Vikan

Tölublað

Vikan - 10.06.1965, Blaðsíða 31

Vikan - 10.06.1965, Blaðsíða 31
það í hug. Þetta hefir verið skemmtilegur tími. — Já, sagði hún og brosti hlý- lega. — Mjög skemmtilegur ... Ralph var stundvís. Hann bauð henni að borða á sama veitinga- húsinu, og byrjaði strax að segja henni frá árangri ferðarinnar. Hún reyndi að taka vel eftir, en einhverra hluta vegna gat hún ekki haft augun af klukkunni á veggnum. Allt í einu hætti Ralph að tala. — Ertu að hlusta? spurði hann. — Já, já, tautaðihún í afsök- unartón. — Fyrirgefðu .. . — Ég var að segja að þú yrð- ir hrifin af þessari nýju aðferð til að prófa sjónminni. Ég ætla að sýna þér hana á mánudaginn. — Hvað? — Ég held að þú takir ekki eftir því sem ég er að segja, sagði hann í áminningar tón. Hún horfði á hann, og í gegn- um kliðinn heyrði hún tikkið í klukkunni. — Ralph, sagði hún, við verðum hamingjusöm saman, heldurðu það ekki? Hann starði undrandi á hana. — Hvað ertu að segja? — Auð- vitað. — Snúum okkur nú að sjónminni-prófunum .. . — Ralph, sagði hún í örvænt- ingarróm. — Hedurðu að við pössum saman í raun og veru? Hann rjómaði í framan. — Al- veg örugglega. — Heyrðu, próf- in sýndu... — Ralph, elskarðu mig? Hann svaraði ekki strax, og hún óskaði að hann flýtti sér að svara. Henni fannst klukkan tifa ótrúlega hratt. — Auðvitað, sagði hann og brosti. — Hvenær vissirðu fyrst að þú elskaðir mig? — Nú var hjarta hennar komið í kapphlaup við klukkuna. Hann varð rauður í framan og leit niður. — Ef ég á að segja alveg satt, þá man ég nákvæm- lega stað og stund. Það var fimmtúnda ágúst. Þegar ég reiknaði út prófin þín. — Reiknaðir þú út prófin mín? — Já, það gerði ég. Prófin þín, þegar þú varst ráðin Sjáðu nú til, ég var að leita að konuefni handa mér, — konu sem væri alvarlega hugsandi, staðföst og hljóðlát, og ... Hún starði á hann, með vax- andi hryllingi. — Ertu að segja mér að þú hafir valið mig út úr spjaldskrá, — að það hafi verið einkunnirnar mínar, en ekki ég sjalf sem þú valdir? — Ja—a, mér f annst það skyn- samlegt. Það er að segja ... — Ralph, sagði hún hægt. — Er það í raun og veru þannig sem þú sérð mig, — alvarlega, örugga og kyrrláta? — Ja—á, sagði hann vand- ræðalega — Þú virðist vera ágæt starfsmanneskja. Dr. Mur- rock finnst þú vera ... Hún fór að hlægja, — hún JSflver I Gillette jerbteðí I raunverut g endisto; endist I. I _*-'x. iwnditniði enonnur • &0 ™km rakstra^ Já-o^mýkt| |>essendisti otfendisfc líka odýrasta I kraksiurinnl 1^| *£; Lj&% ::v: ^-.....^M Ji l.JI ve&itór ¦ ' . '¦..¦. .¦¦ ¦...¦¦¦:..¦ ¦ :¦ llllllÍIÉlÍI Silver Gillette - þægilegur rakstur með rakblaði, sem endist og endist skellihló þangað til tárin streymdu úr augum hennar. Svo fór hún í hanzkana og grep tösk- una sína. — Jæja, svo þú ætlað- ir að giftast mér, alvarlegri, stað- fastri og hljóðlátri? Hann var alveg þrumu lost- inn. — Ég skil ekki... Hún hætti að hlæja og brosti blíðlega til hans. — Ég verð líka að vitna í dr. Murdock. Manstu ekki að hann varaði okkur við því að umsækjandi gæti svarað eftir óskhyggju, frekar en raun- verueikanum. — Jú tautaði hann. — En hvað kemur þetta okkur við? — Mér þykir það leiðinlegt, Ralph, sagði hún. — Mér þykir það hræðilega leiðinlegt, — en mér er ómögulegt að giftast þér. Ég er ekki sú stúlka sem þú hélzt að ég væri... Hún hljóp út á götuna og náði í leigubíl. — 'iTlýtið yður! hróp- aði hún. Svo ruddist hún í gegn- um þvöguna í miðasölunni, tróð sér áfram og sagði: — Afsakið, og fyrirgefið. — Að lokum sá hún hann. Hann stóð við hliðið á brautarpallinum. Hann horfði órólega í krng um sig. Hún flýtti sér til hans. — Michael, sagði hún, og stóð á öndinni. — Eg þarf að segja þér svolítið. — Er það? — Mig langar til að segja þér, að mér er alveg sama hvað skeð- ur. Og mig langar til að segja þér, að mér er alveg sama hve lengi það varir, en ég vil bara að þú vitir að ég elska þig. — Og svo fór hún að kjökra. — Heyrðu mig, sagði hann innilega. — Þú ert mjög fljót- fær. Og þá fór hún að brosa í gegn- um tárin. — Mjög viðkvæm, ertu það ekki? — Hann tók hana í faðm sinn og hélt henni f ast. — Komdu heim með mér, sagði hann. — Komdu fyrir fullt og allt. — Ég féll á prófinu. VIKAN 23. tbl. 31

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.