Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.04.1928, Blaðsíða 7

Bjarmi - 01.04.1928, Blaðsíða 7
BJARMI 81 fjarlægan mátt, sem i þeirra augum er engan veginn hliðið inn til dýrð- arinnar heima. Heimal — I orðinu felst hvild og friður, gleði og öryggi — og gjafmildi. Heima er þar, sem öll óró og þrá er sloknuð, þar sem sálin hvílir í ró og jafnvægi, — heima getur innifalist í heimili, manni, kirkju eða svo fjölda mörgu öðru, en heima er alt af þar, sem kærleikur rikir og líiið er sífeld þakkargjörð. Þeir menn eiga bágt, sem ekki vita hvað heima táknar i þessu lífi, en hinir eru þó aumkunarverðari, sem vita eigi, að hcima er og til eftir dauðann. Mig hefir langað til þess að taka í höndina á þessum mönnum og hvísla að þeim: »Sjáðu, þarna er vegur dýrðarinnar, vegurinn sem þú fjekst aldrei komið auga á. Sjáðu, hann er þröngur, hrattur og torsóttur, og á leiðinni eru þyrnar, sem rifa okkur og trjen slúta sumstaðar svo lágt, að limið lýkst saman ylir höfðum okkar, og við verðum að þræða stiginn álút og með varúð, já, stundum verðum við að ganga á hnjánum til þess að komast áfram. En þar sem lýkur verstu vegarköflunum tekur alt af við — o'g stundum alt í einu — rjóður í myrkviðinum. Sól, tungl eða stjörn- ur líta ofan i rjóðrið og fylla það skærri, Ijómandi birtu, svo okkur finst, að við höfum ekki sjeð annað eins, en skæra ljósið sýnir okkur, að jafnvel þar, sem vegurinn var allra verslur yfirferðar, uxu yndislegar, rauðar rósir á milli þyrnanna. Stundum er vegurinn svo krókóttur og myrkrið svo svart, að við verð- um að skríða á fjórum fótum og þreifa okkur áfram, án þess að sjá handa okkar skil, en alt i einu sjá- um við að vegarlokum birta af degi og þar sem veginum lýkur, skín hið skærasta Ijós — þar standa hlið himnanna opin. Jesús rjettir okkur smáum og aumum mönnunum báðar hendur. En ef við höfum sjeð þá sýn, þá gleymist okkur erfiðið og þreytan, þá fyllumst við nýjum fögnuði og riðjum okkur braut með söng og bros á vörum, því þá höfum við sjeð heim. Heimþráin rekur okkur áfram. En margur maðurinn bristir höf- uðið og segir: »Æ, þessi vegur er alt of illur yfirferöar — okkur var að eins gefið eitt líf, það eigum við með vissu. Hví skyldum við ekki njóta þess eins vel og hægt er og þeirrar ánægju, sem lífið rjettir að okkur?« Og þeir fara hina leiðina. Pessa breiðu braut sá jeg greini- lega i draumi mínum i nótt. Mig hryllir við að hugsa til þess, sem fyrir augu min bar. Mig dreymdi, að jeg lægi i rúmi minu hjer i heilsuhælinu, og að komið væri kvöld. Gluggarnir voru opnir eins og vant er. Úti var tunglskin og stjörnubjart, i kveldkyrðinni heyrð- ist fjarlægur brimgnýr hafsins og þylurinn i limi linditrjánna i garðin- um. Mjer fanst jeg vera vakandi, og lá jeg aftur á bak með hendurnar undir höfðinu og horfði á stjörnurnar,. sem blikuðu á himninum. — Jeg vissi, að þess mundi ekki svo ýkja langt að biða, að jeg væri horfin upp fyrir allar stjörnur. l*etta var undarlegt tilhugsunarl Jeg var i huganum hjá manni minum og litlu stúlkunum niínum, og augu min fyltust tárum, svo jeg varð að loka þeim. Pegar jeg lauk augunum aftur upp, sá jeg að yndislega faliegur, hvitur

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.