Vikan


Vikan - 27.11.1952, Blaðsíða 11

Vikan - 27.11.1952, Blaðsíða 11
 VIKAN, nr. 46, 1952 MOIA Eftir JAY DRATLEB. FYRST og fremst langaði hana til að kynnast mér; þannig er háttarlag ástarinnar. Hún vildi fá að vita, hvað ég var að gera í skrifstofunni, hvað ég' væri að hugsa, hvaða f ólk ég þekkti. Og það var gaman að tala við hana. Hún var ákafagjörn, fyndin og næm. Þá stóð ég sjálfan mig að því að segja henni sömu sögurnar, sama íilmbæjarElúðrið, sömu vandkvæðin í starfi mínu, sömu skrýtlumar og ég hafði áður sagt Sú. Ég hefði alveg eins getað farið með stálþráð heim- i an frá mér og til hennar. Verst af öllu var þó það, að hana langaði mik- ið til að vita, hvað gerðist heima hjá mér. Hana larigaði að vita, hvað Sú fyndist um ákveðin atriði í handritinu. Hún vildi vita, hvað Anna gerði og segði þennan og þennan dag. Auðvitað var Anna Mónu mikið öfundarefni. Það var mjög greinilegt. En hún tók það svo nærri sér, svo ótrúlega nærri sér. Þetta var einber áhugi. Forvitni. Ást. Hún þráði að taka meiri þátt í lífi mínu. Það var von- laus viðleitni til að hrifsa til sín það, sem hún átti ekki með réttu. Hún var aS smámjaka sér inn í fjölskyldu mína. Og ég gat ekki hindrað það. Má vera, að þann- ig knýi ástin mann til að fórna sjálfum sér, en sérhver ögn, sem' ég fórnaði á altari hennar, sér- hvert smáatriði, sem ég upplýsti fyrir henni, skildi eftir eyðu, sem ekki varð uppfyllt, þegar heim kom. Þannig breyttust samræður okkar, og litbrigð- in og ilmurinn og snertingin, sem var þeim sam- fara, allt líktist þetta meir og meir þvi, sem ég var vanur heima, atriðarás, serri Sú hafði fyrir löngu helgað sér. Mér fannst, að Móna ætti ekki að þrúga mér á þennan hátt, að hún ætti ekki að voga sér inn á þessar brautir. En það var engin leið að stöðva hana. Mónu þótti ósköp eðlilegt, á giftingarafmæli okkar Súar, að benda mér á gjöf, sem væri heppileg. Ég sagði henni, að Sú langaði í eyrna- lokka. Móna sagSist hafa séð fallega eyrna- lokka hjá Trabert & Höffer við Wilshiregötu. Það var hægt^að breyta þeim í brjóstnál. Ég fór þangað hálfum huga, þvi að/ ég vildi velja gjöfina sjálfur. En ég varð að jata, að ^ Móna hafði rétt fyrir sér. Eyrnalokkarnir voru ágætir. Ég keypti þá, og í hvert skipti sem Sú setti þá upp, minntu þeir mig á Mónu. Þannig fóru þær að renna saman í einskonar huglægri síntesu, sem ég fékk ekki við ráðið. Sú þróun hélt áfram eftir því sem dagar liðu, og vitneskjan um hana rann mér brátt í blóð og merg, varð svo vanabundin, að ég hætti að veita henni eftirtekt. Ég held ég hafi alltaf vitað, að þessu gæti ekki haldið áfram. En ég vissi ekki, hvað við tæki. Og varaðist að hugsa um það. Svo kom mánudagur, og þá um kvöldið byrjaði það fyrir alvöru. Þegar ég hugsa til þess núna, rifjast upp fyrir mér sams- konar óróleiki, og þegar einhver horfir lengi á hnakkann á, manni, eða þegar maður finnur brunalykt. Líkt og sprengja með þræði. Já, og neistinn þýtur éftir þræðinum, hrað- ar og hraðar, þar til allt spryngur. :> Það kvöld vorum við i himintunglagarðinum hjá Vilsonfjalli. Hvað er skrýtið við það? ViS urðum að fara þangað sem ég var viss um að hitta ekki kvikmyndafólk. Við fórum i fjölmörg léleg veitingahús — allsstaðar þar sem enginn tók eftir okkur, þar sem ég þóttist viss um að enginn þekkti mig. Lítil bióhús í hinum enda Los Angeles. Veitingahús, sem höfðu það eitt til síns ágætis, að enginn, sem ég þekkti, át þar. Kaffi- stofur allt út í San Fernandódal. Fáförul bað- strönd fáum mílum handan við Oxnard, þar sem við rjátluðum um og grófum okkur holur niður i sandinn og lögðumst þar niður, svo að enginn gæti séð okkur. I himintunglagarðinum var fjöldi af venjulegu fólki eins og okkur; hjónaleysi, sem vildi vera í friði, hópar af unglingum, margt af eldra fólki, og nokkrir alvörugefnir föndrarar í stjörnuiræ"- um. Enginn véitti okkur athygli. Inni héldum við saman höndum eins og krakk- ar, og okkur ægði dálítið við því, sem við sáui'! Að minnsta kosti var svo með mig. Móna . -,t ekkert á sig fá. „Nei." sagði hún. „Það gefur mér harirskiln- ing á dálitlu öðru." Ég veit alltaf hvert hún er að f ara, þegar þessi alvörusvipur færist yfir andlit hennar. „Okkur?" sagði ég. Hún kinkaði kolli. Við gengum út að girðingunni og horfðum yfir borgina. Loftið var svalt. Ég lagði handlegginn utan um hana. „Hvað kemur það okkur við?" sagði ég. „Að heyra þessa speki um stjörnur og „stjarn- tíma . . . ósköp