Vikan

Tölublað

Vikan - 26.08.1965, Blaðsíða 23

Vikan - 26.08.1965, Blaðsíða 23
 ur straumurinn á „nýja" staSi og nú þykir alveg sjálf- sagt aS „gera uppgötvanir" og fara eitthvað þangað, sem ferðamönnum hefur almennt íslendingar eru þekktir á flugvöll- unum sem „Pinklafólk". ekki dottið i hug aS fara áð- ur. Kannski það gœti orðið lyftistöng fyrir fsland sem ferðamannaland? Þrátt fyrir einhvern leiða á klassisku leiðunum og stöðunum þar sem alltaf er yfirfullt af ferðafólki, þá hafa sumir staðir svo magnað að- dráltarafl og töfra, að það verður jafnvel jafn gaman að koma þangað i annað og þriðja sinn. Eftir því sem seg- ir i ágætri grein i vikuritinu Newsweek um þessi mál, þá á það fyrst og fremst við um Italiu. Aftur á móti koma fœrri og færri á viðkomustaSi eins og hertogahöllina i Fen- eyjum þar sem nú er i tízku aS kynnast lifinu sjálfu. Þess- vegna fer ferðalangurinn fremur eitthvað þangað, sem hann sér „Life Italian Style", hið italska líf, jafnvel hið Ijúfa lif. Bretland er eitt af helztu ferðamann(|löndum Evrópu, til dæmis er búizt við að um það bil 650.000 Bandarikja- menn komi þangað i sumar. En i sumar er ekki búizt við, að húsin með stráþökunum, ölkrárnar og lífverðirnir meS loShúfurnar hafi sama að- dráttarafl og verið hefur. Nú er talið að bítlahljómlistin hafi heldur meira að segja til að draga að ferSamenn. Og London er sú borg, sem ber einna hæst í þeim bransa um þessar mundir. En Lon- don er líka ákaflega þéttbýl borg, og ferSamenn vilja fremur dvelja í útborgunum eins og Ilford og Slough, sem eru 10—20 milur frá London sjálfri til að losna við ysinn og hávaðann. En Bandaríkja- menn eru ekki eins góðir við- skiptavinir og þeir hafa verið undanfarið og eyða ekki eins miklu og þeir hafa gert. ÞaS eru Þjóðverjarnir, sem eySa mest og vilja þaS bezta. Margir Bandaríkjamenn sýna nú talsvert meiri sveigjan- leika en veriS hefur i heim- sóknum sínum til Bretlands. Þeir eiga þaS til að skjóta upp kollinum á stöSum, sem ein- göngu hafa veriS sóttir af römmustu Bretum, svo sem Benjamin Brittens Aldeburgh tónlistarhátiSina, eða þá aS þeir hafa fariS upp á heiðarn- ar í Dumbartonshire. Aðrir sækja bitlaklúbbana, þar sem tónlistin getur ært hvern meðalmann, til dæmis Ad Lib klúbbinn, þar sem Ringo Starr bar upp bónorðið til Maureenar sinnar. Þá má ekki gleyma Klúbbnum hennar Önnu Bellu, en þar kann fólk á borð við Frank Sinatra vel við sig í félagsskap ungra brezkra auðkýfinga. En ungl- ingarnir, sem ætla sér að heimsækja kjallaraklúbbana í Liverpool, munu komast að þvi, aS þar eru ekki margar pophljómsveitir, sem eru þess virði aS hlusta á þær. Þær, sem einhverjum árangri hafa náS, eru löngu farnar burtu til annarra staSa. En eitt er Verðið á matsölustöðum Parísar hefur verið hreint okur. Ef því hefði haldið áfram hefði hað ver- ið hrein grafskrift fyrir tekjui Frakka af ferðamönnum. þaS, sem London býSur ferða- mönnum upp á og mun vart eiga sér hliðstæðu nokkurs staðar i heiminum. ÞaS eru eiturlyfjaneytendurnir, sem raSa *sér up við lyfjabúSina i Piccadilly Circus, þar sem þeir, kl. 12 á miSnætti, fá vikulegan lyfseSil fyrir nautnalyfjum sínum. Þetta geta þeir vegna sveigjanleika lagagreinarinnar um eitur- lyfjasölu. Frakkar hafa fengiS orS fyrir þaS að vera ógestrisn- ustu gestgjafar í heimi. Fram- koma þeirra við erlenda ferðamenn er ekki alltaf á háu stigi og það er oft eins og þeir fyrirlíti allt, sem ekki er franskt. En nú eru ferða- menn byrjaðir að gjalda þeim í sömu mynt, að minnsta kosti Bandarikjamenn. Fram- kvæmdastjóri franska hótel- sambandsins, sem jafnframt er fulltrúi franska verzlunar- ráðsins var nýlega tekinn til bæna af Bandaríkjamönnum, sem veittu honum ærlega ráðningu vegna þess, hve