Vikan


Vikan - 11.09.1958, Blaðsíða 6

Vikan - 11.09.1958, Blaðsíða 6
Unga fólkiö f ærir tundurduf linn á Straumnesfjalli kveðju frá skottulækninum - þreytir Grettissund og spilar á harmoniku ENGINN þáttur útvarps- ins á eins miklum vin- sældum að fagna og óska- lagaþáttur unga fólksins, sem þau Hjördis Sævar og Haukur Hauksson sjá um á hverjum þriðjudegi. Við gerðum okkur ferð niður í útvarp um daginn til að hitta þau að máli og grennslast fyrir um þátt- inn. Hjördís og Haukur sitja Hjördís og Haukur fá 700 bréf á viku — og lesa ö'll! i v" HJÖRDlS draugarnir tónelskír með f jaliháan hlaða af bréf- fyrir framan sig og eru kynna sér hinar marg- vislegu óskir unga fólks- aö Við fáum 700 bréf á viku og lesum þau öll, sögðú þau mér, en það er ekki hægt að sinna nema litlum hluta þeirra, eins og gefur að skilja. En það eru marg- ir sem biðja um sömu lögin. — Hvaða lög eru vinsæl- ust? — Vinsælustu lögin má hiklaust telja „Wear My Ring Around Your Neck", „Sail Along Silvery Moon", „Patricia" og „Twilight Time". Og Pat Boon og Paul Anka eru þeir söngv- arar sem helzt eiga upp á pallborðið hjá unglingun- um. — Er mikið beðið um innlend lög? — Þau eru í miklum minnihluta, svarar Haukur, þó er talsvert beðið um Flökku-Jóa og Síðasta vagninn í Sogamýri. — Og bréfin sem þið fá- ið eru víst af ýmsu tæi? Haukur verður fyrir svör- um: — Eftir bréfunum að dæma er helmingur þjóðar- innar alls ekki Sendibréfs- fær, sumt er svo illa skrif- að að ógerningur er að komast fram úr því. Það er ógurlegt verk að lesa öll þessi bréf. En sumir senda okkur smá glaðning, t. d. datt fimmkall úr einu bréf- anna og einhver sendi okk- ur tyggigúmí í pósti frá Raufarhöfn, eina plötu handa hvoru. — Kveðjurnar eru víst furðulegar margar? Hjördis sýnir mér nokk- ur bréfanna, þar eru kveðj- ur frá Gógó, Lóló, Siggu, Maju, Dísu, Dódó, Bóbó, Diddó, Sibbu, Lísu o. s. frv. — Kveðjurnar eru lang- flestar sendar á tiltekin bíl- númer, segir Hjördís okk- ur, bílstjórar virðast vera lang vinsælasta stétt lands- ins, a. m. k. njóta þeir mestrar kvenhylli eftir bréf- unum að dæma. Ég man eftir fjórum bréfum með kveðjum til stráka á sama bílnum, bréfin voru sitt úr hvoru landshorni, öll frá stelpum og skrifuð um svip- að leyti, í einu þeirra voru þeir beðnir að muna eftir stelpunum í Hallormstaða- skóg, í öðru voru það stelp- urnar í Vaglaskógi, svo voru það stelpurnar í Húna- vatnssýslu og loks frá Bjarkarlundi. Draugarnir virðast ekki síður tónelskir, við fáum bréf þar sem beð- ið er fyrir kveðju úr Reykjavikurkirkjugarði og Fossvogskirkjugarði. Og kveðjurnar eru með öllu móti. Hér er t. d. kveðja til stráksins á rauða bedd- anum frá stelpunni sem bíður, hér fær tundurtuflið á Straumnesf jalli kveðju frá skottulækninum í Reykja- vík, kannski hann hafi gert tundurduflið óvirkt og það sé að þakka honum fyrir sig. Spútnik á silungsveiðum fær kveðju frá Könnuði V. og Hanna sem gekk upp Skólavörðustíginn með tösku undir hendinni fær beztu kveðju frá mannin- um sem uppgötvaði að hjarta hans væri sennilega í töskunni. Ekki veit ég hvort Hanna fæst til að skila hjartanu en hún ætti þó að minnsta kosti að láta sitt í staðinn. Kongurinn á Krít fær hér kveðju frá Anastasíu. Ekki yeit ég hvort hann heyrir í Ríkisútvarpinu alla leið þangað, kallgreyið. Og svo er hér