Vikan


Vikan - 28.01.1988, Blaðsíða 26

Vikan - 28.01.1988, Blaðsíða 26
peysunni. Og Þór segir: „Æ, ég er farinn" og hverfur. „AHt verður að fara," eins og Þorri Jóhannsson komst svo skemmtilega að orði í einu af ljóðum sínum. Daginn eftir vöknuðu allir í hláturkasti og síminn hrökk í lag. Ekki veitti af símanum. Einn morguninn fékk Derek fimmtíu upphringingar frá fólki sem spurði um Sykurmolana. Heim- ilisfangi Sykurmolanna í London var haldið leyndu til að halda ónæði í lágmarki en þangað var þó stöðugur straumur manna sem boðuðu fagnaðarerindi plötudreiflngarfyrirtækja. Fyrir utan Berrí Strít Stúdíós (þar sem Sykurmolarnir tóku upp til dæmis Veik í leikföng) benti flutningabílstjórinn okkur á djönk fúdið í höndum Einars Arnar og spurði: „Hvað er þetta?" Einar Örn: „Þetta er rokk og ról" (this is rock and roll). Tán end kántritón- leikarnir í London Tónleikarnir voru frábærir. Undirritaður táraðist af hrifn- ingu í öðru lagi Sykurmolanna. Sykurmolarnir eru betri á tón- leikum úti en heima. Af hverju? Bragi: Þegar maður kemst í svona græjur maður bara... Sándið á tónleikunum firábært. Áhorfendakökunni þótti firá- bært að heyra sungið á íslensku og fólkið hvíslaði sín á milli í hávaðanum og undraðist stórum: — Nú er hann að syngja á ís- lensku. — Er hann að syngja á ís- lensku?? Þá var Einar að syngja: Bensín, bensín, bensín... Allskonar lið þvældist upp á sviðið meðan á tónleikunum stóð. Lífverðir voru víðsfjarri lengi framan af. Einhverjum gaur tókst að smella kossi á Björk og eyðilagði fyrir henni. Eins og hún sagði sjálf þá söng hún gegn honum í næsta lagi. Laginu Kabbojjí. Það kom upp úr kaflnu síðar að gaurinn taldi sig vera í and- legu sambandi við hljómsveit- ina (?). Áhorfendur voru margir hverjir furðuhugsi og settu sig í gáfulegar stellingar sem breytt- ust smám saman í kúlheit: Enda voru þeir að heyra allt efhi hljómsveitarinnar í fyrsta sinn, allt nema Ammaeli. Og það er furðulegt að Sykurmolarnir hafi 26 VIKAN Einar Örn og Phil ræða máiin. náð svona langt á einu lagi, jafn- vel Bretarnir skilja ekki hvernig þetta er hægt. Bretarnir halda að Sykurmol- arnir séu eina hljómsveitin á Is- landi. Þeim finnst ísland mjög dularfullt og skilja ekki hvernig rokkhljómsveit getur æft í snjó- húsi. Eftir tónleikana var auðvitað baksviðspartí og ekki einu sinni hljómsveitarmeðlimir komust inn í það partí nema að hafa bak- sviðspassa. Þrír meðlimir úr Fall mættu á staðinn, blönduðu sér jónu og fóru. Þeir voru óvið- ræðuhæfir. Þarna var og Anní Anixety. Hún hitaði upp fyrir Sykurmolana. Áhorfendur hneyksluðust. Ég fílaði hana hinsvegar í botn. Hún var tauga- veikluð og virtist vera drukkin. Hún hefur víst verið drukknari á sviði, er mér sagt. Undirspilið við sönginn hjá henni var af segulbandi. Svo komu Sykurmolarnir og byrjuðu á laginu Mótórkrass. Enginn komst hjá því að vera með eftir að Sigtryggur taldi í taktinn og byrjaði lagið á dúndr- andi slagkrafti. Hljóðfæri ferðarinnar var án efa nýja vasatrompetið hans Ein- ars. Mansjéster- tónleikarnir Tónleikarnir voru haldnir á International, hjákátlega bleik- um og allt að því kúrekalegum stað. Sviðið var heimilislega lítið, búningsherbergið allt út- krotað í slagorðum og áríðandi orðsendingum. Það vantaði hurð á