Vikan


Vikan - 31.03.1977, Blaðsíða 63

Vikan - 31.03.1977, Blaðsíða 63
flúruðu tesetti, katli, sykurkari og rjómakönnu, samskonar bollapör- um og Grái jarlinn hélt á og köku- fötum á háum fótUm. Ég fann greinilega þennan undarlega, aust- urlenska teilm. Ég sá þetta allt á aðeins broti úr sekúndu. Ég varð svo undrandi og hrœdd, að ég hefði rekið upp óp, ef ég hefði ekki verið búin að missa röddina. Það dró úr mér allan mátt, og ég hné niður á gólfið. Um leið hvarf allt saman, Grái jarlfhn sjálfur og fagurbúni salurinn. Innan skamms skreiddist ég á fœtur. Ég tróð vodkaflöskunni inn í skáp með þeirri litlu lögg, sem eftir var í henni, fór með bakkann fram í eldhús og hellti því, sem eftir var, úr bollanum og katlinum í vaskinn. Svo tók ég það, sem eftir var af tepokunum og henti þeim i ruslið. Það voru greinilega einhverjir töfrar í þessu tei. Eða var ég að verða vitlaus? Hvað hefði skeð, ef ég hefði stigið skrefið með Gráa jarlinum inn í salinn? Það fór hrollur um mig. Ég flýtti mér upp i rúmið mitt og undir dúnsængina mina góðu. Svo las ég Faðirvorið í belg og biðu, aftur og aftur þangað til ég sofnaði. Daginn eftir var ég aðeins skarri. Undir kvöld var röddin að byrja að koma aftur, og ég gat látið vinkonu mína heyra í mér, þegar hún hringdi. Ég hef aldrei sagt henni frá þessum fyrirbœrum minum, hún er nú lika svo jarðbundin, svo lítið rómantísk. Hún myndi halda, að ég vœri eitthvað rugluð. Aldrei hef ég vogað mér að kaupa þessa teblöndu aftur. En ég get ekki neitað því, að einstöku sinnum hefur mig langað til þess, þegar kaldast og hvassast er úti. Þá hefur mig langað til að finna aftur þennan austrœna jurtailm, þennan undar- lega keim og freista þess, hvort Grái jarlinn birtist mér á ný. Og stæði hann í salardyrum sínum og segði aftur, að ég kæmist til sín, ef ég stigi skrefið, hver veit, hvað ég gerði þá? í eldhúskróknum Auðvelt er að éta sér leið eftir glæpabrautinni. Athugun á lifnað- arháttum ungra afbrotamanna leiddi nýlega í Ijós, að flestir þeirra höföu nært sig aðallega á kökum, súkkulaði, kexi, rjómaís, fransk- brauði og kóka-kóla. Þetta matar- æöi leiddi af sér skort á vitamfn- unum B1 og B12, sem vísinda- nrienn segja, að leiði af sér per- sónuklofning og andfélagslega hegöun. Þegar líður á vetur, kemur alltaf í mig sérstakur fiðringur. Mig fer að dreyma dagdrauma, og efni draumanna er alltaf það sama, ferðalög. Þessu veldur auðvitað vitneskjan um sumar- ið, sem er í nánd (eða ætti að vera í nánd), og, ekki síður, allar ferðaauglýsingarnar og ferðagreinarnar, sem blöðin bjóða upp á. Hámarkinu er náð í páskablöðunum, en þar er oftast þeyst með mann um hnöttinn, svo maður má hafa sig allan við að fylgjast með. Það er gott að hafa svona dagdrauma til að létta geðið, meðan verið er að eltast við gólfklútinn eða ryksuguna. Fyrr en varir er hugur minn kominn á flug, út um opinn eldhúsgluggann. Dagaskipti eru að því, hve víðreist hann gerir. Stundum fer hann allt austur til Japans, en stundum læturhanri Heiðmörkina nægja. Myndirnar, sem svífa mér fyrir hugskotssjónum, eru venju- lega sambland af einhverju, sem ég hef upplifað sjálf, myndum, sem ég hef séð, lýsingum, sem ég hef heyrt eða lesið — og ímyndun. Ímyndunaraflið er mikilvægt í svona dagdraumum, því það getur útilokað svo margt, sem miður fer í venjulegu ferðalgi, og fegrað það, sem þörf er að fegra. í því sambandi minnist ég drengsins, sem varð svo leiður, þegar breska útvarpiö hætti um sinn að útvarpa bamaleikritum, eftir