Vikan


Vikan - 31.03.1977, Blaðsíða 25

Vikan - 31.03.1977, Blaðsíða 25
og búklengdar og þó — svo afstæð er hugmynd okkar um þokkann — vöndust augu mín líkamsvexti þeirra, og að lokum féllst ég meira að segja á þá skoðun þeirra, að hin löngu læri sjálfs mín væru klunna- leg. Annað atriði var það, að höfuðið laut fram, og að hryggurinn var boginn og klunnalegur og ólíkur mennskum hrygg. Jafnvel apa- manninn vantaði þá sveigju baksins inn á við, sem gefur manns- líkamanum svo mikinn þokka. Flest höfðu ólögulegar og kýttar herðar, og hinir stuttu framhandleggir þeirra héngu máttleysislega niður með síðunum. Fá þeirra höfðu mikið sýnilegt hár — að minnsta kosti þangað til leið að lokum dvalar minnar á eyjunni. Næstaugljósasta missmiðin var á andlitum þeirra, en þau voru næstum öll með framstæðum kjálkum, vansköpuð kringum eyr- un, með stórum og framstandandi nefjum, mjög loðnu eða stinnu hári, og oft með undarlega litum eða undarlega staðsettum augum. Ekk- ertþeirra gat hlegið, enda þótt apa- maðurinn gæti skríkt, þegar hann var að masa. Að undanskildum þessum almennu einkennum höfðu höfuð þeirra lítið sameiginlegt; hvert þeirra bar svipmót sinnar sér- stöku tegundar: Mannssvipurinn afskræmdi, en faldi ekki hlé- barðann, uxann eða gyltuna, né heldur annað eða önnur dýr, sem veran hafði verið mynduð úr. Raddirnar voru lika akaflega breytilegar. Hendurnar voru alltaf vanskapaðar; og þótt sum mann- dýranna kæmu mér á óvart með sínum óvæntu mannlegu eiginleik- um, vantaði fingur á þau næstum öll, þau höfðu ólögulegar neglur á fingrunum, og þau vantaði alveg snertiskyn. Hræðilegustu manndýrin tvö voru hlébarðamaðurinn og maður gerður úr hýenu og svíni. Stærri en þeir voru uxamennirnir þrir, sem drógu bátinn á land. Svo komu silfurhærði maðurinn, sem var einnig flytjandi Lögmálsins, þjónn- inn og maður, sem var likur skógargoði og gerður úr apa og geit. Þá voru þrir svinsmenn og svíns- kona, nashyrnings-kvenvera og nokkrir aðrir kvenmenn, sem ég vissi ekki, úr hverju hefðu verið DÚnir til. Úlfamenn voru nokkrir, bjarnarmaður og maður gerður úr St. Bernharðs hundi. Ég hef þegar lýst apamanninum, og svo var sér- staklega andstyggileg (og illa lyktandi) gömul kona, gerð úr tæfu og birnu, og hataði ég hana frá fyrstu tíð. Sagt var, að hún væri á- stríðufullur dýrkandi Lögmálsins. Minni verur voru nokkrir blettóttir unglingar og litla letidýrið. En nú er nóg komið. í fyrstu var ég titrandi af hræðslu við þessar skepnur, og fann fullvel, að þetta voru ennþá skepnur, en smátt og smátt vandist ég þeim dálítið, og meira að segja hafði við- horf Montgomerys til þeirra áhrif á mig. Hann hafði verið með þeim svo lengi, að hann var farinn að lita á þá næstum eins og eðlilegar mann- verur — Lundúnadvöl sína leit hann á sem dásamlega, en fjar- stæðukennda, fortíð. Aðeins einu sinni á ári eða svo fór hann til Arica til að versla við fulltrúa Moreaus, sem verslaði þar með dýr. Varla hefur hann hitt æðstu manngerðir fyrir í því sjávarþorpi, þar sem bjuggu spænskir kynblendingar. Mennirnir á skipinu virtust í fyrstu vera honum, að því er hann sagði mér, alveg eins framandi og manndýrin voru mér, — óeðlilega fótlangir, með flatt andlit, mikið enni, tortryggnir, hættulegir og kuldalegir. Sannleikurinn er sá, að honum geðjaðist ekki að mönnum. Honum var orðið hlýtt til mín, og hélt hann, að það væri vegna þess, að hann hafði bjargað lífi mínu. Ég gerði mér jafnvel þá í hugarlund, að honum væri í laumi vel við sum þessara ummynduðu manndýra, að hann hefði óheilla- vænlega samúð með sumum venj- um þeirra, en þetta reyndi hann í fyrstu að dylja fyrir mér. Þjónn hans, það er að segja maðurinn með svarta andlitið, sem var fyrsti einstaklingurinn af mann- dýraþjóðinni, sem ég hafði hitt, bjó ekki hjá hinum hinum megin á eyjunni, heldur í litlu hreysi bak við garðinn. Hann var varla eins greindur og apamaðurinn, en miklu námfúsari og hafði mennskast útlit allrar þjóðarinnar, og Montgomery hafði kennt honum að elda mat og meira að segja að framkvæma öll þau minni háttar heimilisstörf, sem nauðsynleg voru. Hann var flókið minnismerki um hina hræðilegu snilli Moreaus, hann var björn, að litlu leyti blandaður hundi og uxa, og var meðal þeirra manndýra, sem vönduðust voru að gerð. Hann sýndi Montgomery einkennilega bliðu og þjónustulund; stundum veitti Montgomery honum athygli, klappaði honum, kallaði hann nöfnum, sem voru í senn háðsleg og spaugileg og kom honum þannig til að hoppa af einskærri gleði; stundum fór hann iila með hann, einkum eftir að hann hafði verið að fá sér viski, og þá sparkaði hann í hann, barði hann og henti í hann steinum eða logandi spýtum. En hvort sem hann fór vel eða illa með hann, þótti honum ekkert eins gott og að vera nálægt Montgomery. Ég segi, að ég hafi vanist mann- dýraþjóðinni, að fjöldamargt, sem hafði virst óeðlilegt og fráhrind- andi, hafi mér fljótlega farið að þykja eðlilegt og venjulegt. Ég geri ráð fyrir, að allt, sem til er, fái lit sinn af hinum algenga litblæ umhverfisins: Montgomery og Moreau voru of sérkennilegir og sérstakir til þess, að minar almennu hugmyndir um mannlegar verur héldust vel afmarkaðar. Eg sá venjulega einn af hinum klunna- legu, nautslegu mönnum. sem drógu upp skipsbátinn, ganga þungum skrefum gegnum kjarrið, og þá fór ég að spyrja sjálfan mig og reyndi mikið til að muna, að hvaða leyti hann væri frábrugðinn ein- hverjum mennskum sveitastrák, sem væri að þramma heim til sín frá sinni vélrænu vinnu; eða þá ég mætti konunni, sem gerð var úr ref og birnu, en hún hafði slóttugan svip og var einkennilega mennsk í sinni íhugandi lævisi, og þá Ferðatöskur íglæsilegu úrvali Hallarmúla 2 Hafnarstraeti 18 Laugavegi 84 13. TBL. VIKAN25
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.