Vikan


Vikan - 09.10.1958, Blaðsíða 13

Vikan - 09.10.1958, Blaðsíða 13
Max. Bíddu eftir lógreglunni." Thursday leit á húsið við hornið. Þetta var mjótt, hrörlegt hús, sem ekki hafði verið hvítkalkað í mörg ár og utan á því héngu ryðgaðar vatns- rennur. Viðarsvalir með skökkum súlum og einum alltof stórum glugga, vörpuðu kjánalegum blœ á húsið. Útihurðin, fúin og ómáluð var glugga- laus. Vírnetið í hurðinni rifið í tætlur. Georgia las hugsanir hans. „Bíddu —" „Til hvers? Hvaða gildra gæti það verið? Spagnolettarnir eru farnir. Barnsræningjarnir hringdu — þvi ættu þeir að bíða? Það er enginn nema Tommy þarna inni, elskan mín." Hann opnaði bílhurðina og smeygði sér út. „Ég skal veifa í þig, þegar þú mátt koma." Hún kinkaði kolli, skilningssljó og greip í hurðarhúninn. Hann gekk hratt yfir MeKinlcy stræti. Auðvitað, hugsaði hann, er öllu óhætt. Þessvegna kom ég með byssuna. Hann leit ekki við, þegar hann heyrði hurðina skella i nýlenduvöruverzluninni. Thursday stökk upp þrjár slitnar tröppur og hafnaði léttilega á litlu forsvölunum. Það brakaði í gólfinu. Það heyrðist stappað inni í húsinu. Síðan þögn. Thursday greip um byssuna og gekk að útihurðinni. Hnefi hans felldi niður málningu, sem flagnaði af hurðinni. . Varfærnisleg rödd kallaði: „Hvað viltu?" Thursday hallaði sér upp að dyrastafnum og horfði á gluggann. Rifin gluggatjöldin hreyfðust. Hann hélt á byssunni í hendinni og hleypti af inn í læsinguna. Dyrnar opnuðust og hvitt ryk féll til jarðar. Thursday stökk inn og beindi byssunni að glugganum. Maður stóð við gluggann og hélt enn með annarri hendinni í glugga- tjöldin. Hann var fölur í daufri skímunni. Axlaböndin héngu niður með lendum hans. Hann var í skítugri nærskyrtu. Undir þunnu, skolleitu hári störðu hundsleg augu á hann undrandi. Hvít froða var á kjálkum hans. 1 hægri hendinni hélt hann á rakbursta. Thursday, sem sat í hnipri, öskraði: „Edgar Jones?" Brúnu augun lýstu skelfingu. Rakburstinn lenti á gólfinu og Edgar Jones þreifaði of- an í buxnavasa sinn. Thursday tók á öllum sínum kröftum og henti sér á litla manninn. Andremma gaus á móti honum, þegar hann stakk byssu- hlaupinu í kviðinn á manninum. Hendi hans lokaðist um byssuna, þegar Edgar Jones dró hana upp úr vasanum. Rifa myndaðist í sápufroðunni. „Stitch!" Thursday hélt fast í byssuna aftan við manninn og sneri sér við. Hann var næstum dottinn með manninn. Lausi handleggur Jones sló hann án afláts. Thursday stóð í einu horninu, þannig að axlir hans námu við báða veggina. Hann leit um sóðalegt herbergið í hurðarlausa dyragættina, sem virtist liggja að bakhlið hússins. Enginn sást. 1 stað þess var hurð skellt. Hann bölvaði, dró aftur handlegg sinn og rak byssuna aftur í feitan kviðinn. Rifan myndaðist aftur í sápufroðunni og Jones beygði sig í kút. Byssan var laus í hendi Thursdays. Hann lyfti henni hátt á loft og lét hana skella á höfuð mannsins. Hálfklæddi maðurinn féll eins og tuska á gólfið. Thursday stökk inn í áfturhluta hússins. Stuttur gangur lá að aftur- hurðinni. Það heyrðist í vél og bíll rann framhjá skítugum glugganum. Hann hrinti hurðinni upp um leið og bíllinn þaut út á Sautjándu götu. Maður hélt dauðahaldi um stýrið. Thursday miðaði báðum byssunum og hleypti af í bíldekkin. Bíllinn hvarf milli hrörlegra húsa. Hæna skrækti í næsta garði. Milli samanbitinna tannann sagði Thursday hægt: „Djöfullinn sjálf- ur," og gekk aftur inn í forherbergið. Edgar Jones lá á hnjánum og riðaði við. Thusday leit í kringum sig, á slitinn legubekkinn, viðarstól- inn, blaðahrúguna í horninu, símann