna Leif í hinum víðáttumiklu frumskóg-
um Suður-Ameríku. Hann hafði beðið marga
hljóða bæn til Hans, sem ekkert er ómögu-
legt. Hér stóð Flemming og hélt því fram,
að hann hefði fundið verksummerki. Wenk
var fús á að grípa í hið minnsta hálmstrá.
Ebbi hljóp eftir vatnsglasinu, en Flemming
drakk úr því í einum teyg.
— Við lentum í að horfa á fyrirtaks áflog.
Það var þar svo margt fólk, að ég varð við-
skila við Ebba. Fólkið hrynti mér og ýtti
við mér og tróð mér um tær, svo að mig
kennir til ennþá. Ég brúkaði munn, og svo
var þar einhver svartleitur náungi með
hringi í eyrunum og arnarnef. Hann sagði
við mig á einhvers konar ensku, að ég yrði
að sætta mig við slíkt, því að það væru ýms-
ir aðrir en ég, sem vildu sjá. Við stóðum
saman, það sem eftir var, þangað til lögregl-
an kom og skildi allan óaldarflokkinn. Ég
gat ekki fundið Ebba aftur, og svo bauðst
sjómaðurinn, því að hann var sjómaður, til
þess að sýna mér bæinn fyrir borgun. ...
— Hlauptu yfir allt þetta, greip Wenk
fram í fyrir honum og barði taugaóstyrkur
niður fingrunum. — Það er ekkert skemmti-
legt nú.
— Nú? sagði Flemming ólundarlega. Hon-
um fannst það allt vera skemmtilegt. En
þegar hann sá eftirvæntingarsvipinn á frænda
sínum, gleymdi hann að vera önugur. — Að
lokum lentum við á sjómannakrá, sem hann
sagði, að ég yrði um fram allt að sjá. Auð-
vitað varð ég að borga. Ég sagði frá leið-
angrinum og Leifi. Þá sagði hann frá því,
að hann hefði einu sinni farið langt inn í
frumskóginn með nokkrum amerískum verk-
fræðingum, sem höfðu gert áætlun um járn-