Vikan


Vikan - 21.08.1958, Blaðsíða 5

Vikan - 21.08.1958, Blaðsíða 5
komin. Sérstaklega núna, þegar við vitum bæði, hvað það er f jarri sann- leikanum. — Ég er ekki sammála þér í því. Ég skal segja þér að ég held það sé eitthvað meira á bak við þetta sem við vitum ekki um. Þú gleymir að ég hef þekkt Nan lengur en þú. Ég veit hvernig hún er. Ég er að hugsa um að segja henni að ég viti þetta og heyra hvað hún seglr. Augu Pollíar voru enn illileg, en hún reyndl að hafa röddina blíð- lega þegar hún sagði: __ Eg held ekki þú ættir að gera það. Það verður sjálfsagt bara til að hún æsist upp. Hún er sýnilega að reyna að gleyma þessu. Mér finnst þú ættir að leyfa henni að hafa einkamál sín í friði — ef hún viU það. Hún verður bara taugaóstyrk og hrædd ef hún veit að við höfum komiEt að þessu. Símon kveikti sér í sígarettu. Það var sjálfsagt nokkuð til í því sem Pollí sagði. — Mér myndi að minnsta kosti finnast það, væri ég 1 hennar sporum. Hún gekk til hans og lagði hendurnar um háls hans. — Elskan, fyrir- gefðu, hvernig ég læt. Pollí brosti hunangsblítt. — Sannleikurinn er sá að ég er afbrýðisóm. Slmon þrýsti enn að sér. Það var sama þótt hún reytti hann til reiði hvað eftir annað — hún þurfti ekki annað en lyfta litla fingri til að fá hann til að taka sig í sátt aftur. — Nú ertu lítill kjáni. — Ég veit það ekki. Hún er svo indæl. — Þetta meinarðu ekki. — Á yfirborðinu þá. Símon taldi upp að tíu áður en hann svaraði. Hann langaði ekki til þau byrjuðu að rífast aftur. En Pollí skjátlaðist hrapallega. Það var hann sannfærður um. Nan var heiðarleg og trygg. En kannski var það rétt að láta hana I friði og vera ekki að sletta sér fram í einkamál hennar. Honum var samt meinilla við að þekkja leyndarmál hennar og láta eins og ekkert væri. Hann tók myndina upp og setti hana aftur niður í skúffu. Furðulegt að Pollí skyldi hafa brugðið þegar hún sá myndina, Hann rétti henni höndina og stakk upp á að þau fengju sér göngu. Hann sagði við sjálfan sig að honum hefði kannski skjátlazt um Pollí. En ekki um Nan. 7. KAFLI. Símon hélt Polli þétt að sér. — Við förum heim eftir hádegið á morgun. — Allt 1 lagi, elskan. Sæktu mig hingað. — Já. Við komum þá mátulega I teið. Þú vilt sem sagt ekki borða hádegisverð með mér? — Ég held að ég geti það ekki. Ég þarf að ljúka svo mörgu áður. Hann kyssti hana góða nótt aftur. Þau voru komin aftur til London og Símon byrjaður að vinna á ný. Þar sem hann ætlaði að fá frl I mánuð og fara I brúðkaupsferð varð hann að ljúka ýmsu áður. Pollí bjó í íbúð- inni, sem hún hafði með vinkonu sinni. Símon bjó I íbúð foreldra sinna í Grosvenor Square. Hún veifaði til hans þegar hann fór og gekk aftur inn í dagstofuna. Klukkan var að verða tólf. Vivia, vinstúlka hennar, var úti og hafði ekki búizt við að koma fyrr en undir morgun. Polll geispaði. Hún hlakkaði til að komast I rúmið. Og hún var fegin að Símon var farinn. Hún gekk inn I svefnherbergið og byrjaði að afklæða sig. Skyndilega hringdi dyrabjallan. Hún hrukkaði ennið. Hver gat þetta vei-ið? Hafði Símon gleymt einhverju? Eða var þetta einhver vina hennar, sem hún var að reyna að losa sig við? Aftur hringdi bjallan. Þrjár langar hringingar. Hjarta hennar tók kipp. Það var orðið langt síðan hún hafði heyrt þessa hringingu. Hún hugleiddi hvort hún ætti að opna eða ekki. En hún vissi að hún varð að gera það. Ljósið I forstofunni sýndi að einhver var I íbúðinni. Maðurinn, sem hún vissi að var þarna, hafði aldrei látið bjóða sér neitun. Hún fór I slopp. Enn var hringt. Hún gekk fram og opnaði. — Þú hefur ekki lært þolinmæði síðan ég sá þig síðast! Gesturinn var hár og grannur með dökkt og mikið hár og óviðfelldið yfirbragð. Pollí hafði ekki hitt Bob Rivers í meira en ár. Síðast þegar þau sáust höfðu þau komið sér saman um að heillavænlegast væri, að þau hittust ekki framar. Þau höfðu þekkzt I þrjú ár og höfðu á þeim tíma oft gert slíkt samkomulag með sér, þótt það hefði aldrei enzt lengi. — Halló, Ginger, sagði hann og horfði fast á hana. — Eins falleg og áður, sýnist mér. Hún hallaði sér aftur þegar hann reyndi að leggja hendurnar um hana. — Nei, Bob. Hann kipraði augun. — Hvað I andskotanum er að? — Ég sagði þér þegar við hittumst seinast, að öllu væri lokið milli okkar. Mig minnir, að þú hafir verið á sama máli. Hún gekk inn I dagstofuna. Þau gátu ekki staðið I forstofunni og talað saman. — Viltu viski? — Þakka þér fyrir. Hún fékk sér líka. Henni fannst hún þurfa þess. Bob var síðasta mannveran, sem hún kærði sig um að tala við í kvöld. Framhald á bls. 14. ER FRAMLEITTI 28 GRUNNLITUM SPRED-FYLLIR SPRED-SPARTL mtfi Æ fcSirvv Pósthólf 1379 — Reykjavík — Kópavogi — Sími 2»^60 Morytinrak&tiivinn tekst miklti bettir ef menn gæta þess að bera NIVEA-smyrsl d andlitið kvöldið óður. í NIVEA er eucerit, $em heldur húðinni mjúkri. Gott er að nota NIVEA! .„¦¦>• VIKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.