Ljósberinn - 01.12.1952, Blaðsíða 29

LJDSBERINN
141
GING LIN
Einu sinni skall á ofsai’ok, þegar þau voru
að ferja og reru yfir fljótið til sama lands aftur.
Leki kom að bátnum, og hefði hann líklega
fyllzt, ef systkinin hefðu ekki hjálpað til bæði
með að ausa og róa. Ging Lin notaði blikkdós
til að ausa með, en Kai Ming stóra hnotuskel.
Þau jusu af kappi, en þó hækkaði vatnið alltaf
í bátnum. — Loks gat mamma þeirra sveigt
bátnum inn í sk'urðmynni. Þar var lyngt. Hún
hafði rekið langt niður eftir fljótinu. Til allrar
hamingju kom gömul kona auga á hana, náði
í annan fótinn og dró hana um borð til sín.
Síðan reri hún með hana, upp á líf og dauða,
til skips kventrúboðanna í von um, að þær
gætu lífgað hana. — Það leit helzt út fyrir, að
„Litla systir þriðja“ væri alveg lífvana. En
eftir að lífgunartilraunir höfðu verið gerðar í
fulla klukkustund, færðist þó smám saman líf
braut gegnum frumskóginn. Það varð reynd-
ar aldrei af því, en hann hitti nokkra indí-
ána. Hann fór einu sinni með þeim heim í
þorp þeirra, og þá sá hann hvítan dreng
bregða fyrir, en hann gat ómögulega fengið
eitt orð út úr þeim um það, hver drengur-
notaði stjaka fyrir stjóra, og þegar ekki þurfti
lengur að róa gátu þau öll ausið. Þegar bátur-
inn var loks þurrausinn, fór Ging Lin til litlu
systur — en kom hvergi auga á hana. Hvað
var orðið um barnið? Hennar var alls staðar
leitað, en árangurslaust. Hún hafði fallið fyrir
borð! „„Litla systir þriðja“ hefur drukknað!“
kveinuðu þau öll. — Sannleikurinn var sá, að
„Litla systir þriðja“ hafði dottið í fljótið. Hana
í hana aftur. Hún var lengi að ná sér. Nokkrum
dögum síðar ætluðu kventrúboðarnir að færa
hana móður hennar aftur, en hún fór þá að
gráta. „Hvers vegna mátti hún ekki drukkna?"
sagði hún. „Ég tek ekki við henni. Hjá mér
deyr hún úr sulti. Þið megið eiga hana. Gerið
svo vel að taka hana að ykkur.“ Og kventrú-
boðarnir gerðu það.
inn væri. Hann fékk heldur aldrei að koma
þangað aftur seinna.
Wenk fól snöggvast andlitið í höndum sér.
— Getur það verið mögulegt — eru þetta
í raun og veru boð um, að Leifur sé á lífi?
Frh. á bls. 143.