Vikan


Vikan - 10.10.1963, Blaðsíða 25

Vikan - 10.10.1963, Blaðsíða 25
BABY JANE — frh. sig í hennar spor varðandi þetta atriði." .....og svo," bætti stúlkan viS, „er þetta svo miklu ódýr- ara þannig." Jana leit upp, og um leið og hún gerði það blikaSi á ódýra steininn, sem hún hafSi nælt í hattinn sinn til skrauts — en þaS var dauft blik, sem var einna líkast þreytulegum hlátri. „Jæja . . . ." Kannseki hún hefSi átt aS setja nafnið sitt i auglýsinguna -þrátt fyrir allt. Baby Jane Hudson. Hún lygndi augunum og sá þá í anda nafn sitt á prenti, eins og það hafði birzt endur fyrir löngu, og rétt sem snöggvast fór einhver tauga- fiðringur um hana. Svo opnaði hún augun aftur, og þá sá hún i fyrsta skipti stúlkuna, sem" hún hafði veriS að tala við, almenni- lega. Þetta var snotrasta stúlka, hugsaði Jane í tilgangsleysi, ekkert sérstakt við hana en bara snotur samt. Vesalings telpukindin kann ekki almenni- lega að fara með andlitslit. Sama máli gegndi raunar um allar þessar ungu stúlkur, sem urðu á vegi hennar. ÞaS var þó alltaf þetta, þegar xnaður hafði starfaSi við leiklistina — maS- ur lærði aS mála sig, svo að maður virtist þó að minnsta kosti lifandi. Stúlkur notuSu yfirleitt ekki vangaroða framar. Það var vitanlega ástæðan fyrir því, aS þær voru alltaf svo magapfnulegar -og aumingja- legar. „Við getum vitanlega birt handritið yðar," sagði stúlkan, „ef þér viljið endilega, a8 auglýsingin verði þannig . . ." Jane komst að þeirri niður- stöSu, að stúlkukindin væri ósköp vinsamleg, og hún ætlaSi þess vegna aS gleSja hana með þvi að samþykkja, að auglýs- ingin yrði eins og hún hafði út- búiS hana. ÞaS gæti vel verið, að það væri alveg eins gott að hafa hana þannig — þeir sömu mundu svara henni, hvort sem væri, og aðalatriðið var að koma starfinu á framfæri i eins -fáum orSum og unnt væri. „Jæja," sa-göi Jane, „úr því að þér eruð blaðakona, hljótið þér að vita hvað bezt er . . . ." Stúkan dró til sín það eintak af auglýsingunni, sem hún hafði samið og brosti um leiS: „Ég er viss um, aS árangurinn verS- ur alveg eins góður." Jane rétti henni seSil til aS greiSa fyrir auglýsinguna, og stúlkan gekk frá til aS skipta seSlinum. Já, hugsaSi Jane, auglýsing stúlkunnar mundi gera sama gagn, þótt ekki væri sami menningarbragur á henni og upprunalegu auglýsingunni. Allt i einu seildist hugur hennar svo til framtfSarinnar og brá upp myndinni af manninum, sem far- inn var aS grána i vöngum, þeg- ar hann kæmi til aS tala viS hana, gengi á eftir henni inn i æfingaherbergið, léki á píanóiS, meSan hún syngi.....bæri lof á hana .... hrósaSi henni . . . . Og svo sá hún allt í einu andlit Blanche, sem væri af- myndað af gremju og afbrýðis- semi. Þessi löngu afdankaða kvik- myndadrottning, þessi aumingi, öryrki, sem ekkert gæti. Jane gat ekki varizt brosi. Blanche hafði alltaf verði kveif — það hafði aldrei þurft annað en að hræða hana til aS gera það, sem maSur vildi. Hún mundi ekki fara bak við hana, Jane lengur, vera að ljúga og reyna að selja húsið. Kannske hún væri farin að átta sig á því, að þegar hún gerði sig seka um framferði, sem vakti reiði hennar, Jane..... ,jGerið þér svo vel." Jane tók brosandi viS kvittun og peningunum til baka af