Vikan


Vikan - 04.09.1958, Blaðsíða 4

Vikan - 04.09.1958, Blaðsíða 4
Sv flrfSm 1 SkUGGAR FORTÍÐAIllftNAR EFTIR RENEE SHANN NAN SMITH er einkaritari Sir Reginalds Wadebridge á Highland Hall og hún er ástfangin af syninum SlMONI. Nan & sér leynd- armál. Hún var trúlofuð ungum manni, John Cornell, sem yfirgaf hana vegna POIXJ.AR, sem var vinkona Nan. En Pollí sveik John og hann fnumli sjálfsmorð. Hann skildi eftir sig bréf, sem hófst á „Klskan min ..." og aUir héldu að hann ætti við Nan. Hún hlaut fyrirlitningu fóiks og var álitin samvizkulaus og grimm, en hún var svo örvingluð og raðvana að hún sagði ekki frá hinu sanna — — að bréfið hafði verið til Pollíar, — þö að hun hataði hana, Símon trulofar sig og kemur með unnustu sina heim til foreldr- anna. Það er mikið reiðarslag fyrir Nan, þegar hun kemst að þvi, að stúlkan sem í annað sinn hefur rœnt hana hamingjunni et .... POIXl. Þau hlógu öll. Jafnvel Nan gleymdi andartak að hata hana. — Láttu þér ekki detta í hug, að ég fari í þessa bansetta bíla aftur, sagoi Pollý reiðilega við Símon. — Mér fannst gaman, Pollý, sagði hún kát. — Pollý leit fyrirlitlega á hana. — Þú hefur furðulegar hugmyndir og brjálæðislegan smekk. — Það hef ég lika, sagði Símon. Hann leit í kringum sig. — Hvað eigum við að fara í nœst? — Ekkert, sagði Pollý ákveðin. Pamela og Róbin komu nú til þeira. Pamela var skelhhlæjandi og rjóð í andliti. — Reynið flugvélarnar. Við fórum i þær áðan. — Hvar eru þær, spurði Drew. — Það er þarna tii hægri. Stórkostlegt. — Mig langar ekki, sagði Pollý. En þau ýttu henni áfram og olnboguðu sig gegnum þyrpinguna þar til þau komu á staðinn. Óp og óhljóð heyrðust frá farþegum. — Eg held, mig langi ekki heldur, sagði Drew, eftir að þau höfðu virt flugvélarnar fyrir sér nokkra stund. Símon tók undir handlegg Nans. — Eigum við að fara, Nan. Þessir hugleysingjar geta þá verið hér kyrr. Simon hjálpaði Nan upp í litlu flugvélina, sem var svo lítil, að hún rúmaði varla meira en einn. Þau urðu því að sitja fast hvort upp að öðru Nan hafði ekkert á móti því. Næstu tvær mínúturnar átti hún að fá að vera ein með Símoni. Hún leit niður og sá Pollý og Drew standa á flötinni. Hún veifaði til þeirra og Drew veifaði aftur.- Merki var gefið og vélarnar tóku að hreyfast. Hraðinn jókst smám- saman og þau svifu sifellt hærra og hærra. Nan leit á Símon. Kynlegur glampi var í augum hennar. — Vcslings Pollý, að missa af þessu. — Vcslings Drev/. Hún færði sig enn fjær honum. — Loksins erum við ein, sagði hún. Hún kærði sig kollótta um, þótt honum fyndist hún ef til vill ágeng. Henni leið svo vel og var í himnaskapi og hún sá, að í öllum flugvélunum, þrýsti fólk sér hvort að öðru. — Ánægð, Nan? — Afskaplega. — Mér sýnist það líka. Þú ert svo glöð á svipínn. Það er gaman að þú skulir skemmta þér. — Leiðinlegt, að Pollý vildi ekki koma. Hraðinn jókst stöðugt og enn flugu þau hærra og hærra. Nan leit niður og fann andartak til ótta, en hún sagði ekkert. Hún þrýsti sér að Símoni og óskaði að flugferðin tæki aldrei enda. Hvað var eiginlegt að henni? Hvar var hin virðulega og hægláta Nan? Nan, sem var einkaritari Sir Reginalds. Hún sneri sér að Símoni, svo að andlit þeirra snertust. — Pinnst þér ekki gaman, Símon? Áður en honum gafst ráðrúm til að anza, stöðvuðust