Vikan

Tölublað

Vikan - 27.02.1975, Blaðsíða 18

Vikan - 27.02.1975, Blaðsíða 18
< vissi sauöfé um sláturtiðina, þeg- ar blóðilmur leggst yfir landið og hundarnir ösluöu forina blóðugir upp á hrygg? Faðir hans hafði verið mikill fjármáður og haföi oft sagt að skárra væri að skera fé sér til eldis en drepa pað ur hor með fá- víslegri tið og veðurfari, einsog oft var i þeirra kirkjusókn. Það var mál himnanna. Hann saknaði föður sins um nætur undan fiðursænginni. Hólmfriöur bjó sig einsog séra Indriði Nielsson ætlaði aö fara að tala I frlkirkjunni, þegar hún fór til bæjarfógetans á yfirheyrslu- kontórinn. Hún tók Jón frænda sinn með sér, enda þótt ekki hefði verið um það talað. Hún var útgrátin. Hún myndi enga skýringu geta gefið á hvarfi bróður sins. Hann hefði verið undir sænginni, þar sem hann átti að vera á föstudagsmorgun, þegar hUn fór i fiskinn og her- bergið lyktaði einsog eplatunna með skemmdum eplum. Lyktin var Ur koppnum undir rúminu, þvi það var ákaviti i hlandinu Ur drukknum mönnum. HUn fyrirvarð sig fyrir að segja réttarhaldaranum frá þvi. Dularfull ínannshvörf tilheyrðu ekki góðum skikk fyrir ekkjur, sem þurftu að lifa einar og hUn grétmikið á leiðinni og tárin voru sölt einsog blóð.Henni fannst hún gráta blóði og hún strauk sér um augun óg skoðaði fingurna á sér til aö vera viss. Jón sonur gekk við hlið hennar og hafði opinn munninn á göngunni. Hann var á svipinn einsog enginn hefði horfið neitt. Þrjár Sigrlðar Réttarhaldið var óformlegt. Hjá unga setudómaranum, sem haföi verið skipaður i málið, var aðeins eitt réttarvitni, þegar Jón sonur og Hólmfriður gengu I stofuna. HUn hafði brotið saman sjaliðoghélt á þvi, einsog hUn var vön I kirkjunni hjá honum Indriða Nielssyni, þegar hahn talaði. HUn kunni ekki að koma fyrir rétt og þvi ákvað hUn að láta sama ganga yfir dómarann og mannshvarfs- málið og hann séra Indriða Nielsson og Guð. Réttarhaldið var vinsamlegt og þeim leið vel. Það kom i ljós, að fyrri hluta töstudagsins hafði AgUst bóndi verið að innheimta skuld hjá manni vestur i bæ. Það siðasta sem um hann var vitað var Htið. Hann hafði hitt ínann á Laugavegi. Þá sá þá litið eitt vln á ÁgUsti bónda, að þvi er vitnið upplýsti. Þá var AgUst I fylgd með tveim háskalegum ofdrykkjumönnum I bænum. öðrum vestan af Snæfellsnesi. Hafði sá verið til lækninga i bænum. Hinn var gamall sveitungi AgUsts og hafði veriö I einni og sömu kaupstaðarferðinni undanfarin sex ár. Allt þetta las setudómarinn upp fyrir þau Ur réttarfarsbókinni, sem hann nefndi aukaréttarbók. Setudómarinn var mjög ungur. Hann minnti Jón a fugla, en Hólmfríði á börn. Jóni stóð samt stuggur af setudómaranum. Að visu vissi hann ekki hvað setudómari var. Hann var vanur sýslumönnum og hreppstjórum. Nógu alvarlegt var þaö nú I sveit- inni, þegar þeir settu upp hUfur og fóru um héruð. Það kom einnig I ljós, að setu- dómarinn var sannfærður um það, að mennirnir tveir, sem slðast sáust i fylgd með AgUsti bónda, vissu meira um afdrif hans en þeir viðurkendu. Þeir voru saman i þann mund er kvöldiö var búiö að hella portin og salthUsin full af myrkri og skuggar voru orðnir langir og válegir. En þeir þvertóku fyrir að vita nokkuð hvað varö um fjárbónd- ann. Að visu hafði aðeins annar þeirra verið yfirheyrður, þvi Snæfellingurinn var farinn til sins heima, sem var Ut af fyrir sig æði grunsamlegt. Hann hafði á laugardagsmorgun tekið Biskup- inn upp á Akranes, en sá biskup var einæringur, sem verið hafði að sækja salt. Hinn maðurinn sem hét Elias, viðurkenndi ekkert. Hann hafði um skeið veriö heimilisfastur á Slagfálka hjá AgUsti, fám árum áöur en hann hélt upp I þessa löngu kaupstaðarferð, sem nU haföi tekið hann sex ár. Elias þvertók hinsvegar fyrir að hafa svo mikið sem séð AgUst bónda þennan föstudag, sem þó var sannað með vitnum. Hann sagðist hafa veriö með allt ööru fólki. Að vlsu sagðist Elias hafa verið illa til reika á föstudaginn, en þó ekki svo, að hann ekki myndi ef hann hefði verið með AgUsti þennan dag. Er það skemmst frá að segja, að enginn vissi upp eða niður, eða gat hent neinar reiður, skynsamlegar, á seinustu stundum ÁgUsts bónda þetta dularfulla föstudagskvöld. Setudórharinn hafði Sagt þeim allt, sem hann vissi. — Ef maður hefði Hk til að ganga Ut frá, væri allt betra og auðveldara viðfangs, sagði hann og hagræddi vængjunum á bakinu. Svona rannsóknir eru Ut I bláinn, ef likið af hinum horfna finnst ekki, hélt dómarinn áfram. Mannshvarfsmál eru nefnilega Hk þinghaldi og prófum Ut af sauðaþjófnaði. Það er of seint fyrir réttvisina að taka allt aftur, ef sauöirnir koma lifandi í leitirnar, þegar helvitin eru bUnir að játa aö hafa skorið — og þau kinkuðu kolli. Jón sonur og Hólmfriður skildu allt vel. Sér á parti það slðásta, þvl sauðkindin er ávallt þannig, að hUn leiöir menn I allan sannleika. Það kom I ljós, eftir framburði Jóns og Hólmfriðar, að Agust bóndi hafði verið með peninga- koffort sitt og skuldabréf á fylleriinu. Fimm hundruð krónur hafði hann fengið greiddar og annað eins af peningum hafði verið fyrir. Þetta var mestan part I fimm og tiu króna seðlum. Einnig voru fimmtlu kallar I peningum AgUsts. Hann hafði við GISSUR GULLRASS E-FTIR' BILL KAVANAGU e. FRANK FLBTCUER Ég vona, að Gissur hafi ekki gleymt að kaupa hreinsikremið, f- sem ég bað hann----------' Sæl. Hérna er púðrið, sem þú baðst mig uniað kaupa! Fyrirgeföu! £g skal skreppa eftir þvi! Nei. Ég sendi frænda ^h bv y \fc- í ^BT { ^^^^ ¦^ J —* ' Ég er fegin, aö ég get treyst leinhverjum. Þú ert eins og öll 18 VIKAN 9. TBL.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.