Vikan

Tölublað

Vikan - 26.06.1975, Blaðsíða 18

Vikan - 26.06.1975, Blaðsíða 18
< ar móður sinnar og sagði gæti- lega: —Hjónaband er dásamlegt fyrir þig og pabba — félagsskapur og allt það. En ungt fólk þarf að vera frjálst, að geta elskað án nokkurra skuldbindinga. — Ojá, sagði Dorothy. HUn hafði töluverðar áhyggjur af ákefð Susan, enda vissi hún, að I sömu deild og Susan stundaði nám við, var piltur að nafni Bill. 1 aödáun sinni á tiltæki bróður síns gæti Susan vel fundið upp á þvi að fara að búa með Bill þessum. Jón fór aftur til háskólans og Chloe tveimur dögum eftir jól. Þótt hann væri Dorothy einkar kær, létti henni eigi að siður, þvi að nil var hún þess fullviss, að ekki yrði talað meira um þetta stórkostlega frelsi. — Við skulum aldrei rlfast svo Susan heyri til, sagði hún við Ge- orge. — Nei, það skulum við aldrei gera, elskan min. — Eg vit láta Susan skilja, að við erum óendanlega hamingju- söm, vegna þess að við erum gift. — Heyr, heyr, sagði George. Dorothy minntist allra þeirra daga, sem þau höfðu ekki verið hamingjusöm. Hún minntist vetr- arins, sem hún hafði haft allt á hornum sér, og hafði dvalist of lengi hjá foreldrum slnum I Glas- gow. Hjónaband þeirra var komið á ystu nöf. En þau höfðu bætt úr þvl, og þeim hafði lærst að særa ekki tilfinningar hvors annars. Dorothy lagði höfuðið á öxl manns sins, — Við erum óum- ræðilega hamingjusöm, vegna þess að við létum alla misklfð vera gleymda og grafna. Og það hefðum við ekki gert, hefðum við ekki verið gift. En Susan skipti ekki um skoð- un. — Ég hef ekki sömu skoðun á hlutunum og þú, mamma, sagði hiin við Dorothy. — Ég állt það glæpsamlegt af konu að búa með manni og gera öll verstu verkin á heimilinu, án þess að tryggja sér full lagaleg réttindi, sagði Dorothy. — ÞU telur það ekki réttindí að fá að bUa með manni, án þess að vera lagalega bundin honum? ÞU telur þennan pappírssnepil svona óendanlega mikilvægan? Elsku mamma, þessi timi er liðinn. Við erum ekki hrædd lengur. Þetta var eftir jólin. Þegar leið fram á útmánuðina, urðu bréfin frá Susan sjaldfengin eins og flöskuskeyti. Hún kvaðst vera önnum kafin. Hún sagði sér þætti það leitt, en hún kæmi ekki heim I vorleyfinu. Hun steinhætti að skrifa eftir stutt bréf, sem tæpast stóð nokk- uð í nema: Ég sendi ykkur nýja heimilisfangið mitt í næsta bréfi. Ifyrra hluta mars hringdi Dor- othy á stUdentagarðinn, þar sem einhver svaraöi og sagðist skyldu reyna að ná í Susan. Að eillfðar- tima liðnum kom Susan loksins i slmann. — HUn var ákveðin: — Ég get ekki sagt neitt ákveðið nUna, mamma. — Hvað um nýja heimilisfangið þitt? Hvenær ætlarðu að flytja? Og hvert? Er þetta eitthvað I sambandi við Bill? Þvi geturðu ekki sagt mér það? Rödd Susan var einsog lykill, sem snúið er I skrá: — Þú verður að blða þangað til ég hitti þig. — En ef þU kemur ekki heim I vorleyfinu — þá hvenær? — Kannski kem ég heim i sumarfríinu. Ég bara veit það ekki eins og stendur. Dorothy var hrygg og niður- dregineftir þetta samtal. HUn var sannfærð um, að Susan lifði synd- samlegu líferni og kærði sig ekki um að tala um það. HUn stóð við gluggann og virti fallegan garðinn sinn fyrir sér með velþóknun. BIll nam staðar Uti fyrir. Dorothy brá við, og allt i einu var hún ekki tilbUin til að taka Á móti Jóni og Chloe. En þetta var George. — Eg kom til þess að vera þér innan handar, sagði hann. — ÞU ert dásamlegur