Vikan


Vikan - 01.08.1963, Blaðsíða 25

Vikan - 01.08.1963, Blaðsíða 25
reiðilegan svip; þá hypjuSu þeir sig allir nema Darred og maSur nokkur White að nafni, sem hann gaf bendingu um að vera kyrrum og sagði siðan við þá: „Nú er það fyrst, að við getum ekki látið Jim liggja þarna". Hann opnaði skáp og náði i rekkjuvoð. „Lánið mér hendi, við skulum bera hann út i is- húsið. Það er kannski ekki nær- gætnislegt, en það fer ekki betur um hann annarstaðar, vesaling- inn, úr því sem komið er. Við skulum vinda að því bráðan bug — komdu Cam!" Hann dokaði þó við og virti fyrir sér heimskingjann bróður sinn, sem stóð eins og trédrumb- ur, en þó var farið að votta fyrir roða i vöngum hans. „Hristu þetta af þér Cam! Stattu ekki þarna, stjarfur og hræddur, tröll- ið þitt!" Það brá fyrir glampa í star- andi augunum og krampadrætt- ir fóru um munninn og andlits- vöðvana. „Hræddur?" „Já, þú ert hræddur!" Efri- vör Franks ypptist svo aS sá í tennurnar. „Og eitt get ég sagt þér; ef þú hefðir ekki verið svona drephræddur, þá hefði þessi hryllilega atburður kann- ski aldrei gerzt. Hræddur! Þú, sjálfur járnsmiðurinn! Hrædd- ur viS hest!" „Hest!" Enn fóru krampa- drættir um munninn, eitthvaS sem minnti í senn á háðsglott og tillitslausan viljastyrk fávit- ans. „Hversvegna ferðu ekki og handsamar hann?" „Haltu þér saman! Hér er ekki staður né stund til að vera með fiflalæti, i öllum guSanna bænum. Komdu!" Ég vil leggja það eitt til mál- anna..." Camden virtistennfjær þvi aS vera með réttu ráSi en nokkru sinni fyrr, þegar hann hnyklaði brúnirnar. „Ég vil leggja það eitt til málanna, að einhver annar fari til að handsama þenn- an ... þennan..." Hann opnaði dyrnar og horfði út í nóttina, lotinn í herðum og fingurnir tifuðu á höndunum, sem héngu máttvana með siðum; og fyrr en nokkurn varði, tók hann að bölva og formæla. Hann tautaði öll þau blótsyrði, sem hann kunni, tvinnaði saman formæl- ingarnar og klámsyrðin, hótan- irnar og skammirnar, og hætti ekki fyrr en Frank tókst að koma honum i skilning um að Blossom væri komin fram í eldhúsið aft- ur. Og samt sem áður var eins og hann gæti ekki áttað sig á að hún væri viðstödd, heldur starði hann blóðhlaupnum augum á hana og riffilinn, sem hún hélt i höndum sér. Frank sneri sér að henni. Lostið sagði til sín í óráðsupp- námi, þegar hún rumskaSi af dvalanum. Hann gekk til hennar framhjá líkinu, og yrti á hana, rólega en ákveðið. „Hvað ertu að gera með þennan riffil, Bloss- ei? Þú sérð það sjálf að þú hefur ekkert við hann að gera. Skilurðu það ekki?" Það hafSi tilætluð áhrif. ÆðiS rann af henni og hun stóS ráS- þrota. „Já, Frank — en, jæja . . . hvenær verður hann skotinn?" „Já, já, Blossie, það verður gert . . . en nú er bezt að þú fáir mér riffilinn, já, það var rétt, telpa mín". Þegar hann hafði tekið við skotvopninu, lagði hann arminn um herðar henni. „Já, já, vitanlega skjótum við; geturðu látiS þér annað til hugar koma? Heldurðu að við látum slíkan voSagrip leika lausum hala. Strax á morgun..." ÆSiS greip hana aftur. Hún reis gegn honum í krafti þess. „Strax, strax, strax! Hann drap Jim! Drap manninn minn! Ég vil ekki vita aS hans sé óhefnt stundinni lengur! Ég heimta aS hann sé skotinn stray! Og ég skal gera það sjálf. Ég skal, skal, skal! Frank, ég skal! Cam!" Þegar hann heyríSi hana nefna þannig nafn sitt, hásri, æSis- þrunginni röddu, fór titringur um hann allan, þar sem hann stóð á þröskúldinum, vætti var- irnar með tugubroddinum og siðan hvarf hann út i myrkrið. „Þarna sérðu sjálf!" sagSi Frank og gekk þegar á lagiS „Cam er farinn til aS skjóta hann. Cam er farinn, Blossie . . . heyrðu mig, þú þarna, Darred . . . taktu riffilinn og hlauptu með, hann á eftir' honum". „Þú ert viss um að hann skjóti hann, Frank? Þú er viss um þaS?" „Ekki i neinum vafa! Komdu nú aftur inn í svefnherbergið og vertu góð og hvíldu þig. Ég skal koma með þér." Þegar Frank kom aftur fram í eldhúsið eftir svo sem tíu mín- útur, var Darred komin inn aft- ur. „Jæja, Darred, við verðum að bera vesalings Jim út; ekki get- ur hann legið hérna.... hvert er Cam nú farinn, bölvaS flón- iS!" „Cam? Hann er farinn; þang- að...." „Þangað, hvert?" „Upp í beitarhagann. Eins og þú sagðir." „Eins og ég___" Frank skipti