róandi." „Hvernig þá?" „Það er ef til vill fjálglegt, en engu að síður 'sannfærandi . . . aS viS deyjum þegar þetta er búiS . . . að það er lítill tími til stefnu . . . að við eigum aS vera hamingjusöm . . : aS eftir hundraS eða þúsund ár mun enginn vita neitt um okkur . . . að allt er þetta hégómi . . . að . . ." Hún þagði litla stund. „Að, já, að ég elska þig." „Ekki telja mig til hégómans," sagði ég. „Það er auðmýkjandi." „Ég veit hvað ég segi." Sá tími kemur, að maður þekkir líkama ást- konu sinnar svo vel, að maður sér linur hans og form gegnum þykkustu flíkur. Ég gat það. Og það var æsandi að standa þarna við hlið hennar og gæla við likama hennar með hugsjónunum. Ekki líkamlega æsandi. Ég á ekki við það. Held- ur sú einfaldíí vitneskja, að þessi kona við hlið mína, þessi yndislega, lostfagra kona, hún elskaði mig. Það var aðalið. Það vermdi mig; þaS gerði mig heillaSan. „Ég þurfti þess með," sagði hún. „Hvers?" „Að kynnast stjörnunum . . . tímanum . . . hverfulleikanum." „Hversvegna? Ertu kvíðin?" Hun andvarpaði: „Ég heimsótti Bill í dag." Bill. Hver var Bill? Hver var þessi forynja, Galgopi í Beverly Hills tugthúsi. Og átti fullan skáp af fötum í íbúð konunnar, sem ég elskaði. sem sífellt stóð í milli okkar? Ég vissi ekki einu sinni, hvernig hann var í útliti. Módelmaður. „Hvernig var hann?" „Hann er ágætur nema að einu leyti". 11 „A3 hvaða leyti?" . „Hann er afbrýðusamur". ¦ . É'g var lengi aS skilja þaS. Hún sneri hliSinni aS mér, og vangi hennar glóSi í skini frá litskærum ljósum að baki okkar. Alvarlegt var þaS andlit og smálegt, með þessum gráu hafmeyjaraugum. „Heyrðu mig", sagði hún. Þú hefur það til siðs, að hrinda frá þér ógeðfelldum staðreyndum. Við skulum heldur horfast i augu við þær". „Hvaða staðreynd er þaS?" Hún stundi gremjulega. „Þá það", sagði ég. „Hann er afbrýðisamur. Hann er læstur inni, hann vill komast út. líann gerir sér upp allskonar grillur". „Heldurðu það?" „Nú, er það ekki?" spurði ég. „Hvernig ætti hann að vita eitthvað?" „Skilurðu ekki, aS það skiptir engu máli, hvort hann veit eða ekki. Hann finnur það. Hann grun- ar það". „Og hvað ætlar þú svo að gera?" sagði ég hljóðlega. Stillilega. Já, mjög stillilega. Ég var hinn hljóði og hægi maður! Enginn gæti sakað mig um að rasa um rás fram! :•"¦¦¦> „Ekkert", sagSi hún. „En bráSum verður hon- um sleppt". Af hverju halda þeir honum ekki lengur inni? Hversvegna dæma þeir hann ekki til tíu ára, til lifstiðar? Hver vildi, að honum væri sleppt? Móna? „Kemur hann aftur til þínl" „Já". Já, þannig var það. Svo ekkert meir. Já, greini- lega. Heim til sín í bælið snýr veiðarinn mikli - með stolna tösku i hendinni. Og tígrynjan blJur, ismeygileg; maki hans. Mér lá við köfnun. Ég gat ekkert sagt. Ég tók bara um handlegg hennar og leiddi hana aft- ur að bilnum. Oh, þessi garður, og þessar djöfuls st jörnur! Ég óskaði, að við hefðum aldrei farið þangað. Diplomat er maður, sem getur skorið nábúa sinn á háls — án þess að hinir nábúamir taki eftir því. — Trygve Lie. Við ókum þögul niður f jallið. Það ískraði hátt og leiðinlega í hemlunum. Öðru hvoru leit ég til hennar, og syipaðist um eftir blíSu i gremjufuUum svip hennar. „Stundum ertu grimmur, grimmur og sjálfs- elskur leiðindahrókur", sagði hún. „Auðvitað. Þannig fer ástin með mann. Þegar hjartaS fer aS hungra, þá er hættan á næsta leiti", sagSi ég. SíSan ósköp blátt áfram, „Þú heldur að ég líði önn fyrir hann. Þvi skyldi é'g gera það?" „En ég? Hvað þá um mig?" „Þú getur skilið við hann", sagði ég. Allt í einu kom húri nær mér, leit upp og hristi höfuð i aðdáun. „Ég elska þig, vinur. Þú ert . yndislegur". Það IjómaSi eitthvaS inni i mér við að sjá svipinn hennar. Augsýriilega vildi hún ég segði þetta og ekkert annað. Svo dvínaði fögnuður minn aftur. Ef til vill vildi hún líka, að ég segð- ist ætla að skilja viS Sú. Nei, Móna. Nei. „Stundum dái ég þig mest fyrir það, hvað þú ert góður, og hvað þú getur verið dæmalaus asni", sagði hún. Mér brá. Rödd hennar var dálítið bitur. „Hversvegna ? " , Hún yppti öxlum og færði sig nær. Hvenær semég sneri til hægri þrýstist handleggur minn upp aS brjósti hennar, þessu yndislega litla telp- nabrjósti. ASur en ég vissi var ég farinn að snúa án afláts til hægri, — og var næstum kominn út af. „Hættu þessu, fíflið þitt", sagði hún brosandi. „Mundu hvað þú sagðir. Þú ert þreyttur og þú

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.