að sjón- varpið þar tók til starfa. Þegar drengurinn var spurður, hvers vegna honum hefði þótt út- varpsleikritin svo miklu skemmtilegri en sjónvarpsleik- ritin,svaraðihann:i útvarpsleik- ritunum er umhverfið svo miklu skemmtilegra." Ferðaskrifstofurnar horfa ekki í kostnaðinn, þegar auglýsingar eru annars vegar, og á skjánum má ófá kvöldin sjá sólbakaða striplinga bylta sér í öldum, eða móka undir sólhatti, meðan þeir bíða þess, að syngjandi suðurlandabúi færi þeim svaladrykkinn, svo þeir geti staðið upp. Þetta hlýtur að vera eftirsóknarverð- asta leiðin til að eyða sumar- leyfinu, því annars væru þessar ferðir ekki auglýstar svona mikið, hugsar sá, sem á horfir, og þá hefur auglýsingin hitt í mark. Enda þykir enginn maður með mönnum (eða kona meðal kvenna, ef maður- inn skyldi ennþá vera karl- kyns), nema geta a.m.k. einu sinni á ári gengið um og baöaö sig í aödáunarhrópum, eins og ,,guð hvað þú ert brúnn!" Og þá er ekki amalegt aö geta svarað ,,en þú ættir aö sjá á mér magann, hann er alveg kolsvartur" og flett því til stað- festingar upp skyrtunni og sýnt herlegheitin. Tímamir breytast og menn- irnir með, það má nú segja. Í gamla daga þótti ófínt að vera brúnn og veðurbarinn, því það sýndi, að viðkomandi varð að vinna útivinnu, og það þótti ekki fínt. Og sú daman var fínust, sem fölust var. Þá þótti líka skömm að því að vera á sveitinni. Nú er sá mestur, sem næstur kemst því að vera á sveitinni (með þvi að borga ekki skatta í sameiginlegan sveitarsjóð), en vinnur þó sem mest til að geta komist i sólarferðir og komið heim mórauður og gljáandi. Það heitir á nútímamáli að vera brúnn og lekker og er orðið eins konar stöðutákn. Ég veit, að svona ummæli nálgast guðlast í eyrum ísl- enskra sóldýrkenda, og sál- fræðingur væri ekki lengi að finna ástæðuna fyrir þeim. Sjálf er ég löngu búin að finna hana. Hún getur ekki veriö önnur er; öfund. Ég er nefni- lega með þeim ósköpum fædd að geta ekki orðið almennilega brún. Oft hefur mér verið vor- kennt, þegar sólarferðir hafa borist í tal, og þá hefur verið sagt í meðaumkunartón: ,,Það er til lítils fyrir þig að fara til Spánar, úr því þú getur ekki orðið brún." Auglýsingar um sólarferð- irnar láta mig ósnortna, nema ef ein slík gæti orðið til að hreinsa kvefið úr börnunum mínum, sem varla hafa komist úr lopapeysunum síðan þau fæddust. Aftur á móti flýg ég oft í dagdraumum suður að Miðjarðarhafi, því þaðan á ég margar skemmtilegar ferða- minningar, allt frá Barcelona austur í Eyjahaf. Og þegar ég rifja þær upp, er röðin komin að mér að vorkenna — vorkenna þeim sólarlandaför- um, sem hafa ekki aðrar minningar að orna sér við en þétt setinn sundlaugarbakkann við hótelið, ódýrt romm og nokkurra vikna brúnku. En það er ekki allt fengið með fjarlægðinni, hvorki ( veruleika né dagdraumum. Dagdraumaferðir innanlands gefa utanlandsferðunum ekk- ert eftir, og það gera þær heldur ekki í veruleikanum. Þegar ég fer að róta í minn- ingunum rís sólskinsdagurinn á auðri sandströndinni við Breið- dalsvík hærra en mánuðurinn á yfirfylltri Miðjarðarhafsströnd Frakklands, Kaldbaksvíkin verður í auðn sinni stórbrotnari en svissnesku fjallavötnin á ferðamannjtíma, og tjaldstæði í hreinni lyngbrekkunni í Borg- arfirði eystra tekur langt fram dauðhreinsuðu, þrælskipu- lögðu tjaldstæðinu í Vestur- heimi. Auðvitað er þetta allt gott hvað með öðru, en heima er þó best — þegar sólinni þóknast að skína. Þ.Á. 13. TBL. VIKAN63
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.