á gólfinri. Jones lagði hendina varlega á kúluna á höfði sér. Kúlan stóð afkáralega út gegnum þunnt hárið. Thursday lét byssurnar sína í hvorn vasa. Með báðum höndum lyfti hann Jones upp á kverkunum og þrysti honum upp að slitnu veggfóðr- inu. Veggurinn skalf. Hné litla mannsins gáfu eftir. Síðan kom glampi I aiigu hans og hann spyrnti yið. Max Thursday hreytti út úr sér: „Hvar er krakkinn, Jones?" Hrjúf rödd kom frá kjánalegu andlitinu, hálfþöktu sápufroðu: „Þú hefur farið húsavilt, góði." Thursday beit á jaxlinn. Hann lagði stóra hendi á kjálka Jones og ýtti henni uppávið, þannig að sápan loddi við nasir og augu mannsins. Maðurinn reyndi að þurrka burt sársaukann með klunnalegum fingrum. „Hvar er krakkinn?" „Þú blindar mig!" Hnúar slógu Jones fast á ennið, svo að hann skall upp að veggnum. ,,Hvar er krakkinn?" Jones beygði sig skelfingu lostinn, til þess að verjast fleiri högga. „Eldhúsinu . . . til vinstri ..." Max Thursday þaut inn í eldhúsið til þess að frelsa son sinn. Thursday ýtti fanga sínum á undan sér irin um dyrnar til vinstri. Þar var skítugur vaskur fullur af rusli og notuðum niðursuðudósum. Járneldstó. Og í einu horninu lá drengur bundinn á höndum og fótum. Thursday átti erfitt um andardrátt. „Tommy!" Hahn hvislaði nafnið. Drengurinn var bundinn á höndum og fótum með leðurólum. Hvítir hand- leggir drengsins voru aurugir. Barnslegar varir voru þurrar, galopnar. Thursday leysti varlega skítugan vasaklútinn, sem bundinn var um augu sonar hans. Brún augu, galopin störðu skilningssljó. „Tommy!" Drengurinn greip andann á lofti og skalf allur. Stóri m.aðurinn sneri sér við skyndilega. Edgar Jones var enn að núa á sér augun. Thursday sveiflaði handleggnum og sló af .öllum mætti á hendur barnsræningjans, Jones féll ofan á vaskinn og dró ;meðf'sér^ niðursuðudósir og matarleifar í fallinu. Thursday sparkaði upp útihurðinni og veifaði skipandi. Georgia beið í dyragættinni á nýl%r.duvöruverzluninni með simann í höndunum. Hún henti honum frá sér og byrjaði að hlaupa. Hæll hennar festist á tröpp-' unum og Thursday greip hana. Skelfd, máttlaus rödd hennar 'sagöi: ' „Hvað — við heyrðum skot — Torhmy ¦—" ¦ ;l. Pólk hafði nú safnázt saman úti á McKinleystræti. Georgia leit, í,: kringum sig í örvæntingu. Thursday hristi hana. „Hlustaðu á, þú ert ¦¦ búin að fá hann aftur! Þú ert búin að'fá hann aftur, ástin mín! HérAá — hringdu. Segðu Clapp að hafa súrefnistjald tilbúið. Segðu honum,',, að við komum með Tommy í bilnum þínum. Skilurðu það?" Tár runnu niður kinnar hennar. Hún kinkaði kolli með erfiðismunum. Hann studdi hana inn í herbergið. Hún féll á hnén við símann og byrj-. •' aði að snúa skifunni. Líkami hennar hristist af þungum ekka,, ,,Er Tommy?" ,:.,¦ ¦.. „Hann hefur það af ef þú ert fljót. Segðu Clapp, að við séum bum.- að ná í Edgar Jones og að Stitch Olivera hafi komizt undan." Hahri reyndi að tala hægar. „Svartur Dodge '46 sedan. Svartur, segðu honum það. Númer frá Californíu 2X624. Ég skal ná í Tpmmy." ..,••; :: ¦. r ¦ Sunnudaginn, 12. febrúar, kl. 5:00 e. h. .'