Vikan


Vikan - 23.10.1958, Blaðsíða 25

Vikan - 23.10.1958, Blaðsíða 25
Andlit Pollíar afskræmdist af bræði. Röddin varð skræk af æsingi. — Vitanlega meinti hún það. Öll fjölskyldan hatar mig. —Guð minn góður! sagði Pamela. — Eftir allt það, sem mamma er búin að gera fyrir þig, segirðu þetta! Pollí reis óstudd upp af legubekknum. — Það passar! Segðu það bara upp í opið geðið á mér, að ég sé hjalparlaus aumingi. Taktu tillit til þess, að það var bróður þinum að kenna. . . Pam greip andann á lofti. Henni þótti mjög vænt um Símon og þó Pollí hefði aldrei sagt þetta hreint út, hafði hún margoft látið það á sér skilja. Og það sem verra var, Pam hafði það var eitt um nótt. Hún breiddi ofan á sig og reyndi að sofna aftur. En það voru ekki nema nokkrar minútur. Hún settist snöggt upp í rúminu, hún hafði ákafan hjartslátt. Var það bara ímyndun, eða fann hún reykjarlykt? Hún kveikti ljósið og seildist í morgunsloppinn. Hún vildi ekki vekja hin að nauðsynjalausu. En hins vegar ... Hún nasaði óróleg. Og nú heyrði hún snarkandi hljóð, óhuggulegt stöðugt hljóð. Hún spratt fram- úr og opnaöi dyrnar. Á sama andartaki voru dyr Stellu og Pamelu opnaðar framar á ganginum. — Það er kviknað í, hrópaði Pam. — Farðu með Jenní út um bakdyrnar, sagði Nan við Stellu. Nú komst allt á kreik. Sir Reginald og Lady SKUGGAR FORTÍÐAR- INNAR Framhaldssaga eftir Reneé Shann á tilfinningunni, að Símon áliti það svo. Og hana grunaði, að það væri þess vegna sem hann ætl- aðist að kvænast henni. Hvernig geturðu sagt annað eins og þetta? Óhöpp geta alla hent. Polli brast í grát. — Mér þykir þetta leitt, hvíslaði Símon að Drew. Hann gekk til Polliar og lagði handlegginn yfrum hana. Pam hljóp út og skellti á eftir sér hurðinni. Og Drew fann, að það mundi vera viðeigandi fyrir sig að fara líka. Veslings Símon, hugsaði hann meðan hann beið eftir Nan á ganginum. Nokkrum mínútum síðar kom Nan niður stig- ann og leit undrandi á hann. — Hvað ertu að gera hérna frammi? — Það urðu smá leiðindi í dagstofunni. Og þegar hann opnaði útidyrnar fyrir henni sagði hann: — Mér finnst það næstum hræðilegt, að Símon skuli ætla að giftast þessu skassi. — En elsku Drew minn, hann vill það? — Hann sagði það ekki beint, en það mátti vel skilja það af orðum hans. — Hvenær? — Við töluðum saman fyrir nokkrum vikum. — Þú heldur ekki, að hann giftist henni af því hann hefur meðaumkun með henni og finnst sér bera skylda til þess ? — Eg er alveg viss um, að það er það ekki. — Sagði hann það líka? — Eiginlega. Drew beygði út á þjóðveginn. — Það vill líklega ekki svo til, að þetta nána samtal hafi átt sér stað skömmu áður en þú sagðist vilja trúlofast mér? Hún færði sig nær honum og lagði höndina ó hné hans. — Elskan. Ekki spyrja svona mikið. Þú hefur aldrei gert það og ég vil helst ekki, að þú gerir það núna. Það er aðfangadagskvöld. Við ætlum að borða saman. Getum við ekki haft það gott og skemmt okkur. Nan sneri sér á hliðina og leik á klukkuna. Hún VIKAN Wadebridge komu þjótandi út úr herbergi sínu. Simon, sem bjó i hinum enda hússins heyrði raddirnar og flýtti sér framúr. Bladgen fór hjá í því að hann opnaði dyrnar. —Það er í dagstofunni, herra. Það hlýtur að vera jólatréð. Herbergi Pollíar var beint yfir dagstofunni. Símon sá eldtungurnar út um gluggann á herbergi sínu. Jólatréð náði þvínæst upp í loftið. Hann sá, að eldurinn logaði glatt. Hann þaut af stað og hugsaði um Pollí, sem ekki gat hreyft sig. Hún mundi vera dauðhrædd og hjálparlaus. Fljótasta leiðin til herbergis hennar var niður stigann í álmunni þar sem hann bjó, yfir gras- fiötina, inn uni aðaldyrnar og upp stigann. Hann heyrði föður sinn skipa þjónunum að setja dæl- urnar í gang. Símon kom inn í ganginn og sér til mikils léttis sá hann, að Polli var uppi á stigaskörinni. Andlit hennar var afskræmt og hún var auðsýnilega dauðskelkuð. — Símon æpti hún — Símon, herbergið mitt er að brenna. Hún þaut niður stigann, framhjá honum og út úr húsinu. Jenní hélt sér í handlegg móður sinnar og iðaði af spenningi. 1 fyrstu hafði hún prðið hrædd. En nú, þegar hún var komin út, fánnst henni bara gaman. Hún hélt fast um sokkinn sinn og var glöð yfir að hafa að minnsta kosti bjargað gjöfunum sínum. Hún sá Pollí hlaupa um útidyrnar og gapti af undrun. — Mamma, Símon frændi, hrópaði hún, sjáið! Pollí er ekki með stafinn. Hún getur hlaupið alveg eins og við! Nan heyrði til hennar og hljóp til að sjá. Polli, serh nú fyrst gerði sér grein fyrir hvað gerst hafði, leit tryllingslega kringum sig og skjögraði fram og aftur. — Stafinn minn! Stafinn minn! — Þú þarft engan staf, sagði Stella stuttara- lega. — Þú þaust út úr húsinu eins og vindhviða. Þú varst fljótari en nokkurt okkar hinna. Það er dásamlegt hvað sjálfsbjargarhvötin getur gert! Framháld í nœsta blaði. verit- {Þaö er erfitt ao laga lega gott kaffi, án pess ao nota hæfdegan skammt af úrvals kaffibœti t könnuaa. Kaffibætisverksmiöja 0. Johnson & Kaaber h.f. I 25
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.