stúlk- uni og lét hvort tveggja töskuna sína. „Þakka yður fyrir," sagði hún vingjarnlega. Stúikan kinkaSi kolli, ætlaði að snúa sér frá henni, en sá sig svo um hönd. „Afsakið . . ." Jane lokaði töskunni, leit upp og svaraði: „Já . . . .?" „Ég veit, aS ég á ekki aS spyrja — en — nú — mig langar bara til að vita það. Væri yður sama, þótt þér segSuS mér, hvaða stjarna þaS er, sem um er aS ræða i þessari auglýsingu?" Jane brosti út aS eyrum. Hún benti á sjálfa sig meS glófa- - klæddri hendi. „ÞaS er ég, sagSi hún. „Þér eruS kannske of ung til að muna -eftir þessu en ég er hin upprunalega Baby Jane — Baby Jane Hudson." Stúlkan opnaði munninn. „Jæja," sagði hún svo undrandi, „jæja, Guð sé oss næstur!" Hún ]eit undan, gaut augunum til starfssystur sinnar, sem hafði einmitt gengið til hennar. „Jæja, þakka yður fyrir, ungfrú Hudson. Auglýsingin yðar verður i blað- inu á morgun. Ég — vona, að þér finnið rétta manninn sem þér þarfnizt." „Jáá," sagði Jane, „þakka yður fyrir. Þakka yður kærlega fyrir." Svo gekk hún teinrétt út á götuna. „Jeremías minn," sagði stúlk- an og gekk til starfssystur sinn- ar. „Hver í ósköpunum er þessi Baby Jan-e Hudson?" Þegar Blanche var komin niS- ur á neðsta þrepið, lagði hún höfuðið að svölum stigastólp- anum og hvíldist stutta stund. Það hafði verið erfitt og sárs- aukafullt að fara niður stig- ann. Hún hafði haldið sér dauðahaldi i handriðiS á leiS- inni niSur, aðeins komizt þrep fyrir þrep, og hún hafSi orSiS að hvíla sig hvað eftir annað. Þegar hún var loks komin nið- ur og -kastaði mæðinni þar, sá hún bókstaflega sólir af þreytu. Hún litaðist um eftir drykk- langa stund. Það var lengra síðan hún hafði komiS niSur síSast, en hún hafSi gert sér grein fyrir. Ný tjöld voru -fyrir gluggunum. Og þaS var óskap- legt aS sjá þau, þvi aS ekki var smekkvisinni fyrir aS fara hjá vesalings Jane. En svo varS Blancbe litið upp í loftið, og það fór einkennilegt bros um varir varir hennar. Stjörnusæg var dreift á blámálað loftið. En svo hvarf brosið af andliti henn- ar, og henni varð litið til ar- inhillunnar, þar sem komiS hafSi veriS fyrir innrammaSri mynd af stúlku, sem hafði haldið, að hún gæti eignazt him- ininn og stjörnurnar og hafði þess vegna látið festa þær á loftið i stofunni sinni. Hvað hún hafði verið hégómlegt barn. 1 rauninni hafði hún verið lodd- ari. Og það sat sizt á henni að ásaka Jane um, aS hún væri smekklaus. Blanche leit aftur á stigann og handriSiS og sneri sér aS því verki, sem hún varS nú að leysa af hendi. Rétt hjá, mjög nærri stiganum, stóð útskorni stólinn og rétt handan var bókaborðið. Dyrnar fram i anddyrið voru í aSeins nokkurra skrefa fjarlægS, 5r- lítið tlil hægri. Gólfábreiðan náði ekki alveg aS borðinu, svo að sjá mátti i harðviSargól-fið á nokkrum kafla. Blanche leit á stólinn og afstöðu hans til veggj- arins, en síðan greip hún um endastoðina á stiganum og dró sig hægt á fætur. Hún skorðaði hægri fótinn við endastólpann, -em dró sig svo framhjá honum og frá stig- anum. Svo laut hún fram, seildist í skyndi til handriðsins utanverSs og byrjaSi aS draga sig áfram. Hún flýtta sér eftir megni, en gætti þess jafnframt aS ná jafnan isem örugga'stri handfestu. Hún nam staðar, þeg- ar hún