Vikan


Vikan - 10.10.1963, Blaðsíða 21

Vikan - 10.10.1963, Blaðsíða 21
Vasaklát ög iþurrkao'i sér uni ennið. Hann var búinn að fá rauða díla i báðar kinnar. „Tiu þúsund þá andskotinn þinn, og ekki einum eyri meira!" „Tíu þúsund," sagði sálfræð- ingurinn dræmt, líkt og hann væri að hugsa sig um. „Meira en tiu þúsund krónur vill elsk- huginn ekki borga fyrir ást- meyna ljúfu. Ef hún kostar mtira, þá er hann tilbúinn að láta hana sigla sinn sjó í fangið á vinstrisinnuðum sálfræðingi. Maðurinn, sem hélt því fram um daginn, aS ástin væri göfug asta tilfinning mannssálarinn- ar, er þess nú albúinn að fleygja frá sér þessari himnesku kennd ef hún skyldi til dæmis þurfa að kosta hann — segjum ellefu þúsund'?" „Ég skal borga þér ellefu!" „En ef ég heimta tólf, þá gefstu upp?" „Ég skal borga þér fimmtán! Og farðu svo í sótsvarta —¦!" Sálfræðingurinn reis upp við dogg og leit fast á gest sinn. „Þú ert braskari, Sigtryggur minn. En ég er ekki alveg blár í kaupsýslunni heldur, ég get lagt saman tvo og tvo, littu nú á: Mamma hennar Ásu, spákon- an iGudda í Steinbænum, á hús- ið og láðina skuldlaust og þar að auki að minnsta kosti hundrað og fimmtíu þúsund krónur í sjóði. Ása er einkadóttir hennar — og heldurðu svo að nokkur maður sé svo vitlaus að selja hana fyrir fimmtán þúsund kall!?" „Já, en þú elskar hana ekki, það geri ég!" sagði Sigtryggur Háfells og röddin var rám. „Það má skrattinn vita — ég spurði áðan: hvað er ást? þú anzaðir því ekki, kallinn: Ég býst við að okkur sé það báðum jafnkunnugt hvað ástin raun- verulega er, fyrir utan öll þessi penu orð og póetíska kjaftæði sem er hlaðið utan á hana. Ég get semsé vel hugsaS mér að hvíla við hliSina á okkar ágætu Ásu hverja nótt og láta hana þjóna mér til borðs og sængur, ég hugsa að það sé bara fjári þægilegt, eSa heldurSu það ekki Sigtryggur?" „Farðu bölvaður!" sagði kaup- sýslumaðurinn og stundi hátt. „Þú veizt ekkert um ást, bjálf- inn þinn, og þú ert þorpari þar að auki, meinfýsið kvikindi, ef ég væri ekki gestur þinn, myndi ég lemja þig sundur og saman — og fyrr eða síðar geri ég það, geturðu bölvað þér upp á! — All right, segjum fimmtíu þús- und kall hérna á borðið i ávísun með það sama og svo hverfurSu, lætur aldrei sjá þig framar ná- lægt steinbænum, heyrirðu það! N'ú, hvað segirðu?" Sálfræðingurinn tók vindil- inn, er Sigtryggur hafði hent til hans, og kveikti í honum með hægð. „Þú gerir allt of lítið úr þessarí greínd mínni sem |)á varst að tala um áðan, vinur sæll," sagði hann og var nú al- varlegur i bragði. Fimmtíu þús- und er bara þriðji hlutinn af því sern hún Guðriður á inni i banka. Svo er steinbærinn og lóðin það er alltaf um þrjú hundruð þúsund, altsvo fjögur hundruð og fimmtíu þúsund alls, og svo þyrfti maður náttúrulega að fá eilitla þóknun fyrir að trekkja sig. Segjum hálfa milljón bérna á borðið strax i dag." Sigtryggur Háfells reis hægt á fætur eins og hann væri með byrði á bakinu. „Einhvern tima skal ég mola í þér hvert bein!' sagði hann, en sem reiðilaust. Hann fálmaði eftir hattinum sinum, setti hann skakkan á höf- uðið og reikaði út að dyrunum. ar stóð hann álútur svolitla stund, en allt í einu rétti hann sig upp, leit hvasst á sálfræð- inginn og mælti: „Jæja við skulum sjá hver skjöldinn bcr, þú ert ekki búinn að vinna hana Ásu ennþá. — Þvi í skratt- anum geturðu ekki látið þér nægja hana Lóu Dalberg. „Ja, ég hafði nú hugsað mér að fá hana líka," mælti sálfræð- ingurinn og glotti við. „Annars finnst mér hún hæfa þér miklu betur." Kaupsýslumaðurinn opnaði hurðina, hikaði andartak og leit á sálfræðinginn, en hristi svo höfuðið. Herjólfur