Vikan


Vikan - 23.01.1958, Blaðsíða 4

Vikan - 23.01.1958, Blaðsíða 4
Tilkynning nwn wnorö H» eftir Agöthu Christie CRADDOCK fann Philippu Haymes í eplagarðinum, eins og honum hafði verið sagt. Fyrst kom hann auga á leggi í bláum verka- mannabuxum, sem renndu sér niður eftir trjábol. Og brátt stoð Philippa fyrir framan hann, eldrauð i andliti, með hárið úfið eftir snertinguna við trjágreinarnar og henni virtist bregða við að sjá hann. — Rosalindarhlutverkið mundi henta henni vel, hugsaði Craddock ó- sjálfrátt, því Craddock lögreglufulltrúi vai- ákafur Shakespeareunnandi og hafði leikið hlutverk þunglynda Jakobs í Sem yður þóknast við mikinn orð- stý á sýningu til ágóða fyrir föðurlaus börn lögreglumanna. Skömmu seinna sá hann að þetta var rangt. Phillippa Haymes var allt- of stif og fastmótuS fyrir Rosalindu. Hún var Ijós á brún og bra og hlé- drægni hennar var ákaflega ensk, en miklu fremur ensk á tuttugustu ald- ar visu en sextándu aldar. Vel uppalin, ekki vön að flika tilfinningum sin- um og algerlega laus við allt glens. — Góðan daginn, frú Haymes. Mér þykir leitt ef ég hef gert yður bilt við. Eg er Craddock lögregiufulltrúi frá Middleshirelögreglunni. Mig lang- ar til að hafa tal af yður. — Um það sem gerðist í gærkveldi? — Já. — Tekuí' þaö langan tima. Eigum við ... Hún leit í kringum sig á báð- um áttum. Craddock benti henni á trjabol. —¦ Ég skal ekki trufla yður lengur en nauðsyn krefur, sagði Craddpck. Þetta er aðeins í sambandi við skýrslugerðina. Hvenaer komuð þér heim i gœrkveldi? — Klukkan hálf sex. E'g tafðist í tuttugu minútur fram yfir vetijulegan tíma við að vökva í gróðurhúsunum. — Gegnum hvaða dyr komuð þér? — Gegnum garðdyrnar. Það er hœgt að stytta sér leið af veginum framhjá andakofanum og hœnsnahúsinu. Það sparar manni að fara allan hi'inginn og þá óhreinkast ekki framtröppurnar. Bg er stundum æði moldug. — Kornið þér alltaf inn þeim megin? — Já, — Voru dyrnar ólæstai'? — Já. Á sumrin standa þær venjulega upp á gátt Á þessum tíma árs er hurðin lokuð en ekkí læst. Við göngum þar öll út og inn. Eg Iæsti á eftir mér. — Eruð þér alveg vissar um að þér hafið læst i þetta sinn ? — Já, ég er alveg viss um það. —- Jæja, frú Haymes. Og hvað gerðuð þér svo? — Sparkaði af mér molduðu stígvélunum, fór upp á loft, tók bað og skipti um föt. Þegar ég kom niður, sá ég að einhverskonar boð var í undlr- búningi. Ég vissi ekkert um þessa kynlegu auglýsingu fyrr en þá. — Viljið þér nú gjöra svo vel og lýsa því fyrir okkur hvað gerðist, þeg- ar maðurinn ruddist inn. — Ég stóð við arinhilluna og var að leita að kveikjaranum mínum, sem ég hélt að ég hefði lagt þar frá mér. Ljósin slokknuðu — og það skríkti í öllum. Þá var hurðinni hrundið upp og maðurinn beindi vasaljósinu að okkur, veifaði skammbyssunni og skipaði okkur að rétta upp hendurnar. — Og það hafið þið gert? — Ja, ég gerði það nú ekki. Ég hélt að þetta væri bara grín og ég var þreytt og fannst satt að segja lítið til um það. Svo hljóp skotið úr byss- unni. Skothvellurinn glumdi í eyrunum á mér og ég varð dauðskelkuS. DJosgeislinn lék um herbergið, vasaljósið 4att og það sloknaði á þvi. Um leið byrjaði Mitzi að æpa. Hljóðin í henni voru eins og í svlni, sem leitt er til slátrunar. Eftirfaranui auglýsing birtist f þorpsblaðinu í Chipping (Heghorn á fostudagsmorgni: „Tilkynning um morö, sem mun verða framlS fostuuaginn 29. október í Littte Paddocks klukkan 61,80 e. h. Vinlr, takið eftir, þetta verOur síðasta kallið". Vinir húsraðandans í Little Paddocks, ungfru Blacklock, halda að þetta sé einhver frumleg aðferð til að bjóða gestum og mæta þar allir á tilsettum tfma. En ungfru Blacklock og heimiHsfólk hennar vita ekkert meira um þetta. Morðið verður þ6 að veru- leika, því ungur ókunnur maSur hnígur niSur meS skot í gegnum sig á tllsettum tima, og nú er lögreglan farin aS rannsaka malið. Lesendur eru nú búnlr að Iesa skýrslu flestra viðstaddra og geta farið að raða gatuna. — Gerði vasáljósið yðui' ruglaða? — Nei, ekkert mjög. Það var þó æði sterkt. Andartak skein það á ungfrú, Bunner