Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.04.1928, Blaðsíða 4

Bjarmi - 01.04.1928, Blaðsíða 4
81 BJARMI enda trúðu þvi fastlega, að þeir tímar væru í aðsigi, er full ráðning fengist á lifsins miklu gátu. En þetta er nú orðið breytt og heyrir liðnum tímum til. Það eru skamm- sýnir orðleplar visindanna, en ekki vísindamennirnir sjálfir, sem hafa þessa oftrú á mætti mannsandans og yfir höfuð láta sjer detta slíkt í hug. Vísindamennirnir sjálfir, og þeir ekki hvað sýst, sem dýpst kafa, eru orðnir ólíkt varkárari í staðhæf- ingum sínum en þeir voru fyrir mannsaldri. Nú er því ekki lengur haldið fram af neinum þeirra, sem nokkuð kveður að, að trú og þekk- ing geti ekki samrýmst hvað öðru, þegar hvor heldur sjer á sinu sviði; þeir kannast nú hiklaust við tak- mörk þekkingarinnar og samsinna skilyrðislaust orðum Páls postula um að „þekking vor sje í molum". Hvað veldur þessari breytingu? Hún er sjálfum vísindunum að þakka og stendur i sambandi við hinar miklu framfarir þeirra. Því lengra sem visindin hafa komist, þess fleiri ó- ráðnar gátur hafa þau rekið sig á, sem þau sáu enga leið til að ráða með tækjum sínum. Þetta er eitt af hinum merkilegustu táknum nálægs tíma, sem vjer gerðum 611 vel í að festa oss í huga. Það er þvi líka trú min, að þeir tímar sjeu i aðsigi, er enginn getur lengur, án þess að gera sig hlægilegan, notað vísindin til þess að fegra með neikvæða afstöðu sína til hins yfirnáttúrlega í lífi Jesú Krists eða í hinni kristnu trú, eða notað ósamrýmanleik hins yfir- náttúrlega i trúarbrögðunum við skynsemina sem ástæðu til þess að hafna þvi sem ómögulegu. En þegar jeg því næst lít á menn- ina, eins og þeir eru upp og ofan, þá gerist jeg veiktrúaður á, að það sje i rauninni fyrst og fremst þetta, sem fælir menn frá Kristi og kristinni trú. Það eru sem sje alls ekki eins mikil brögð að þvi og látið er í veðri vaka, að hið yfirnáttúrlega geti ekki samþýðst anda mannsins, eða að honum sje það eins óeiginlegt og einatt er gefið i skyn. öllu heldur virðist margt benda til þess, að andi mannsins geti ekki án hins yfirnátt- úrlega verið og að hann meira að segja fremur hneigist að því sem yfirskynjanlegt er og undursamlegt, heldur en fjarlægist það; enda er hann sjálfur yfirskynjanlegur og undursamlegur i eðli sínu. Þegar því góðir menn snúa baki við Jesú Kristi eða vilja engin mök eiga við kristnu trúna og færa sem ástæður fyrir þvi hið yfirnáttúrlega bæði í lifi Jesú og kenningu, sem þeir geti ekki samsint, þá er mjer geði næst að halda, að þeir geri sig seka í s j ál f sblekkingu. Loks staðfesta þær tilraunir, sem gerðar hafa verið til að gera krist- indóminn „skynsamlegri" með því að skera burt hið yfirnáttúrlega, mikillega þetta hugboð mitt; því að þessi „endurbætti" kristindómur hef- ir, sem kunnugt er, fæstum í geð fallið, og þeir, sem glæptust á hon- um, horfið fljótt frá honum aftur, af því að þeim fanst hann ekki hafa annað en steina fyrir brauð að bjóða. í irúarlegu tilliti reyndist hann áhrifalaus. Hann gerði engan mann truaðri eða viðurtækilegri fyr- ir áhrifum að ofan. Hann gerði menn ekki fúsari til að gefast Kristi nje til að lifa og breyta eftir fyrir- mælum hans. Það kom miklu frem- ur berlega í Ijós, að kristna trúin hafði mist við það alt aðdráttarafl sitt fyrir anda mannsins. Hún hafði ekkert framar að bjóða mannshjart- anu, þvi að það getur aldrei hvílst við hyggindalærdóma eina saman,

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.