B. Hansson hló. „Nú stendur líklega ekki boðið um norðurferðina lengur " sagði hann í hálfkæringi. „Ég er vanur að standa við orð mín," sagði kaupsýslumað- nrinn frekar dapurl'ega. „Og ég er ekkert hræddur við að hafa þig með okkur. Við Jeggjum af stað upp úr Jónsmessunni." XIII. Það rigndi jafnt og þétt til júníloka, en þá brá til betra, 2. júlí var heiður himinn og sól- skin, einstök veðurblíða og ís- land tálfagurt á að líta. Þegar Ása Sigurlinnadóttir var nýbúin aS opna búðina, kom Sigtryggur Háfells inn og var asi cá honum. „Sæl elskan," sagði hann glað- klakkalegur. „Nú notum við góða veSriS eins og skot, leggj- um af staS í býtið á morgun, búum okkur út í dag. Ég var aS enda við að tala við hann Berg vin minn, mér lánaðist að ná í mann fyrir hann, sem getur passað stöðina hans svo sem eins og hálfsmánaSar tíma, og hann féllst á að fara með okkur. Þá verðum við tveir karlmenn, auk bílstjórans ¦— því að sál- fræðingsskrípið tel ég ekki til manna. í dag panta ég hótel- pláss fyrir okkur, hér og þar á leiSinni, en annars höfum viS með okkur tvö tjöld og allt sem þarf til lifsins lystisemda, þú „Já, cn þú elskar hana ckki, það ge« ég getur reitt þig á að þetta skal verða skemmtileg ferS! — VitS sækjum þig klukkan níu." Hann var horfinn út um dyrn- ar áður en Ása fékk tóm til að átta sig. HurSina skyldi hann eftir opna, og hún gekk út á tröppurnar til þess að horfa á góSa veSriS. Henni var óvenju- lega glatt í skapi, allt var svo yndislegt þennan dag, fuglarnir sungu i garðinum og blómaang- anin tók á móti henni, þegar hún kom út: Hann var nú góSur strákúr, Sigtryggur, og fallegt af honum að taka þáu öll með í þessa skemmtiferð, sem efalaust yrði honum mjög dýr ,-4 í raup- inni hefði hanii átt .skilið aS fá koss, pg ef hanh hefði verið þarna núna, myndi hún hafa tekiS um hálsinn á honum og kysst hann. Liklega yrSi þaS útfalliS aS hún trúlofaSist honum, áður en fríinu þeirra yrði lokið? Það var víst ekki um annað að gera, þetta var góður maður, og í rauninni átti hann skilið að fá hana, hann hafði beðið svo lengi eftir henni og hún fann að hann þurfti hennar meS. — Kannske yrSi par úr Bergi og Lóu lika? — Herjólfur greyiS, hann var nú allt öðruvísi, honum var þetta víst ekki jafn mikil alvara og Sigtryggi, að minnsta kosti lét hann sem ást og þess háttar væri „úrelt hugtök" eins og hann " sagöi Sigtryggnr og röadin var rám. orðaði það. Og henni var alveg ómögulegt að verða neitt skotin í honum, þótt hún væri talsvert hrifin af gáfunum hans og snilli- yrðunum, sem hann kom meS öSru hvoru. Hún óskaSi þess innilega aS hann gæti orðið hamingjusamur — og Lóu gat hún llka unnað alls góðs. En svo var það hann Bergur, hann var víst hrifinn af henni líka, en hann var náttúrulega allt of saklaus fyrir hana, hann myndi verða fyrir vonþrigðum þegar hann uppgötvaði hvað hún var mikil skvetta, og sjálfsagt myndi hann ekki þola það að hún færi að flirta yið einhverja aðra, eftir að þau væru gift. Það myndi Herri ekki, taka eins alvarlega, hann var líka veraldarvanur. Hún fór nú inn i kompuna til mömmu sinnar, sem var ein aldrei þessu vant, spágestirnir voru sjaldan á ferli svona snemma morguns. „Mamma mín, við leggjum af stað í fyrramálið sagði hún glað- legum rómi. „Tpeir sækja mig klukkan níu. Heldurðu að þú getir annað þessu ein, svo sem eins og hálfan mánuð, á meðan ég er i burtu?" Spákonan sat álút við borðið sitt með kaffibolla og koniaks- staup fyrir framan sig, og leit dræmt upp á dóttur sina. „Já, sjálfsagt get ég það," sagði hún. Framhald á bls. 47. VIKAN 41. tbl. — 21

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.