og hún leit út alveg eins og framliðin vofa —; snjóhvít í framan, með starandi augu og opinn munn, skiljið þér? Augun virtust alveg ætla út úr höfðinu á henni. — Maðurinn hefur þá hreyft vasaljósið ? — Já, hann lét ljósgeislann leika um herbergið. — Eins og hann væri að ieita að emhverjum? — Ekki endilega það, held ég. En það fór allt á ringulreið. Edmund Swettenliam og Patrick Simmons kveiktu á kveikjurunum sinum og fóru fram i anddyrið.' Við hin eltum þá og einhver opnaði borðstofudyrnar — ljósið þar hafði ekki slokknað — Edmund Swettenham rak Mitzi rokna löðrung, svo að hún hætti að æpa, og eftir það skánaði ástandið. — Sáuð þér ekki líkið? Þekktuð þér það? Höfðuð þér séð manninn áður ? — Neí, aldrei. — Hafið þér myndað yður skoðun um það hvort þetta hafi verið slys eða hvort hann hafi skotið sig viljandi? — Eg hef enga hugmynd um það. — Svo þér sáuð hann ekki þegar hann kom hér i fyrra skiptið? — Nei, ég held að það hafi verið fyrir hádegi og þá er ég ekki heima, — Þakka yður fyrir, frú Haymes. Aðeins eitt enn. Vitið þér af nokkr- um verðmætum hlutum í húsinu? Eigið þér nokkra verðmæta skartgripi? Hrmgi, armbönd eða þessháttar? — Trúlofunarhringinn mmn og nokkrar nælur. Eftir þvi sem ég bezt veit er ekkert sérlega verðmætt í húsinu, það er að segja, það eru til ansi faJlegir silfurmunir. — Þakka yður fyrir. H. — Það er alveg hræðilegt, sagði frú Swettenham harla ánægð á svip. — AJveg hræðilegt, og eins og ég hef alltaf sagt, ætti Gazette að vera miklu vandlátara á auglýsingarnar sem það tekur til birtingar. Mér fannst þessi auglýsing ákaflega undarleg þegar ég las hana. Og það sagði ég líka, var það ekki, Edmund ? — Munið þér hvað þér voruð að gera þegai' ljósm slokknuðu spurði lögreglufulltrúinn. — Hvað þetta minnir mig á gömlu barnagæzluna okkar. Hvar var Moses þegar Ijósin slokknuðu? Svarið var auðvitað: 1 dimmunni. Þannig var það í gær. Við stóðum bara öll kyrr og veltum þvi fyrir okkur hvað mundi gerast næst. Og loftið var þrungið svo miklum spenningi þegar við allt í einu stóðum svona í kol niða myrkri. Og þegar dyrnar opnuðust —- og einhver mannvera stóð í dyragættinni með skammbyssu og beindi blindandi ljósi í augun á okkur og sagði ógnandi röddu: Peningana eða lífið! Ó, ég hef aldrei á æfi minni verið svona spennt. Það var alveg stórkostlegt. En andartaki síðar var þetta auðvitað aðeins skelfilegt. ösviknar byssukúlur hvinu um eyrun á okkur! Það hlýtur að hafa verið alveg eins og á víg- vellinum. — Hvar stóðuð þér eða sátuð þegar þetta gerðist, frú ? — Andartak! Hvar var ég nú? Við hvern var ég að tala, Edmund? — I5g hef satt að segja enga hugmynd um það, mamma. — Var ég að spyrja ungfrú Hinchcliffe um það hvort rétt væri að gefa hænunum þorskalýsi, þegar kalt er i veðri? Eða var ég að tala við frú Harmon — nei, hún var rétt nýkomin. Ég held að ég hafi verið aö segja Easterbrook ofursta, að ég áliti það alltof hættulegt að hafa atómrann- sóknarstöð í Englandi. Slíkar stöðvar ættu að vera & afskekktum eyjum, ef geislavirk efni losna og leika lausum hala. — Munið þér ekki hvort þér sátuð eða stóðuð? — Skiptir þaö i rauninni mÉM, fulltrúi? Eg vai' stödd einhversstaðar nálægt glugganum eða nálægt arinhillunni, þvi ég veit aS ég var ekki langt frá klukkunni, þegar hún sló. Það var svo spennandi stund; meðan við biðum öll eftir að vita hvort nokkuð mundi gerast. — Þ6r 5^^!:"; að ljósgeislinn hafi verið blindandi. Skein hann beint á yður? Hreyfðist hann um herbergið? — Hann skein beint í augun á mér. Ég sá ekki glóru. Edmund, hreyfð- ist ljósgeislinn, eða var hann kyrr? — Hann færðíst hægt um herbergið, frá einum til annars, eins og mað- urinn væri að athuga hvað við værum öll að gera, sennilega til að vita hvort við mundum reyna að koma honum á óvart og ráðast á' hann. — Og hvor vorúð þér, Swettenham? — Ég hafr'i verið að tala við Júlíu Simmons. Við stóðum bœði í miðri stofunni — stóru stofunni. — Voru allir staíWir í þeirri stofu, eða var eitthvað af ykkur í innri stof unni ? VTKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.