Vikan


Vikan - 06.09.1979, Blaðsíða 19

Vikan - 06.09.1979, Blaðsíða 19
ástatt var með hana hefði ég aldrei sam- þykkt að fara að heiman. Frændi minn benti mér á að setjast. „Það er ekki hægt vina mín. Ég er hér með bréf frá föður þínum." Hann þagn- aði aftur og tók siðan til máls enn lág- mæltari: „Reyndu að vera hugrökk Della. Systir þín, Jenny, er dáin ..." Orð hans stungu mig eins og hnífur i hjartastað. „Nei, nei, það er ekki satt! óeðlilegan roða í vöngunum?" spurði frændi minn blíðlega. Ég gróf andlit mitt í öxl hans og minntist þessara einkenna. Ég hafði ýtt þeim frá mér því að innst inni hafði ég vitað að þau gætu þýtt eitthvað svo hræðilegt að ég þoldi ekki einu sinni að hugsa til þess. Frændi minn lagði höndina á höfuð mitt. „Þú verður að vera hughraust Levndardómar gamla klaustursias Segðu að það sé ekki satt!" Ég féll á hné og tók um fætur hans í sársauka mínum. Hann tók utan um hendur mínar. „Þig hlýtur að hafa grunað eitthvað, vina mín? Mér skilst á föður þinum að hún hafi verið orðin langt leidd áður en þúfórstaðheiman." „Nei, nei! mótmælti ég. „Ég vissi að hún var ekki vel hraust en við fórum í daglegar gönguferðir saman og hún kvartaði aldrei um þreytu. Þess i stað var hún alltaf að minna mig á að klæða mig vel og hvílast." „Hafði hún engan hósta? Ekki neinn núna, Della. Foreldrar þínir hafa orðið fyrir mikilli sorg, misst svo mikið. Nú ert þú það eina sem þau eiga eftir." „Þá verð ég að fara heim aftur," sagði ég skyldurækin þó að hugsunin um að dvelja að Faraós Hall án Jennyar væri næstum óbærileg. Hún myndi ætíð leyn- ast i hverju horni. Án hennar yrði blómagarðurinn sem kirkjugarður i mínum augum. Ekkert blóm myndi springa út, ekkert tré bera lauf. Hver myndi sitja i stólnum við klifurjurtirnar? Hvaða hendur myndu töfra fram tónlist úr píanóinu okkar? St. Michaels Mount. útvörður flóans, myndi leita hennar árangurslaust. „Nei, vina mín. Foreldrar þínir vilja hlifa þér við þessu langa ferðalagi, strax eftir útförina munu þau fara i siglingu." Augu min þöndust út af hneykslun. Siglingu? Fri? Á þessum tíma? „Er það virkilega ætlun foreldra minna?" spurði ég vantrúuð. Frændi minn tók hendur mínar i sínar. „Það er samkvæmt læknisráði Della. Móðir þin er á barmi taugaáfalls og þetta er nauðsynleg ráðstöfun hennar vegna." Ég vissi fullvel að móðir min var ekki hraust, hún hafði orðið að þola mikið. Það var einungis til bóta ef pabbi gat tekið hana í burtu nú þegar hún hafði misst elskaða dóttur sína. Ég vonaði að þessi ferðgæti orðið henni til einhverrar heilsubótar. Sjálfri fannst mér sem ekk- ert gæti læknað sorg mína og vanlíðan. Lifið yrði aldrei aftur eins eftir að Jenny var horfin. Nú gátum við aldrei framar deilt sorgum okkar, gleði og lífsreynslu. Framtíðin virtist mér sem ein endalaus eyðimörk. Ég fann til viðbjóðs þegar mér varð hugsað til tímanna hjá frú Buller Hunter. Fánýti tískufyrirbrigða, snobbs og ónothæfs lærdóms var það eina sem ég gat fengið út úr sliku. „Hvað á ég að gera frændi? Mig langar ekki til að taka þátt í neinu sam- kvæmislífi og ég hef misst allan áhuga á að hneigja mig fyrir drottningunni." Ég gróf andlit mitt í höndum minum og reyndi að bægja þessum óþægilegum hugsunum frá. Hafði ég nokkra aðra ástæðu til að vera hér? Ég varð að dvelj- ast áfram að Cunninghamklaustrinu því ég hafði ekki i önnur hús að venda. Frændi minn hafði sagt að ég yrði að vera hugrökk vegna foreldra minna. Ef það þýddi að ég yrði að halda þessum skripaleik áfram átti ég ckki um annað að velja. Frændi minn hristi höfuðið undrandi. „Vina mín, það kemur alla vega ekki til mála að þú verðir kynnt við hirðina nú i ár. Fyrst verður að líða viss sorgartimi. Timinn mun lækna sár þín, Della mín, þó að þér þyki það ótrúlegt á þessari stundu. Lifðu aðeins fyrir einn dag i einu. En nú vill svo illa til að áður en bréfið kom frá foður þinum í morgun hafði ég gefið frú Buller-Hunter leyfi frá störfum til að annast sjúk-a systur sína og hún lagði þegar af staö. Eins og nú er ástatt mun ég auðvitað kalla hana strax til baka." „Ó nei. Ekki gera það, frændi minn. Hún mun áreiðanlega vilja vera hjá systur sinni eins og ég hefði .. ." Orðin köfnuðu í hálsi mínum en ég flýtti mér að bæta við ..... og svo vil ég miklu frekar vera ein. Ég yrði heldur dapur- legur félagi fyrir hana." Frændi minn virtist ekki vera svo viss. „Of mikil einvera er þér óholl, Della. Þú verður að reyna að syrgja ekki þetta hræðilega atvik um of. Það verður engum til góðs." Framhald i næsta blaði. 7 \h>- X^sT^ Það hlýtur afl vera til auðvekJari leifl tíl afl elskast! Allt í lagi |)á ... en ekki hér! Þú minnir mig á að ég gieymdi að gefa kanínunum. Haukur vildi að fjölskyldan safnaðist saman í kringum píanóið á kvöldin — börnin vildu það ekki svo við urðum aö komast að samkomulagi. Hann Oli fer alltaf þarna inn þegar hann kemur heim úr vinnunni. 36. tbl. Vikan 19
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.