Vikan


Vikan - 23.01.1958, Blaðsíða 6

Vikan - 23.01.1958, Blaðsíða 6
AUMINGJA JENNÝ HtJN^laut höfði meðan hún prjón- aði til að fá sem bezta birtu frá lampanum. Hún er rétt eins og bóndakona, hugsaði hann gramur. Bín það versta var, að bóndakona gat verið bæði hressileg og hrifandi, minnsta kosti mundi Jenný taka þetta sem gullhamra. Hún tók allt sem gullhamra. Ef hann sagði: „Harið & þér er úfið, Jenny", þá svaraði hún með dreymandi brosi: "BSr þaö? Það er víst af því það er eölilega krullað." Þaö var alls ekki eðlilega krullað. Þrert á móti, það var svo mikið permanent í þvl, að það líktist mest þvottabretti. Nel, þetta áttu að vera oðlilegar krullur . . . . og þá var ekkert meira um það að segja, það ?arð bara að fá að standa út i loftið. Og Jenný hélt áfram að raula á- nægjulega fyrir munni sér — hún vax siraulandi — glöð og ánægð með sjálfa sig og engum öðrum lík. Hún kallaði hann astina sína, straklnn sinn og Bjarnadreng, svo að það fór hroUur um hann í hvert sinn. Aldrei sagði hún blátt áfram Bjarni — hún gat aldrei kallað hlutina sínum réttu nðfnum, og það fór í taugarnar á honum. Oft reyndi hann að afsaka hana. Hún hafði verið skemmd af dekri heima hjá sér — því foreldrar hennar höfðu eignast hana eftir tíu ára barnlaust hjónaband og reyndu svo að vernda þessa viðkvæmu barnssál með því að sveipa veru- leikann mjúkum umbúðum. Ekkert ?ar kallað sinu rétta nafni. Jafnvel eftir að Jenny var orðin uppkomin varpaði tunglið birtu eins og kin- verskt Ijósker og kinversku Ijósker- in liktust mest fallegum tunglum. Það var látið svo heita að ófæddu börnin „svæfu á rauðum púða við hjarta mömmu sinnar" — og svo var Jenný látin beita hugmyndaflugi skólastúlkunnar við að komast að þvl hvernig þau yfirleitt sáu dagsins ljós. Hún elskaði hann — hún prjónaði á hann, — hún hlúði að honum, — hún fyllti húsið af malandi vinkon- um, honum til ánægju — 6, hún var svo elskuleg, lítil bruðukona, eins og hún sagði sjálf! Hún var símalandi og sifellt að vekja athygli hans á því sem hún gerði fyrir hann allan lið- langan daginn — alveg sama hvar þau voru stödd. • 1 strætisvagninum átti hún það jafnvel til að draga fram í dagsljósið sin persónulegustu hugð- arefni, með sólskinsbrosi, sem hefði farið barni ákaflega vel — en alls ekki henni! Honum fannst hann ekki geta um frjálst höfuð strokið nema á skrif- stofunni. Móðir Jennýar hafði kennt dóttur sinni að stórir, sterkir karl- menn ættu að rikja einir á skrifstof- unum, svo að litlar, veikbyggðar kon- ur gætu búið í skjóli heima. Satt að segja var þetta það eina í hinum fjarstæðu uppeldisaðferðum, sem Bjarni var tengdamóður sinni þakk- látur fyrir. 1 eitt einasta skipti hafði Jenný vogað sér á skrifstofuna hans og alla leið inn í hið allra helgasta — einka- skrifstofuna. „Hæ, ljúflingur, fallega stúlkan þín í glerbúrinu er bara al- veg eins og Hollywoodstjarna", hafði hún hrópað, fólkinu á fremri skrif- stofunni, sem ekkert var nema eyru, til hinnar beztu skemmtunar. „Að þvi einu undanskildu, auðvitað, að í Hollywood heita þær amerlskum nöfnum", bætti hún vlð. Stúlkan í glerbúrinu hét Elsa Jóns- dóttir. Hún var glæsileg af þvl aö hún var vel til höfð og á sinn rólega hennar kallaði heimilið „dúnmjúka hreiðrið litlu stúlkunnar sinnar", og honum fannst hann vera mesta fól, að vera nú að hrista hana upp af draumum sínum. íbúðinni gæti hún haldið, með öllu því sem í henni var. Hann gæti séð um sig og hann hafði í hyggju að hafa framvegis fleiri bækur og færri púða. En hann gat ekki yfirgefið þetta fullorðna barn, án þess að hafa fyrst reynt að vekja áhuga þess og skilning á llfinu. Jenný og lífið ? Hann hristi ósjálf- rátt höfuðið. Hún mundi ifithella tara- EFTIR KAREN BRA5EN hátt vann hún störf einkaritarans og var hans hægri hönd. Rödd hennar lét þægilega í eyrum. Hún brosti sjaldan, en brosið hennar var ekkert tilgerðarbros. Hún var ekki degin- um yngri en Jenny, en hún leit út fyrir að vera tíu árum yngri------- Hann leit á Jenný og ræskti sig hátt. Það verður fjári erfitt að segja henni það, hugsaði hann. Þetta yrði i fyrsta sinn á ævi hennar að hún yrði að horfast i augu við þann raunveru- leika, sem ekki væri hægt að vísa frá sér með einhverri bjánalegri athuga- semd og barnalegum kjánahlátri — sem hún kallaði „dillandi hláturinn minn, ekki satt, elskan?" Hann yrði að koma peningagreiðslunum hennar þannig fyrir að hún gæti ekki hringt til hans í miðjum hverjum mánuði og kveinað yfir