Vikan

Tölublað

Vikan - 21.08.1975, Blaðsíða 24

Vikan - 21.08.1975, Blaðsíða 24
 Anna María Þórísdóttir Am&m :/A MKÍaggifk ; -" ¦ ¦': S^sSSQy^-á^ g| ÍIIIllp V Nly^Raflt ^^^^^r^^^S ' ^^^^^^S g^^^^p^^Sp^M^ ¦ ^^Smw^^^B Ns3*1a^ i>^'Ýt^\'jP$í$^^ W>$iÉ2*fc*^jÉ' S2^A *&2*rfmf£' u,wS í-m^^^^uzs^&^ w >#*n 1 ^^^^^^p ^^^&M#rwtj^^MU^ • ^S^S^&^^^^fel W^^^'ífl^vpira^v !fíim^^,^mj^mw§^^. Ící^æSíiií^ ^^^^31^»%i Ssv^&'^v^lt^^ f. Viö Jóhann héldum upp á tlu ára brúðkaupsafmælið okkar i Naustinu í gærkveldi. Maturinn var ágætur, og rósavlnið var gott. Okkur leið vel, og viö vorum kát. Og svo fóru þessir nýkomnu út- lendingar aö spila, þessir sem þeir hafa fengiö til aö „rifja upp gamla daga". Þeir spiluöu svo yndisleg suðræn og seiöandi lög. Viö Jóhann byrjuðum að dansa. Jóhann veit vel, hvað ég er hrifin af þessum gömlu völsum og tangóum og hefur lfka gaman af að dansa þá við mig, þó að hann sé sjálfur hrifnari af tvisti og rokki. Það var úti á miðju dansgólf- inu, sem ég leit framan i fiðluleik- arann. Og ég þekkti strax þessi brúnu, logandi augu og heyrði greinilega i huganum orðin: ,,Þú veist, aö viö eigum eftir að hittast aftur." Það var eins og heimurinn stæði kyrr, tónarnir flæddu yfir mig eins og foss. „Hvað er að þér?" sagði Jó- hann, „þú fölnar upp." Við fórum fljótlega heim. Ég gat enga skýringu gefið aðra en að ég væri þreytt. Hvernig gat ég skýrt fyrir Jó- hanni það, sem er óútskýranlegt? Við búum i litlu bárujárns- klæddu húsi við Vesturgötuna. Jóhann erfði það eftir ömmu sína, sem hann ólst upp hjá. Vift eigum tvær stelpur, sex og átta ára. Jó- hann er sjómaður og þvi sjaldan heima. Ég er þess vegna oftast ein á kvöldin eftir að stelpurnar eru sofnaðar. Samt er ég i sauma- klúbbi einu sinni I hálfum mán- uði, og svo fer ég stöku sinnum i bíó með vinkonum minum. Skemmtilegast finnst mér að sjá rómantlskar ástarmyndir, helst þær, sem gerast i gamla daga i stórum, fallegum höllum, umluktum skógum og ökrum, og hefðarfrúrnar ganga i krinólini og eru meö iburðarmiklar hár- greiðslur. En þvf miður er fátt um slikar myndir núoröið. En mér leiðist aldrei einni á kvöldin. Ég dunda við handavinn- una mina og horfi á sjónvarp eða hlusta á útvarp. Og svo les ég rómantiskar ástarsögur i rúminu. Kiukkan er oftast orðin tvö, þegar ég slekk ljósið og fer að sofa. Húsið okkar er ósköp litið, en við kunnum vel við það og þennan gamla bæjarhluta. Á hæðinni er eldhús, stofa og tvö svefnher- bergi. Risiö er óinnréttað, en við hugsum okkur að útbúa þar her- bergi handa stelpunum bráðlega. í litla garðinum er stórt reynitré, sem teygir greinarnar upp fyrir litla stafngluggann l risinu. Þaö var þarna uppi, sem und- arlegheitin byrjuðu. Ég var vön að þurrka bleiurnar og barnafötin uppi undir risinu, þegar rigning var og ekki var hægt að hengja út á snúrumar i garðinum. Einu sinni kom ég upp til þess að taka niður þvottinn. Birt hafði til, og komið