Vikan


Vikan - 09.10.1958, Blaðsíða 7

Vikan - 09.10.1958, Blaðsíða 7
Gamla konan vill ekki liggja kyrr draugasaga eftir V. Wentworth I júlílok árið 1868 var lík ungfrú in er fyrir meir en hundrað árum, Það var skömmu eftir að innrásar- Beswick, sem hafði legið smurt í hafi verið svo hrædd um að verða óttinn var hjá liðinn, að bróðir henn- safninu í Manchester meira en öld jörðuð lifandi, að hún hafi ánafnað ar veiktist. Menn héldu að hann jarðað í kirkjugarðinum í Harpurt- lækni sinum og ættingjum hans væri dáinn og kistulögðu hann. hey. Manshester Guardian sagði svo fastri f járhæð svo lengi sem líkami Það átti' að fara að skrúfa frá þessum atburði: hennar yrði ofanjarðar. Læknirinn lokið á kistuna, þegar tekið EINKENNILEG JARÐARFÖR: virðist hafa tjöruborið líkið og vaf- var eftir því, að augnalok hans bærð- tuttugasta og annan júlí voru jarð- ið það síðan með böndum nema and- ust og hálsinn hreyfðist óljóst. Lækn- neskar leifar fröken Beswick fluttar litið og komið þannig í veg fyrir að irinn setti undir eins spegil fyrir vit frá safninu í Peter street og jarð- hún yrði jörðuð eins lengi og hann honum og varð meir en lítið hissa, settar í kirkjugarðinum í Harpurt- gat. þegar í ljós kom að hann andaði enn. , hey. Talið er að þessi kona, sem dá- Múmían hefur verið geymd í söl- Herra Beswick var undireins tek- um Náttúrugripasafnsins í Man- inn úr kistuhni, lagður í rúm þar ______________________________ chester um árabil og hafa margir sem hann lá í dvala dögum saman. skoðað hana þar. Við endurskipu- Hann náði sér aftur — og lifði lengi lagningu safnsins hefur nýja for- eftir það. Áður en faðir hennar gæti svar- stjóranum ekki lengur þótt þetta Þessi atburður hafði svo mikil að var hún þotin upp á loft að finna æskilegur safngripur og því verið áhrif á gömlu konuna, að hún gerði Pál. Hann sat ólundarlegur á rúmi akveðið að iarða hana nú. erfðaskrá þar sem hún eftirlét White sinu. „Þessi svín!" sagði hann. „Þeir skulu borga fyrir þetta. Pabbi lokaði mig inni, annars hefði ég farið og barist við þá. Við rifumst hroðalega. Hann sagði, að ég hugsaði ekkert um mömmu — og ég — ég kallaði hann svikara. Hann skipaði mér upp í herbergið .... Mamma fór að gráta." Hann beygði af. Antoinette sat « hjá honum á rúmstokknum og lagði handlegginn yfir um axlir hans. _- .¦.'•¦'. , ., '¦ . , . - , , . . _ . .„. „Það er brjálæði að halda að þú Þessi einkennUega saga hefst lækm, manmnum, sem bjargað hafð! hefðir getað gert eitthvað til að 1745. Charles Edward prins sótti þá bróður hennar frá gröfinni og sem bjarga Monsieur Martin," sagði hún suður yfir England með skoska heri líka var læknir hennar sjálfar, eig- blíðlega. „Þú hefðir verið tekinn líka. sma og þeir unnu viða skemmdar- ur sínar. Hún setti það skilyrði, að Kannske drepinn. Og hvaða faðir , „ .. , . ,, ¦. , ', ,, \i mundi leyfa syni sínum að fórna verk °^ fromdu ran' nann °& ^fkomendur hans skyldu fá lífinu fyrir kjánaskap ? Það var held- Mikill ótti bjó um sig meðal íbúa tekjurnar af jarðeigninni „svo lengi ur ekki fallegt af þér að kalla pabba norðurhéraðanna. Þeir, sem gátu, sem líkanu' hennar væri ofanjarðar." svikara." styrktu varnir sínar en þeir, sem Þess vegna var það að White lækn- ' skúja nvern"gÞmérEneiðÚ þegaT ég ekki ^atu það fluttu ymist fjars^oðl ir «örubar hana> vafði 1Ikið °^ setti heyrði að búið væri að taka Mon- sína burtu eða íöldu þá. Það gerði það á Náttúrugripasafnið, þegar hún sieur Martin. Ég verð að biðja pabba hin roskna ungfrú Beswick, lafði af dó. Þannig tókst honum að lifa við afsökunar. Ég veit að honum gengur Birchen Bower, Rose Hill og Cheert- allsnægtir það sem eftir var æfinn- ekki annað til en að vernda okkur W00(J þa rgem nu gtendur Manchest. ar á Beswickarðinum. — en við verðum að halda áfram að . berjast, fremur en nokkru sinni erborS- Nokkru áður en gamla konan dó x'yrr." Hin aldna ungfrú Beswick, sem lík- sagði hún ættingjum sínum, að ef Páll reis á fætur og gekk yfir lega hefur rekið bú á öllu óðali sínu þau vildu bera hana frá húsinu upp að glugganum. „Þetta verður bráð- par til hun var orðin of gomul til gegnum garðinn gæti hun synt þeim um ennþá verra. Þjóðverjarnir ætla f _ ... . , . . . .