var komin svo langt, að hún gat ekki notið stuðnings af handriSinu, af þvi aS það var of hátt. Hún var þá enn í aðeins meira en metra fjarlægð frá stólnum. Eftir örskamma hvild lagði hún aðra höndina á vegginn til stuðnings og einbetti augunum að stólnum, markinu, sem hún varð að ná næst. Svo dró hún djúpt andann, losaði öll tök sín og ýtti sér áfram. Hægri fótur- inn lét samstundis undan, svo að hún hné út af á gólfið. Hún kom allhart niður á hlið- ina, en fann samt ekki til veru- legs sársauka, og lá hreyfingar- laus nokkra stund og blés upp og niður. Hún settist upp ja-fn- skjótt og hún gat og litaðist um. Nú var auðvelt að seilast eftir stólnum. Hún dró sig áfram og sneri sér síðan þannig, að bak hennar sneri að stólnum fram- anverðum. Svo rétti hún úr sér til aS undirbúa næsta þátt og setti hendurnar þétt á stólsetuna. Hægt og með miklum erfiðs- munum lyfti hún sér upp, fyrst á brúnina á setunni og siðan tókst henni að setjast á hana. Um leið og hún var kominn upp á setuna, sótti að henni svimi, svo að hún missti nær allan mátt. Þegar allt var komið i samt lag aftur, svipaSist hún um eftir borðinu. Eftir stutta bið, seildist hún til borðsins, tók fast um borðröndina og tók á. Stóllinn tók að renna eftir gólfinu með nok-kru þruski. Þegar hún hafði dregið sig að borðsendanum, blasti hurðin fram i anddyrið við henni. Framvegis mundi stólinn ekki koma að neinu gagn, þar sem gangurinn var veggja á milli lagður þykkum ábreiðum. Blanc- he leit fram i ganginn, framhjá opinni hurðinni að æfingarher- berginu að skotinu litla, þar sem síminn stóð. Siminn var i að- eins átta eða tíu feta fjarlægð, en eins og á stóð fékk hún ekki séð, að nokkur möguleiki væri til þess, að hún gæti náð til . hans. Jane hafði sveipað • kápunni þétt að sér, þar sem hún stóS og starði sem heilluð i fullan sýningargluggann á Nu-Modc- 'kjólaverzluninni. Kjolinn, sem dró að sér athygli hennar af svo miklu afli, var úr dökk- vinrauðu satini, fagurlega rykkt- ur um barm og mjaðmir, og festur á öxlum með tveim stórum Rinarsteina-klemmum. Sýningarstúlkan, sem færð hafði verið i kjólinn, var tággrönn og hún leit með megnri fyrirlitn- ingu á Jane, sem stóð úti fyrir verzluninni. Kokkteil-kjóll. Þetta orð, og allt, sem það táknaði, kitlaði Jane, og það var margt og mikið, sem það táknaði og gaf fyrirheit um. Frægt -fólk. Skemmtanir. Umtal og frægð. Rétt sem snöggvast var hún sem upp- numin. Hún stóð á svölum og leit út yfir lygnt og fagurt stöðuvatn, sem tunglð speglaðist i. í -fjarska heyrðist tónlist, lág, seiðandi, fjarræn. Maður, sem var óljós, að þvi er stærð og andlit snerti, drakk minni hennar i -freyðandi kampavíni. Þar sem Jane starði á kjóla- sýningarstúlkuna i glugganum, veitti hún enga athygli spegil- myndinni af sjálfri sér í rúð- unni i fáeinna þumlunga fjar- lægð, hroðalegri skopmynd af hattinum og kápunni, sem leyndi á engan hátt ólögulegum líkamanum, sem virtist vera að sprengja af sér öll bönd fat- anna. Hún áttaði sig heldur ekki á því, að myndin, sem hún sá í huga sínum, var i rauninni aS- eins enn -ein endurtekning á því, sem alltaf hafSi verið meðal Framhald á bls. 50. VIKAN 41. tbl. — 25

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.