var sólskin. Þá sá ég, hvernig sólin teiknaði skugga- munstur trjálaufanna og litla gluggapóstinn á gólfið. Ég horföi lengi á titrandi laufskuggana á grófu trégólfinu, og um mig fór sælutilfinning. ósköp var þetta fallegt. En það var lika eitthvað miklu meira, sem fylgdi þessu. Einhver hvíslandi rödd úr huld- um dulardjúpum náði til min, þó að ég heyröi engin orðaskil. Eftir þetta fór ég stundum upp á loftið, þegar sólskin var, án þess að eiga þangað nokkurt erindi. Langtímum saman gat ég setið á gólfinu og horft á leik laufskugg- anna og hlustað á skrjáfiö I trjá- greinunum við gluggann og þyt golunnar við þakbrúnina, horft á grófu kvistóttu loftbitana og teyg- að i mig ilminn af gömlu leður- töskunni, sem þarna var geymd. Á tunglskinskvöldum naut ég ekki siður að horfa á laufskuggaleik- inn i bláfölri birtunni. Og alltaf hvislaöi til min þessi dularfulla rödd úr djúpum þagnarinnar, þó að ég skildi ekki, hvaö hún var að segja. Stundum varð ég hrædd við þetta, ég óttaöist, að ég væri að verða eitthvað undarleg. Hvers vegna i ósköpunum þótti mér þetta svona fallegt og yndislegt, að ég gat húkt stundum saman þarna uppi á loftinu? Ég hét sjálfri mér þvi að hætta þessari vitleysu. En alltaf kom aö þvi, að ég freistaðist til að fara þarna upp, annaðhvort i sólskini, þegar stelpurnar voru úti að leika sér, eða á kvöldin þegar þær voru sofnaðar. Svo fengum við sjónvarpið. Það var einmitt, þegar ég var að horfa á eina sjónvarpsmyndina, sem ég „mundi"allt. Eitt atriði myndar- innar gerðist i litlu úthýsi með grófum, kvistóttum loftbitum, aktygjum hangandi á veggjunum og dansandi laufskuggamunstri á gólfinu, þar sem sólin skein inn um dálftinn glugga á stafninum. Þá vissi ég, að einhverntlma og einhversstaðar i óraf jarlægð bæöi i tíma og riimi hafði ég lifað min- ar sælustu stundir i svipuðu út- hýsi. A fátæklegu fleti I einu horni aktygjahússins hafði ég, dóttir hallareigandans, lifað eldheitar ástarstundir með hestasveini föð- ur mins. Stundum hafði hann leikið fyrir mig á fiðluna sina, og á meðan haföi ég horft á dans laufamunstranna á grófu trégólf- inu og andað að mér sterkri leð- urlykt aktygjanna. Otal stundir höfðu liöið þannig, ýmist I sólskini eða tunglsljósi. Auðvitað voru þetta stolnar stundir, og þar kom, að upp komst um okkur. A einni slikri stundu höföu þjónar föður mins komið aö okkur eftir tilvisun ann- arra. Ég gleymi aldrei eldheitu, svörtu augunum hans, þegar ftann horfði til min um leið og þeir drógu hann burtu með valdi. Það var þá,sem hann sagöi: „Þú veist, að við eigum eftir að hittast aftur." Hvernig gæti ég útskýrt þetta fyrir manninum minum? Ég skil þetta heldur alls ekki sjálf. Ég hef aldrei komið til útlanda, þar sem eru stórar og fallegar hallir umluktar skógum og ökr- um. Pabbi minn var sjómaður vestur á fjöröum, og þar er ég fædd og uppalin.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.