maður, sagði hUn og faðmaði hann. Hann glotti. — Kannski er til- gangur minn ekki eins dásamleg- ur og þU heldur. Ég er að deyja Ur fotvitni. Bílflaut kvað við uti fyrir hUs- inu. Dorothy tók I hönd Georges og þau stóðu hlið við hlið, en ekki þétt saman, eins og brUðhjón á kransaköku. Unga parið hélst lika f hendur, og þau voru mjög falleg, þar sem þas stóðu. — Mamma, pabbi, þetta er Chloe. Hann hélt hendi hennar á loft eins og hUn væri hnefaleika- maður, sem hefði unnið leik. Og hUn er lfka eins og sigurveg- ari, hugsaði Dorothy — eins og hUn hefði stigið út Ur málverki — fegurðin sjálf — dökk og falleg. StUlkan brosti lftils háttar — lik- lega uppgerð, þvi að hún er áreið- anlega feimin og hrædd, hugsaði Dorothy. Það er erfitt að átta sig á, hvernig skaphöfn svona fag- urrar stUJku er. Chloe gat verið hvað sem var — dýrlingur — snillingur — skass. Ég einblíni á hana, hugsaði Dorothy, og hUn sagði hlýlega: — Chloe, okkur þykir óumræðilega gaman að fá þig I heimsókn. Dorothy fylgdi Chloe upp f her- bergi Susan. Þar voru tvö eins rUm og milli þeirra var náttborð, sem Dorothy hafði prýtt rósum. Dorothy hafði valið þann kost að taka á móti Chloe eins og hverri annarri ungri konu, sem komin væri I heimsókn. Chloe stóð hreyfingarlaus, meðan móðir Jóns gekk út Ur her- berginu. HUn heyrði ekki, að hurðin milli herbergjanna opnað- ist. — Halló, sagði Jón. —Þetta var ekki svo slæmt, var þaö? — Mamma þin er vingjarnleg — og falleg, sagði Chloe. Hún bætti þvl ekki við, að henni fannst, að móður Jóns þætti þessi heimsókn I hæsta máta óþægileg, og liklega hefði hana langað mest af öllu til að negla hurðina milli herbergjanna aftur, til þess að ekkert setti blett á sakleysissvip- inn. Hana iðraði ekki eins einasta andartaks með Jóni. En handan litlu stjörnunnar, sem þau höfðu bUiðtil i sameiningu voru venjur og fordómar þúsunda kynslóða. Og Chloe gerði sér þess glögga grein, að þessar tvær veraldir gátu ekki samrýmst. Lifsmáti þeirra var öðru vlsi — og flest hjón myndu aldrei lita á þau hleypidómalaust. Að neðan barst þeim til eyrna, aö einhver var komin og honum var fagnað. — Hvað er þetta? hvislaði Chloe. HUn tók i handlegg hans, og þau hlustuöu á fótatak i stiganum. Hurðin opnaðist og Susan Abbey kom inn. — Af hverju komstu heim? spurði Jón önugur. — Til að trufla ykkur. HUn lagði farangurinn frá sér. HUn ætlaði greinilega að vera um kyrrt. — Vanhagar þig um nokkuö? spurði hUn Chloe og lék gestgjafa. — Ertu búin að sjá herbergið hans Jóns? Chloe kvaðst ekki hafa séð það, og Susan fylgdi henni inn I þröngt herbergi, málað I rauðum og brúnum litum. Það var mikiu minna en herbergi Susan, og þar voru ekki önnur hUsgögn en stórt rUm og skrifborð. — Við Jón höfum oft talað sam- an heilu og hálfu næturnar, sagði Susan. — Hann bar oliu á lásinn, svo að foreldrar okkar heyrðu ekki, þótt þær væru opnaðar, en ég heyrði það alltaf. HUn brosti ánægjulega. — Ég sé ykkur við kvöldverðarborðið. Svo þaut hUn Ut og niður stigann. Þau snæddu nautasteik um kvöldið og drukku bUrgundarvin með. Abbeyfjölskyldan spjallaði um alla heima og geima, en Chloe tók Htinn þátt i samræðunum. HUn er dásamleg eins og saklaus litill fugl, hugsaði Dorothy. — Hver er aðalgrein þin við há- skólann, Chloe? spurði hUn. Jón svaraði fyrir hana: — Chloe er að hugsa um að skipta um grein... Chloe sagði: — Mig langaði til að verða fornleifafræðingur... Guð