flugvélarnar með rykk. Þær sveifluðust til. Hún heyrði öskur frá fólkinu í hinum vélunum. Hún leit niður og varð skyndilega gripinn óstjórnlegum ótta. Símon herti. takið utan um hana. — Þetta er allt í lagi. Kemur stundum fyrir. — Mér líður ágætlega. Rödd í hátalaranum tilkynnti: __Dó'mur mfnar og herrar. Það er engin ástæða til ótta. SvoHtið hefur farið aflaga, og það mun taka góða stund að gera við það. Við biðjum alla að sitja kyrra og við reynum að koma þessu í Iag eins fljótt og hægt er. Símon leit á Nan. — Jæja, hvernig lízt þér á? Hún hikaði, en hann brosti síðan. — Mér er alveg sama, hvað við verðum að sitja hér lengi. Mér finnst það gaman. Mér finnst vera heil eilífð síðan við höfuð getað talað saman. Hérna uppi er enginrí til að ónáða okkur. Símon brosti. — Nokkuð til í þvi sem þú segir. Þau hölluðu sér út og horfðu niður. Drew og Pohý stóður þar enn. — Hvérnig líður ? hrópaði Drew. — Prýðilega, kallaði Nan kát. — Ég er fegin að ég fór ekki, sagði Pollý. Skömmu síðar kom önnur tilkynning: Dömur mínar og herrar. Okkur hefur tekizt að finna bilunina. Það er alls engin hætta á ferðum. En það tekur ekki minna en hálftíma að gera við hana. — Sagði ég ekki að ykkur myndi þyka gaman, hrópaði Pamelsa stríðnislega. Pollý var farin að skjálfa af kulda og Símon þóttist sjá, að líðan hennar væri ekki sem bezt. — Láttu Drew fylgja þér heim, Pollý, hrópaði hann. — Viltu fara heim, spurði Drew. — Svo sannarlega, það er ekki mikið spennandi að hanga hér. — Við getum farið og skoðað okkur um, ef þú vilt. —Nei, þakka þér fyrir. Við skulum koma heim. — Nú hef ég þig hjá mér, sagði Nan brosandi við Símon. Hann brosti líka og skildi að hún var í góðu skapi. Drcw kallaði til þeirra: — Við förum heim. Pollý er orðin þreytt. — Allt i lagi, hrópaði Símon. Hann óskaði, að hann gæti séð framan í Pollý, en gat ckki greint svipbrigðin. — Mér þykir lieðinlegt, að þetta skyldi koma fyrir, en það var ekki okk- ur að kenna. — Allt í lagi. kallaði Drew. Við fyrirgefum ykkur. Þau hurfu í f jöldann. Nan varð þess skyndilega vör, a3 Símon hélt enn utan um hana. Hún leit niður aftur og sá að fólksfjöldinn var farinn að þynnast í kringum flugvélarnar. — Látum okkur bara líða vel, sagði Símon. Þetta getur tekið meira en hálftíma. Hún hallaði höfðinu að öxl hans. Símoni leið vel í návist hennar. Hann var hrifinn af Pollý, en hann hefði ekki getað hugsað sér að lenda með henni í sliku. Hún hefði misst alla stjórn á sér. — Þú hefðir átt að vera hér með PoIIý, ekki mér, sagði Nan. — Og þú, Nan. Þú hefðir átt að sitja hér með Drew. — Nei, nei. — Mér virðist hann vera mjög hrifinn af þér. Símon haliaði sér að henni og sagði: — Er það of nærgóngult að spyrja hvort þú sért hrifin af honum líka? — Alls ekki. Ég er ekki hrifin af honum, en mér þykir vænt um hann. Símon skildi ekki, hvers vegna orð hennar glöddu hann svo mjög. Hann hlaut að vera afar eigingjarn. Hann var ástfanginn af Pollý. Hvers vegna mátti Nan þá ekki vera hrifin af Drew? Hann hafði ekkert leyfi til að hugsa svona. Hann dró hana alveg að sér. Hann fann, að nú var rétta augnablikið til að reyna að fá hana til að tala um sjálfa sig. — Segðu mér um sjálfa þig, Nan ? Þú hefur verið ástfangin, er það ekki ? VIKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.