*¦" Austin Clapp spígsporaði eftir ganginum, sem lá frá borgarfangels- inu, og hælar hans glumdu einmanalega í veggjunum. Hann hélt a frakka sínum. Vesti hans var óhneppt og hnúturinn á dökku bindi hans var laust um hálsmálið. Þreyttur og raunamæddur gekk hann að skrif-• stofudyrum sínum. „Hvað vildur þér?" Les Gilpin stanzaði og hélt um húninn að dyrunum á morðdeildinni. „Frú Mace er horfin. Ég kom áðan heim til hennar og annar maður frá —" Clapp glotti þreytulega. „Frú Mace er hólpin hérna, og ef héraðslög- maðurinn veit það ekki, þá hann um það." Gilpin létti. „Gæti ég séð hana? Get ég hjálpað —" „Ekki eins og er. Hún hefur staðið í stríðu. Við fundum son hennar; en við vitum ekki hvort hann lifir það af. Lungnabólga." Sólbrúna, vingjarnlega andlitið fölnaði. Gilpin greip andann á lofti og spurði: „Má ég bíða? Ég vildi heldur vera nálægt —" •,,..,'•,. „Jú.jú. Það eru bekkir niðri í salnum." Clapp gekk inn á skrifstofuna sína og henti frakka sinum á stólbak. • Max Thursday hallaði sér fram á gluggakistuna, grannur skuggj, bar. við daufa skímuna. Milli fingra hans var sígarettu með langri ösku,- sem enginn tók eftir, og upp frá henni steig mjó reyksúla. Botninn-í pappírskörfunni var þakinn sígarettustubbum og samankrumpnum Camel- pakka. Dauf rödd hans sagði: „Ekkert nýtt. Náðirðu meiru út.úr Jones?". Georgia sat við skrifborðið og hallaði sér fram á grænan þerripap»- írinn. Lítill, hvítur vasaklútur hafi verið lagður á skrifborðsbrúnina tii<-, þerris. Hún greip hann þegar og kreppti hnefana utan um hann íkjöltu sér. Clapp sagði mildum rómi: „Þér skuluð ekki standa upp, frá Mace,"^. Hann varpaði sér þunglamalega í stólinn, sem frakki hans var á ogt. starði biturlega á manninn við gluggann. „Ekkert, Máx. Hann sagði raér næstum nákvæmlega sömu sögu og þú fékkst út úr honum á leiðinni hingað." ,. V<r< „Eg hefði ef til vill átt að slá hann fastar." ..:.¦«. Clapp hló stuttlega, biturlega. „Ég held ekki að þú hefðir getaíí; '< það. Það er svosem sama. Edgar verður einn af þeim, sem almenningi verður alveg sama um. Hann er ekki í sínum ríkishluta, ekki:. í ,sinni_ borg. Við þurfum ekki að vera hræddir við að fara illa með hannj','' ¦ Stóri lögreglumaðurinn leitaði í jakkavasa sínum að pípu sinni.' Hánn nagaði, munnstykkið um hrið. Georgia leit á hann vonleysislega.: Hann fór að tala, en hún heyrði ekki hvað hann sagði. „Það er auðséð, að, Olivera hefur hringt i frú Mace og séð um, að Jones kæmist í. kruml- urnar á þér, Max. Hvers vegna veit ég ekki. Jones veit ekkert 6g hann< kemur alveg upp um Olivera. Við vorum ekki vissir um hann fyrr en nö." „Jones er einkennilegur náungi. Þú barðir hann næstum til bana, og ég hræddi hann dálítið meir. Hann segir, að Olivera hafi aldrei sagt sér neitt um það, sem þeir voru að gera, um perlurnar eða neitt. Hann, veit að Olivera sveik hann, en hann skilur ekki hversvegna. En hannsegir,, að Olivera hafi aldrei farið út úr húsinu við McKinleygötu. Jones naði • í matvæli, vegna þess að Olivera var hræddur um að menn myndu þekk'ja hann á örinu." Clapp lamdi hnefunum saman. „Ég get ekki fengið,, óvitlaus orð út úr honum." ¦•:• ; — Guð veit hverju — og flýtti sér suður með ströndinni." Thursday saði: „Hvenær komu þeir til San Diego?" „Komu akandi á þriðjudaginn '— komu hingað á miðvikudagsmorgun — morguninn ,sem barnsránið var framið. Þeir komu frá San Fran- cisco og Reno. En þegar þeir kotnu aftur, þá komst Olivera að einhverju' „Hefurðu kynnt þér aðstæður í húsinu?" „Jamm — talaði við eigandann sjálfur. Þeir leigðu það bréflega í, fyrra. Olivera fékk sér íbúðina til vonar og vara, til þess að geta falið sig þar. Ég býst að minnsta kosti við því. Eg geri ekki annað en að -geta mér til. Dodgeinn var málaður í Reno. Númerin eru fölsuS eins og vehju- lega." Clapp lagði pípuna á hné sér og sagði ákveðinn lágri röddu: „Jafnvel þótt — þegar — sonur ykkar er orðinn heilbrigður, verdur, Jones settur í gasklefann. Og Olivera, þegar við náum honum." :¦ Framhald í nœsta blaði. VIKAN 13

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.