að nú ætti hún ekki grænan eýri til að lifa á það sem ef tir væri mánaðarins. Hann yrði llka að hjálpa henni svolítið með að eign- ast hugðarefni í lífinu, svo að hún ekki ranglaði aðgerðarlaus um. Hing- að til höfðu þau haft stúlku til að þrífa húsið. Sjálf vildi hún laga mat- inn, sem var bæði litilfjörlegur og aldrei til á réttum tíma. Það sem eftir var dagsins spjallaði hún í síma, heimsótti vinkonur sínar eða sat bara og fletti blöðum og merkti i þau litla rauða krossa með litblýanti. Móðir flóði, gráta eins og fertugt barn og ekki skilja neitt í neinu. Nú sleit hún gráa garnið frá og byrjaði á grænu. „Þetta verður sætt, heldurðu það ekki, Bjarnabangsi ? Kuldaboli skal ekki fá að bíta þig í nöpru vetrar- kuldunum". Hún brosti ástleitnu brosi og sveiflaði nokkru af hárlubbanum aftur á bak. Hún var alltaf með laus hár á blússunni sinni, og reyndar um sig alla. Hún var vön að greiða sér hvar sem hún stóð, með greiðu sem hún stakk undir pilsstrenginn sinn. „Jenný...." Honum fannst flibb- inn þrengja að hálsinum á sér og hann stakk fingrinum á milli og strauk honum eftir flibbanum innan- verðum .... svona, honum létti ofur- lítið við þetta. „Þú hefur víst aldrei látið þér detta í hug að neitt gæti komið fyrir hjónaband okkar, er það? Ég á við þetta sem daglega kemur fyrir á hundruðum heimila?" Ef hún aðeins hætti að stara svona á hann. „Jenný, þú skilur að það hefur verið f jári erfitt fyrir mig að" tala um þetta við þig — en mér finnst ég ekki geta verið með neinn leikara- skap, það væri ekki heiðarlegt gagn- vart þér, og nú í kvöld skulum við skipuleggja framtið þina í samein- ingu. Við erum engir óvinir, er það? Við erum bara fyrir löngu búin að gera okkur það ljóst, að við erum allt of ólík." Neðri kjálkinn seig og kringluleita andlitið á Jenný varð smám saman svo undarlega langt. Hún svaraði engu. Nú var hún líkust allt of feitri, liflausri grimu. Ósjálfrátt lagði hún prjónana frá sér. Handíeggirnir hvíldu máttlausir I kjöltu hennar, þessir feitu, hnöttóttu handleggir, sem voru eins og bleikar pylsur. Hún sat þarna undir leslampanum og virt- ist eins og leysast hægt upp. Allt rauðleita hörundið varð grátt eins og strokleður og allur smáhrokkni hár- lubbinn stóð eins og krans um dautt andlitið. „Bjarni .... áttu vlð .... að við ....?"! fyrsta sinn á ævinni var hún orðlaus og gleymdi að kalla hann gælunafni. Hugsanirnar byltust um I kollinum á henni, rákust á prjónauppskriftir, mataruppskriftir og slmanúmer, en fundu engan vel- þekktan stað, þar sem þær gætu kom- ið sér fyrir og sezt að. Þær áttu alls ekki heima I þessum heila, sem aldrei var notaður til að hugsa svona f jar- lægar hugsanir og nú'sat hann þarna og krafðist þess að heilabú hennar hæfi algerlega nýja starfsemi .... „Þú færð allt sem hér er", flýtti Bjarni sér að segja. „Svo ekkert þarf að breytast. Og auðvitað skal ég að- stoða þig ef tir beztu getu. Þetta verð- ur bezt fyrir okkur bæði". Hann talaði hratt og skýrt og lagði með skipulegum setningum fyrir hana f ramtiðaráætlanir þeirra. Þetta var auðheyrilega meira en utanað- lærð lexía. Það var vandamál, sem hann var oft búinn að kryfja og leggja niður fyrir sér, bæta, laga og — að síðustu búinn að taka ákvörð- un um, svo fullkomin sem hún var. En hvers vegna svaraði hún engu? Hvers vegna sat hún þarna við borð- ið með handleggina lafandi mátt- lausa og fæturna í ljóslitu, slitnu skónum ofurlítið skjálfandi, eins og fótleggirnir hefðu lamast. Hún var þó ekki vön að vera orðlaus, hún sem alltaf talaði hátt og óaflátanlega eins og vatnsfall. Hann mjakaði sér órólega á stóln- um og reis á fætur til að kveikja sér í pípu, en lagði hana svo aftur frá sér og settist aftur. „Eins og allar nútímamanneskjur getum við vel lagað okkur eftir nýj- um aðstæðum, ekki satt Jenný? 1 rauninni höfum við svo lítið að bera á borð hvort fyrir annað. Þú ert sí- brosandi og glöð I lund (hann lagði áherzlu á þetta síðasta, svo að það hljómaði sem hrósyrði), en ég er einn af þessum alvarlegu mönnum, sérðu það ekki? Þessu hefurðu svo- oft veitt athygli sjálf og nú þykir mér fyrir því hve illa mér hefur oft tekizt að dylja það hvað mig langaði til að vera einan, þegar þú varst einmitt svo ánægð með að hafa vinkonur þínar í kringum okkur. Mér þykir gaman að spila, þér er meinilla við spil (hún gat aldrei lært að þekkja í sundur tígulgosa og hjarta- Framhald á bls. 10 G vikan;

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.