litum. Hann gekk út í dyrnar. Milli bjarmans, sem lagði út fyr- ir þröskuldinn og stjarnanna, sem skinu yfir skógarþykkninu, rikti órofamyrkur. Myrkur og kyrrð. Hann sneri sér að Dar- red. „En þú hefur þó ekki feng- ið honum riffilinn?" „Hann vildi ekki taka viS hon- um." „Drottinn minn góðurl Og hvað sagði hann?" „Ekki orð. Hann hafði tekið keðjuna, sem lá á vagninum, þegar ég kom að honum, var hann að leita aS sleggjunni sinni i girSingarbrakinu. Þegar hann hafði fundið hana, lagði hann óðara af stað. Cam, sagði ég, hérna er byssan; viltu ekki hafa hana meS þér? Hann virtist ekki einu sinni heyra það. Lagði beint á brattann." „Hvernig var hann á svip- inn?" „Eins og hann var þegar þú sást hann; utan við sig." „Helvizkt fíflið...." Vesaííngurínn Jim, steindauður. Vesalingur- inn Cam, það erkiflón. Eftir að Frankhafði lokað ishússhurSinni og byrgt harmleikinn þar inni og þeir White og Darred voru farnir heim, reikaði hann um hrið um húsagarðinn, fram og aftur hljóSum skrefum, beið og hlustaði — hugsanir hans sner- ust ekki um hans eigin eignir og starf, þær voru allar á reiki frá einu til annars. Jim, bróðir hans, sem hlotið hafði sviplegan og hryllilegan dauðdaga. Kynbóta- folinn. Þessi skepna, sem hafði orSið honum að bana. Hann hugsaði með reiðihatri og misk- unnarlaust til þeirrar stundar, þegar tími ynnist til aS koma fram viS hann hefndum, hand- sama hann og leggja að velli. Undir þessum hugleiðingum, sem ríktu við yfirborð vitundar hans og spenntu taugarnar eins og undir hólmgöngu, láu fjöll- in í myrkri þögn, sem gat rofn- að þegar minnst varði af henggi, veini, neistaflugi undan járnuðum hófum sem skullu á lausagrjóti, lágu öskri. Og enn dýpra, þar sem tóku við hyljir undirmeðvitundarinnar, lá býl- iS, sem nú var bóndalaust, grasi vafin engin, við beitarlöndin, fullar hlöðurnar og vandað ibúð- arhúsið, sem bar eins og sí- breytilega skuggamynd með gafla sina og reykháfa við stjörnubjartah .: himin, þegar hann reikaði um garðinn.... Jim farinn veg allrar verald- ar.... Og Camden, kannski þá og þegar----- Hann hitaði i andiitið. Svall ósjálfrátt móður. „Ég ætti að fara uþp i brekkurnar. Taka riffilihn og fara upp í brékk- urnar." En rödd heilbrigSrar skynsemi varð yfirsterkari. „Á^ hvaða gagni gæti það komiS? Ég gæti'ékki fundiS hann i þessu myrkri; Þar aS auki má' ekki láta Blossom eftir eina." ', ' ' '* Að svo búnu gekk hann inn i áttina að eldhúsdyrunum, var að hugsa um að fara inn, en þeg- ar liomini varð litið á skriðljós- iS, sem skilið hafði verið eftir við hlöðuhorniS, beindist hug-v ur háns aS ððru. Það gæti a. m.'i k. orðið vöðvum hans, og taugum nokkurt viði fangsefrii. Hann tók skriðljósið og gekk út að girðingunni, tíndi saman brotin borð pg fór að gera við girðinguna. Á méS- an hann vann að því, 'veitti hanri athygli sporum i mjúkri, taðblandaSri moldinni — fót- spor Camdens, sem lágu ut fyrir þröngan hring ljósbjarm- ans. Og samhliða þeim lágu djúp spor folans þangað sení hann hafði tekið undir sig stökkið.,- Þegar Frank hafði horft ársporin um hrið, lágðist hann á hnén þar sem moldin var mjúkusl og beindi skriðljós- inu aS sporunum. Hann lét girSinguna eiga sig. Þegar hann gekk heim aS hús- inu, steig hann fast til jarðar og andlit hans, sem flöktandi bjarminn af skriSljósinu féll á, ^ var gerbreytt orðið. Svipur haný lýsti i senn hálfgerðum ótta og áköfum heilabrotum. Hann leit á klukkuna á hillunrii yfir eld- stæðinu, hristi hana og leit aft- ur á hana. Gekk aS simanum og tók hendinni um talnemann, beið þangað til að hún hætti að titra og lyfti siðan talnemanum af króknum. „Heyröu migp Darred," sagði hann, þegar honum hafSi loksins tekizt aS fá bóndann til aS svara í sim- ann," náðu í White og alla þá bændur, <;sem þú getur fengið til farar meS þér, strax í birt- ingu i fyrramálið. ÞiS komiS ríSandi -.og hafiS meS ykkuij, byssur, m skotfæri. Nei, Cam er ekki kominn aftur." Hann heyrði Blossom kall*i<' Nam svo snöggvast staðar fyrir utan svefnherbergisdyrnar og strauk sér um andlitið eins og hann stryki framan úr sér meS þvottapoka. Gekk siðan inn fyr- ir. „H\ia;&" er að> Blossie? G-et- urðu ekki sofnað?" • • • • VIKAN 31. tbl. 25

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.