minn góöur, hugsaði Dor othy. Þéssi fallega unga kona skrlðandi um rústir og grafandi I moldíleitað brotnum og ryðguð- um pottum... Susan brósti til Chloe beint yfir boröið. — En þú hættir við það? XJt af öllum þessum aukanám- skeiðum, sem þú þurftir að sækja? Chloe varð Susan þakklát og sagði: — Þessi aukafög tóku svo mikinn tima, að ég hafði ekki tima til að... til að sinna mikil- vægari hlutum. — HUsverkunum? Elda- mennskunni? Susan spurði á- kveöin: — Að hugsa um manninn þinn? Einhverra hluta vegna þðgnuðu allir. Af einhverri óljósri ástæðu fannst Dorothy, að Jóni bæri skylda til að sjá til þess, að Chloe gæti lagt stund á þá grein, sem hugur hennar stóö til. Þau spiluðu nokkra stund. Svo gaf Dorothy George merki. Þau gengu saman út úr stofunni og skildu unga fólkið eitt eftir. Akveöinni hugsun laust niður i huga Dorothy: Unglingar þurfa ekki lengur á setustofunni að halda, þegar þau hafa fengið svefnherbergi. Um leið og Dorothy gekk Ut Ur stofunni, heyrði hUn Susan segja : — Viö ættum að geta kynnst hvor annarri Chloe, Ur þvi að við höf- um sama herbergi Móðirin leit við og sá augnatil litið, sem Jón og Chloe sendu hvort öðru. Hvað eigm við að gera viö litlu systur? Sum vandamál breytast aldrei. Dorothy bar næturkrem á and- lit sitt t snyrtiherberginu niðri. HUn klæddi sig i náttsloppinn og gekk upp stigann. Hún þjáðist af „slökkti ég á þvi" veikinni, og varð alltaf að gæta að eldavélinni, ljósunum og dyrunum, áður en hUn tók á sig náðir. Þegar Dorothy gekk framhjá herbergisdyrum dóttur sinnar, heyrði hUn hvella rödd dóttur sinnar tala I slfellu inni I herberg- inu. Jón opnaði dyrnar milli her- bergjanna og reyndi ekki að láta ekkert heyrast i hurðinni. — ÞU heldur fyrir mér vöku, sagði hann og leit á Susan. — Kg get lánað þér heyrnar- skjól, sagði hUn og augu hennar voru ekki hið minnsta syfjuleg. — Ég kæri mig ekkert um eyrn- arskjól. Ég vil, að þU haldir þér saman svo ég geti farið að sofa. Hann virti stulkurnar fyrir sér, þar sem þær lágu sln i hvoru rUmi. — Hvers vegna verð ég að fara að sofa? Susan var ákveðin I þvi að láta hann ekki vaða ofan I sig. — Okkur Chloe langar til að spjalla saman. — Er það Chloe? — ÞU hefur sagt mér svo margt um Susan. Mér þykir gaman að kynnast henni. Hann sneri sér reiðilega við, og um leið og hann gekk Ut Ur her- berginu, kallaði Susan á eftir hon- um: — Lokaðu hurðinni. Hann skellti henni aftur. Dorothy hafði fengið sér tebolla niðri I eldhUsinu og litið i timarit og þegar hUn gekk aftur upp á loftið klukkustundu slðar, var Susan enn að tala. Atburðarásin haföi tekið stefnu sem frú Abbey hafði aldrei komið til hugar. Morguninn eftir kom Chloe fyrst þeirra þriggja niður — hUn sagði sig langað til að hjálpa til við að hafa morgunverðinn til. Skömmu seinna kom Jón niður, bersýnilega I slæmu skapi. Hann spurði móður sina: — Hvað verð- ur Susan hérna lengi? — Ég veit það ekki, væni minn. Hann setti tebollann sinn á borðið. — Komum Ut að ganga, Chloe. Þegar þau voru farin, gekk Dorothy með tebolla upp í her- bergið til Susan — Hérna! sagði hUn við dóttur slna. — Vaknaðu og talaðu við mig. — Ég talaði I alla nótt, umlaði Susan. -— Af hverju? Susan var allt I einu glaðvökn- uð.—Éger brjáluðUt I karlmenn. Ég er nógu brjáluð til þess að... eyðileggja allt fyrir bróður min- 18 VIKAN 26. TBL.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.