Vikan


Vikan - 01.08.1963, Blaðsíða 21

Vikan - 01.08.1963, Blaðsíða 21
Ásta Arnmundsdóttir. Það er margsannað mál, að ef iniaður er staddur erlendis, þá :má ekki tala islenzku úti á götu, ef maður er að ræða eitthvert .leyndarmál. Það hafa margir flaskað á þessu, og haldið, að Iþeim væri óhætt að tala um hvað sem þeim dettur i hug, og eins ihátt og þeim dettur i hug í þeirri trú að enginn skilji það, sem þeir eru að segja. Einn kunningi minn komst að ^þessu um daginn á kostnað tveggja annara íslendinga. Hann fór inn á veitingahús i Kaupmannahöfn að borða og settist með kúfullan matardisk- inn við borð hjá tveim öðrum -mönnum, sem hann hélt auð- vitað að væru Danir. Þessi "kunningi minn er þekktur mat- maður, og ekki nóg með það, lieldur hefur hann algert íslands- met í þvi að skófla matnum upp :í sig með báðum höndum, og hefur mörgum þótt fróðlegt að horfa á. Hann var varla byrjaður að borða, þegar hinir tveir hættu og fóru að horfa á hann. Eftir nokkurra augnablika þögn, fóru þeir að ræðu um það sin á milli á íslenzku hvað þetta væri týp- iskur Dani í mataræði. Þeir undruðust hvor öðrum meira, hve lystugur hann var og fljótur að koma þessu niður, að end- ingu fóru þeir að veðja um það hvort hann gæti klárað allt, sem á disknum var. Kunningi minn sagði ekki aukatekið orð, en hélt áfram að borða eins og ekk- ert væri. Þegar hann var búinn að renna niður síðasta bitanum, þurrkaði hann sér ánægður um HANA LANGAR HEIM allt i einu að kallað var á mig há'stöfum með fullu nafni. Þeg- ar ég fór að gá i kring um mig, kom ég auga á kunningja minn héðan að heiman, sem auðvitað stóð i gættinni á næstu bjórkrá, og benti mér að koma innfyrir. Maður getur semsagt aldrei ver- ið öruggur. Svona var það lika i sömu ferð, að ég var staddur í litlu þorpi töluvert fyrir utatf London — um hálfs-annars klst. akstur frá miðbænum. Ég var þar i boði umboðsmanns Loft- leiða i London, en hann var á ferð um nágrenni Lundúna til að heimsækja og rabba við eigendur ferðaskrifstofu, sem Newbold College. munninn, ropaði hraustlega og sagði við sessunauta sína „Verði ykkur að góðu!" Við svo búið stóð hann upp og fór. En hann man ennþá eftir svipnum á þeim þegar hann stóð upp frá borðtinu. Svona er þetta orðið víðar i heiminum, að maður getur alldrei verið öruggur um að einhver íslendingur sé ekki i nánd. Ég var fyrir stuttu síðan k gangi á einni fjölförnustu götu Lundúna, þegar ég heyrði seldur farmiða fyrir Loftleiðir, en þeir eru hvorki meira né minna en 1600 i Englandi, og eru í stöðugu sambandi við aðalskrifstofu Loftleiða i Lon- don. Það barst í tal að ég væri is- lenzkur blaðamaður i kynnis- ferð, og þá var ferðaskrifstofu- maðurinn ekki seinn á sér að benda mér á að koma við í skóla, sem er þar rétt hjá, þvi það væri vafalaust fjölmargt af Framhald á bls. 30. Díf (FODII) DAF — fyrsti sjálfskipti smábíllinn. Vél: 30 ha SAE, tveggja strokka, fjórgeng, 746 cc, bor- vídd 85,5 nim, slaglengd 65 mm, loftkæld. Engir gírar, enginn smurkoppur. Lengd (DAF) 3,61, (DAFodil) 3,65 mm. breidd 144 ' m, hæð 1,38 m. Beygjuradíus 4,65 m. Hjólastærð 520x12, hæð undir lægsta punkt 17 cm, þyngd (DAF) 660 kg. (FAFodil 665 kg. Viðbragð: 0-80 km. 22,9 sek. Verð DAF 118 þús., DAFodil 126 þúsund. Sjaldan hefur bill komið mér eins á óvart og þessi litli Daf. Ég hafði séð hann álengdar nokkrum sinnum og sýndist hann ekki mikill fyrir bíl að sjá. Ég hafði að visu lesið um sjálfskiptinguna „variomatic", og þótti hugmyndin sniðug, en datt ekki i hug, að hún væri eins „effektív" eins og raun bar vitni. Að ytra útliti er ég enn sem fyrr ekki hrifinn af DAF. En mér þykir hann ekki beint ljótur lengur. Og meðan maður situr undir stýri, leiðir maður ekki hugann að útlitinu. Það er nefnilega mjðg gott að aka þessum bil innanbæjar, og ekki sem verst heldur úti á vegum. Það er ótrúlega mikill kostur i borgarumferð að þurfa engu öðru að þjóna en benzíngjöf og bremsum, kúplingin og gir- stöngin eru farnar veg allrar veraldar. Að vísu er lítil skipti- stöng í gólfinu milli sætanna; sé hún i fremstu stöðu fer bill- inn áfram, þegar vélin hefur náð 1000 snúningum á minútu, sé hún i öftustu stöðu fer hann aftur á bak, i miðstillingu fer billinn ekki neitt. f venjulegum akstri þarf sem sagt ekkert ann- að að gera en að gefa benzin, stýra og bremsa, þegar það á við. Þar við bætist, að á hon- um er mótorbremsa, sem stjórn- að er með takka í mælaborðinu. Hana má setja á, þegar bíllinn er kominn niður i fimmtíu kíló- metra hraða, og hún heldur vel við, t. d niður brekkur og sparar það bremsuborðana mikið. Mér finnst ekki beinlinis hægt að, ,kalla þennan girkassalausa aflflutning sjálfskiptingu, þar sem ekki verður vart við neinar skiptingar i þeim skiln- ingi, sem maður að að venjast. Aflflutningurinn er með tveim- ur kilreimum, sem leika bæði að aftan og framan á hjólum með mismunandi þvermáli, og breytist þetta þvermál sjálf- krafa eftir hlutfalli vélarhraða og átaki vegarins á hjólin. Ég gat ekki betur fundið, en þessi afl- flutningur væri mjög góður og Framnald L. bls. 47. Athyglisverðasta nýjungin, sem DAF býður upp á er kílreima- og trissu- kerfi, sem sagt er að hinir stóru vildu gjarnan hafa fundið upp. VIKAN 31. tbl. — 21

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.