erfiSlega þeim gekk aS fá hótelherbergi. Mannauming- inn slapp burtu um síðir með nokkrar skrámur og mar- bletti. En stjórn de Gaulle er farin að sjá, hvar skórinn kreppir að fætinum og reynir nú að endurheimta ferðamanna- strauminn. Annars er málið nokkuð alvarlegt fyrir Frakka. Á fjórum árum hafa tekjurnar af ferðamönnum hrapað úr 10 milljörðum króna niður í tæpan milljarð. En það er gert allt, sem áuð- ið er til að rétta þessi mál við. Búið er að festa taxtann, sem leigubilstjórarnir fara eftir. Þegar skemmtiferða- skipin leggjast að bryggju, standa þar menn í röðum með rósir og ilmvötn handa kven- fólkinu. Einnig hefur fjár- málaráSuneytiS bannaS allar hækkanir á verðlagi hjá veit- ingahúsunum. ViS erum aS reyna að kenna Frökkum, að þaS aS krefjast aukaþóknunar fyrir brauðið og servíettuna hleypir illu blóði í útlend- inga, segir Georges Ferran fulltrúi í ferðamálaráðunejjt- inu. En það er alls ekki svo auðvelt. VerSið á hótelherbergjum í Paris er allmikið hærra en við eigum að venjast hér heima. Eitt herbergi með baði á góðu hóteli. (ekki neinn lúxus en bara „mjög þægi- legt") kostaði að meðaltali rétt tæpar 1000 krónur á sól- arhring síðasta sumar og mun vera þaS sama nú i ár. Á sið- ustu árum hafa hinir sjálfs- ánægðu hóteleigendur i Paris getað haft sína eigin henti- semi og farið fram á það, sem þeim hentar i þessari óhemju þéttbýlu borg, þar sem alla vantar húsnæði, þar sem ekki hefur verið byggt eitt einasta nýtt hótel frá þvi á árunum fyrir strið. En i ársbyrjun 1966 er ráðgert að opna tvö ný hótel og ætti það að bæta ástandið eitthvað. Margir Frakkar hafa lýst þvi yfir, að Frakkland þurfi að stokka spilin alveg upp og hreinsa af sér smánarblettinn, sem kominn er á ferðamál þar í landi. Þrátt fyrir það neita þeir, að hér sé um nokkur mistök aS ræSa frá þeirra hendi. „Ef þiS ætlizt til þess, aS Frakkarnir brosi framan í ykkur, verSiS þið að byrja á toppinum," sagSi yfirbar- þjónninn i einu af lúxushót- elum Frakklands. „Þið getið ekki búizt við þvi að slátrar- inn brosi, þegar de Gaulle gerir það ekki.' Þvi miSur byrjar þetta nöld- ur alltaf, þegar Paris er i sinu fegursta skrúSi. En stjórnin berst harðri baráttu við að sýna ferðamönnum fram á, að Frakkland hefur upp á fleira að bjóSa en París og Cote d'Azur. Þegar komiS er út á landsbyggSina, hina Það er margt, sem freistar fslenzku frúnna i erlendum húðargluggum. grænu skóga Alsace, hellana i Périgord ag ströndina viS Brittany, er verSlagiS líka helmingi lægra en i Paris. Nú i sumar sendu Sovét- menn frá sér þrjár skrautleg- ar auglýsingar til að laSa að ferðamenn. Á þeirri fyrstu var stór litmynd af Rauða- torgi og grafhýsi Lenins. Á annarri var stór áletrun: „Heimsækið Sovétrikin, land fyrsta geimfarans". En sú þriðja bar nokkuð annan svip. Á henni var ljóshærð fegurð- ardis i bikini, sem ráðlagSi ferðamönnum að heimsækja staði við Svartahafsstrendur, svo sem Yalta og Sochi. Auk þess aS sú síSasta mun hafa mest aSdráttarafl fyrir Vest- urlandabúa, boSar hún þátta- skil hjá þeim Kremlmönnum til ferSamála. Enda eru þeir óðum að tileinka sér siði vestrænna þjóSa. Ung stúlka frá Bandarikjunum, sem var lengi búin að safna sér fyrir ferðinni austur, leit einu sinni yfir mannfjöldann í Gorkistræti og sagði síðan með tárin i augunum: „En þeir eru bara eins og venju- legt fólk." Nú beinir FerSaskrifstofa Sovétríkjanna athygli sinni einkum að vel stæðum Vestur- landabúum, sem sækja á sól- rika staði. MeSal nýmæla, sem þeir hafa tekið upp, eru ferð- ir til borga i hinu sólrika Kákasus, og ferðirnar á bað- strendur við Svartahafið eru að verSa mjög tiSar. Þá hafa Framhald á bls. 49. VIKAN 34. thl. 23

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.