Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.08.1909, Blaðsíða 1

Bjarmi - 01.08.1909, Blaðsíða 1
BJARMI = KRISTILEGT HEIMILISBLAÐ III. árg. Reykjavík^J. ágúst 1909. 16. tW. »Sannarlega er scrhver maðtir hcgómi, hveisn /ast sem hann slcndnr«. Sálm.39,5. „Sjálfur leið þú sjálfan þig". Eins og kunnugt er, þá eru þessi einkunnarorð Ietruð á hið nýgjörða líkneski Ingólfs landnámsmanns, sem á að standa hjá »Mentahúrinu« á Arnarhóli. Orðin sýnasl i lljótu hragði vel valin. Pau eiga að tákna víkings- lundina og alla framkomu hennar í víkingslífinu. Þessi orð eru heiðin »móðurorð«, galdur, sem móðir gól syni sínum, fyrst allra galdra. í þessu einkunnarorði felst sú hugsun, að sonurinn eigi að ganga sína víkingsgötu, ósluddur af öllum og öllum óháður, goðunum líka, en trúa á mátt sinn og megin. Hann á að fara víða og margt kemur fyrir á langri leið, margar vegarþrautir: VatnsföII slór og ólg- andi haf, fjandmenn, búnir lil á- hlaups, og fjötrar, ef hann ber lægra hlut, frost á fjallvegum, handfastar vofur i náttmyrkrinu, og margvisir jötnar, er hafa það að gamni að spyrja vegfarandann i þaula, og lála hann setja höfuð sitt i veð um það, hvor meira viti, hann eða »hundvís jöt- unn«. Við öllum þessum þraulum varð víkingssonurinn að vera búinn. En hver bjó hann úl? Móðirin með öllum sínum göldnim. Guðanna er ekki getið. Sonurinn átti að trúa á þann mátt sinn og megin, sem móðirin hafði, veitt hon- um með göldrunum. Hiörleifur, fóstbróðir Ingólfs, hafði þessa trú. Hann trúði á mátt sinn og megin. En hamingjuskifli urðu með þeim fóslbræðrum, þegar hingað kom: Ing- ólfur varð landnámsfaðir og hinn kynsælasti maður, og mikill höfðingi, en þrælar urðu Hjörleifi að bana, og eigi þótti þá önnur skömm meiri, en ef þrœll varð frjálsum manni að bana. Ingólfur er ekki í neinum vafa.um, hvað valdið hafi þessu hamingjuleysi fóstbi-óður hans, því hann segir: »Lítið lagðist hér fyrir góðan dreng, og sé eg svo hverjum verða, er eigi vill blóta« (trúa á goðin). í þessum orðum er fólgin sá sann- leikur, sem ekki gat einu sinni dul- ist heiðnum manni, að hamingju- maður getur enginn orðið, nema hann byggi trú sina á æðri krafti, en sjálfs sins mætti og láti leiðast af þeim æðra krafti. Ingólíur gerði það. Hann spurði guðina til ráða og fór algjörlega að tilvísun þeirra, bæði um förina hingað og hvar hann skyldi hér land nema. Og svo sýnir sagan, að aðrir land- námsmenn fóru að dæmvim hans, þeir sem hamingjusamastir urðu. Pessi frásögn er öll merkileg og gelur verið oss kristnum mönnum,

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.