„ ,. , .Jt', ^ ,* „¦- • -«• að kveða niður andspyrnuhreyfing- bess- fluttl að lokum fra oðalmu °S hvar hun hefði fahð fjarsjoðinn, una. Við verðum að sýna þeim, að settist að í dálitlu steinhúsi við myllu- þegar skotarnir komu. Hún gekk fast það er ekki enn búið að sigra Frakk- lækinn, sem rennur gegnum garðinn eftir því, að þetta yrði gert. lansA- «j. , , ,„. umhverfis óðalssetrið. Samt var þetta ekki gert þann Otti og aðdaun a bróðurnum tog- - , . . , „ , . „ „, „_. uðust á um Antoinette. Þetta var til- Þegar skozku heru-nir komu, varð dag en þá var það hka orðtf um finning, sem hún átti eftir að finna bun skelkuð og seldi mest af lausum seinan. Henni hrakaði svo að hún til í vaxandi mæli þá mánuði, sem eigum sínum í skiptum fyrir gull, gat ekki hreyft sig og dó nokkrum á eftir komu. sem hún síðan faldi ýmist í húsinu dögum siðar. Eftir því sem á veturinn leið urðu -,- , , .. , . Páll og vinir hans framkvæmda- eða Sarðmum að bvi er ^ er- Sú Hun let eftlr S1S íjranurtl i samari gegn Vichyhernum og Þióð- varð raunin á, að Skotarnir komu erfðaskránni um það að hún yrði verjarnir urðu sífellt æfari. Þeir ekki til Birchen Bower. Ungfrú Bes- flutt til Birchen Bower tuttugusta hegndu þeim meðlimum Garde Mo- wick lifði lengi eftir þetta. hvert ár og látin vera þar yfir nótt. bile, sem þeim fannst ekki nóg hafa að verið og fjölguðu Vichyhermönn- unum á svæðinu. Þeir þröngvuðu lika Vichystjórninni í mars til að setja upp fangabúðir. Dag einn þá um vorið reyndu Páll og félagar hans að ræna mat- vælavagn. Bílstjórinn hafði lagt vagninum utarlega í þorpinu og ætl- aði að fá sér að borða. Fern augu fylgdust með honum úr fylsni hand- an vegarins, þegar hann gekk nið- ur að veitingahúsinu. Páll Brelin brosti ánægður. „Nú er tækifærið," hvíslaði hann að fé- lögum sínum. „Pétur — þú ferð nið- ur að beygjunni á veginum og vakt- ar óvinina. Max — þú verður á verði hinu megin á meðan við Ferdinand snúum okkur að bílnum." Unglingarnir fjórir fóru úr fylsn- um sínum hver í sína átt. Páll og Henry hlupu að bílnum, þeir höfðu poka á bakinu. Þeir fóru að láta matvæli í pokana og höfðu hröð handtök. Framh. á bls. llf. Húh stóð þar í rökkrinu þrjósk og ógnandi . . . Gamlir menn í nágrenninu fullyrtu að hún hefði verið flutt þangað að minnsta kosti tuttugu sinnum und- anfarin hundrað ár, þegar John H. Ingram rannsakaði málið 1888. Hún hefði verið látin vera í hlöðunni. En ekki lá hún þar þó alveg í ró og friði. Hestar og kýr, sem bundin höfðu verði á bás eða lokuð inni í húsi kvöldið áður fundust að morgni úti á víðavangi. Jafnvel henti það einu sinni að kýr fannst uppi á hlöðulofti. Enginn gat gefið skýringu á því hvernig hún væri þangað komin því það er með öllu óhugsandi að nokk- ur kýr fari upp stigann á loftið! Svo er það sagan af Joe. Hann vann við mylluna. Hann hafði þunga fjölskyldu og var sárfátækur. Það er að segja þangað til hann kom að Birchen Bower, sem þá var leigu- jörð. Nokkrum vikum eftir að hann flutti þangað tók hann sér ferð á hendur til Manchester og lagði leið sína til gimsteinasalans Oliphants við torg heilagrar önnu. Hann hafði meðferð- is mikla blikkkistu. Þegar hann kom aftur út var hann kistulaus en brosti gleitt. Eftir þetta óx veraldargengi fjöl- skyldu hans. Þau lifðu árum saman í vellystingum. Þetta var auðvitað lagt út á þann veg, að hann hefði fundið fjásjóð unfgrú Beswick. Hann viðurkenndi líka að hafa rif- . ið upp fjöl úr gólfinu i draugastof- unni handa einu barnanna. Þegar hann gróf dýpra kom hann niður á blikkistu, sem í voru gullklumpar. Oliphant borgaði þrjú og hálft pund fyrir klumpinn. Manni gæti dottið i hug að ung- frú Beswick hefði hætt að sjást eft- ir þetta. En það var öðru nær. Eftir því sem Ingram kemst næst á hún að hafa sést nærri gömlum brunni um það leyti sem væntan- legur erfingi eignanna var að gera kröfu til þeirra. Bóndi nokkur var að sækja vatn, en þegar hann kom að brunninum sá hann gamla konu í silkikjól og með hvita húfu. Hún stóð þar í rökkrinu þrjózku- leg og ógnandi, bláleitur ljósstraum- ur virtist stafa frá augum hennar og maðurinn varð örvita af hræðslu. Þessi sýn var túlkuð sem svo að gamla konan yndi sér ekki hvildar fyrr en eignin væri i höndum réttra erfingja. Enn þann dag í dag er sagt að gamla konan sé á ferð þarna í ná- grenninu. Stundum sést hún ganga hauslaus milli brúarinnar og hlöðunnar en það er mönnum ráðgáta hvers vegna hún ætti að vera hauslaus, því ekki missti hún höfuðið að þvi er menn vita. Það er líka sagt, að hún taki stundum á sig mynd hinna og þess- ara dýra. Hvort sem hún er nú haus- laus eða í dýrslíki þá hverfur hún ' alltaf nálægt hesthúsinu' — þaðan er komin sú saga, sem gengur um sveitina, að þar sé hluti fjársjóðar- ins falinn. VIKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.