klósettið. Við bjuggumst við að lenda á skítahóteli. En lentum þess í stað á fimm- stjörnuhótelinu Britanníu. Hótelið státaði af heimsins stærstu ljósakrónu, herbergis- þjónustu allan sólarhringinn (sem varð sumum nokkuð dýrt spaug) og í herbergjunum var svo meðal annars buxnapressa, hjónarúm, biblía og klósett, al- þakið marmara. Sykurmolarnir voru eins og álfar út úr hól á hótel Britanníu innan um allra þjóða greifa. Allir komust í gott skap strax í anddyri hótelsins eftir fimm tíma keyrslu frá London. Britannía var skreytt í tilefni jólanna og að utan leit hótelið út eins og ferkantað jólatré úr steinsteypu. Og svo sannarlega er þetta endirinn, sagði einhver undir ljósakrón- unni. Um nóttina gerðu Þór og Bragi sér lítið fyrir og hentu tveim biblíum úr um gluggann, af þriðju hæð. Anní Anxiety heldur ekki vatni yfir því hvað Jón er góður mixermaður. Hún er alveg dol- fallin. Hún kemur til íslands í febrúar og heldur tónleika. Ég ætla að fara. Hún var meiriháttar góð á Internationaltónleikun- um, betri en í London. Sykur- molarnir voru líka betri í Man- sjéster og voru samt mjög góðir í London. Sándið var makalaust gott: Jón er hetja. Auk Anní hitaði hljómsveitin H.A.Þ. upp fyrir Sykurmolana á International. Enskir blaðamenn stagglast á því að Sykurmolarnir séu ekki stundarfyrirbrigði en hvað vita blaðamenn? Molarnir taka frelsi fram yfir peninga. Ef þeir fá ekki fullkomið frelsi til listsköpunar þá gætu þeir þess vegna neitað öllum tilboðum. Sykurmolarnir gera sér fulla grein fyrir því að þeir eru eða eru að verða tísku- fyrirbæri. Að vinna í poppbrans- anum er hálfgerð byggingar- vinna og Sykurmolarnir eru einskonar verktakafyrirtæki sem sér um að slá upp hamingju. En það sem skapar hamingju er breytilegt á hverjum tíma. Eða er það ekki? Sykurmolarnir eru tilbúnir að storka öllu og öllum. Jafhvel hamingjunni. Súggarkúbbestón- leikar í Börberís í stál- borginni Börmingham Börberís troðfylltist. Það hef- ur ekki gerst í manna minnum á þeim bæ. Staðurinn minnti á Saf- arí enda sándið ekki upp á það besta. Áhorfendur ætluðu að flæða inn á sviðið. Ljósmyndarar lágu í frygðarlegum steílingum fyrir framan Björk og Braga. Lið- ið starði á Björk. Björk skemmti sér vel. Annars var ekkert stoppað. Keyrt á staðinn, sándtékk, borðað á ódýrum ind- verskum matsölustað, orðin of sein, Anní á sviðið, Anní út af sviðinu, Sykurmolarnir inn, keyrt í gegnum lögin, af sviðinu, græjurnar út í bíl og allir aftur til London. Sviðið var einn allsherj- ar hitapottur og svitinn lak af mönnum. Ljóskastarar eins og glóandi ofnar. Áhorfendur sáu ekki neitt fyrir troðningi nema í stórum spegli í loftinu fyrir ofan sviðið. Og það þótti spaugileg sjón að sjá áhorfendur stara upp í loft en ekki í áttina að sviðinu. Eitt er athyglisvert og það er að á sama tíma og Sykurmola- tónleikarnir voru haldnir voru haldnir tónleikar með Stiff Littel Finger á öðrum stað í borginni. Það var uppselt hjá Stiff á 2000 manna stað en samt hafði ekki annar eins fjöldi troðið sér inn í Börberís í manna minnum, eins og ég sagði áðan. Þegar Einar spurði áhorfend- ur á íslensku hvernig væri að eiga heima í Börmingham þá svaraði einn íslendingurinn í áhorfendafjöldanum: „Agætt".
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.