kveðja frá flugmanninum, sem biðst afsökunar á því að hafa verið „hátt uppi". Það er stúlkan sem alltaf heldur < fcS£*iSSt Svona geta bréfin litið út þegar ástin er annars vegar sig við jórðina, sem fær þá kveðju. Annars hélt ég að ekki væri hægt að ásaka fiugmenn fyrir að vera „hátt uppi". Og ígulkerið í Nauthóls- víkinni fær beztu kveðju frá krossfisknum, sem synti framhjá og stakk sig á því. Hér er ein enn: Stúlkan sem fann skóinn í Land- mannalaugum sendir kveðju til mannsins sem forðaði sér. Hann hefur þá senni- lega hlaupið berfættur, veslingurinn. Af nógu er að taka. Annars máttu skila því til f ólksins sem biður þáttinn fyrir lög og kveðjur og að ekki er hægt að sinna bréf- unum nema fullt nafn og heimilisfang fylgi með. Nöfnin verða þó ekki lesin upp í útvarpið ef þess er óskað, en nauðsynlegt að þau fylgi samt. Það hefur nefnilega því miður komið fyrri að óartugt fólk hefur misnotað sér þáttinn og úr því hafa spunnist leiðindi. En það er önnur saga. 1 sumum bréfum rekur fólk fyrir okkur ástarraun- ir sínar, það eru stundum heilu sögurnar sem við fá- um að heyra. Og margir skrif a okkur skammarbréf. sumir eru á móti jassi, aðr- ir hafa ekki fengið kveðjur sínar fluttar, það er margt sem mæðir á fólkinu. OG LOKS biðjum þau Hjördísi og Hauk að segja okkur nokkuð af sjálfum sér. — Ég er Vestfirðingur, segir Hjördís, fædd á Arn- arfirði. — Þá hlýturðu að kunna að fara með staf. — Ég flíka ekki minni kunnáttu, svarar Hjördís. HAUKTJR — svefntöflur og knattspyrnuúrslit Annars var ég ekki lengi á Arnarfirði. Ég er uppalin á þremur landshornum. — Þú fórst snemma á sjóinn? , — Ég á 10 ára sjó- mennskuafmæli um þessar mundir. Byrjaði sem þerna hjá Ríkisskip, svo var ég kokkur á síld og þjónn hjá Eimskip. Ættin er eintóm- Framh. á bls. 13 Þoldi ekki baksturinn og fór að læra Ijósmyndun ÞAD virðist svo sem á- hugi á ljósmyndun hafi almennt vaxið hérlendis á undanförnum árum. Glögg- ir menn segja, að mynda- vélaberum fjölgi stöðugt á götum bæjarins og ugglaust leynast þar einhverjir meistarar í greininni inn- anum. Myndataka stunduð með réttu hugarfari er list- grein, sem sist ber að for- sóma og þess vegna náði blaðið tali af ungum manni, sem er um það bil að setja upp ljósmyndastofu og stundar grein sína brenn- andi í andanum. Þessi ungi maður er Stefán Pedersen. Stefán er 21 árs gamall og lauk í vor námi sínu hjá Sigurði Guðmundssyni ljós- myndara. Hann vinnur nú í sumar á stofunni hjá Sig- urði og þar náði Vikan tali af honum. PEDEBSEN — fyrsta myndin var tekin af honum í fyrra — Hvað er þetta langt nám? — Námstíminn er þrjú ár. — Og kaupið? — Kaupið er litið. 1300 krónur á mánuði fyrsta ár- ið. — Fékkstu snemma áhug- ann á ljósmyndun? Líklega hefur þetta verið í mér því ég man vel eftir því þegar ég tók fyrstu myndina 6 ára gamall. Enda er ég aiinn upp við þetta. Frændi minn Árni Halldórs- son hafði amatörvinnustofu á Sauðárkróki. Annars fór ég ekki strax að læra ljós- myndun. Fyrst lærði ég bakaraiðn og var eitt ár við það en varð að hætta vegna heilsunnar. Þoldi ekki hit- ann. Annars er það undar- legt með mig að ég varð hvað mestur áhugaljós- myndari eftir að ég fór að læra þetta. — Það er óvenjulegt, eða hvað? — Já, það er víst. Framh. á bls. 13 6 VIKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.