Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.11.1928, Blaðsíða 7

Bjarmi - 01.11.1928, Blaðsíða 7
BJ * R MI 231 Ea þetta á sjer sjaldan stað, það er undanteknÍDg að Gyðingar bæti þjóðlifið. Venjulegast er lif þeirra eins og graftarkíli á þjóðarlikömun- uin, það veldur sýkingu og hrðrnun jafnvel þeim sjálfum. Þeir fiytja ó- lánið með sjer, af þvi að ólánið býr í þeim. Og af þessari ástæðn er það i raun rjettri að vjer, sem störfum að kristni- boði meðal Gyðinga, höfum tekið okkur upp, í nafni hans, sem þeir höfnuðu, i nafni Jesú Krists, til þess að rjetta við hag Gyðinganna og þeirra þjóða, sem þeir hafa tekið sjer bólfestu hjá. Vjer gerum það með þeirri öruggu sannfæringu, að ekki sje um nema eitt einasta meðal að ræða við öllu þessu böli: lifandi trú á Jesúm Krist, frelsara vorn. Vinur minn nokkur útskýrði einu sinni þetta takmark og þessa grund- vallarhugsun Gyðingatrúboðsins á þenna hátt i GyðÍDga hóp: Hann valdi sjer dæmisöguna um týada soninn að ræðuefni. Er faðir- inn fagnaði heimkomn hans með veislu, ljet eldri sonurinn móðgast og fór að heiman. Vinur minn sagði siðan: »En er yngri soDurinn sá, að bróðir hans ætlaði ekki að koma heim aftur, hvarf hann að lokum sjálfur frá veislunni, til þess að leita að honum, — og það er einmitt þetta, sem við erum að leitast við að gera! Því að vjer, Guðs börn annara þjóða, erum yngri sonurinn, sem lengi, lengi ráfaði villur vegar. En eldri sonurinn, sem var heima í föður- húsum frá upphafi vega sinna, er ísraelslýður. Vegna okkar hvarf hann að heiman, og nú er það skylda okkar að leita að honum og koma með hann heim afturcr. — Það er auðvelt að gera sjer i hug- arlund, að starf okkar er ekki neitt áhlaupaverk. Verstur Þrándur í götu er það, hve margir kristnir menn eiga litið skilið að kallast kristnir. Hvers vegna á maður að snúa sjer til þess kristnindóms, sem trúir ekki einu sinni á sjálfan sig? spyrja Gyð- ingar. I'ví ber ekki að neita, að meðal Gyðinga nútimans eru menn, sem skilja það, að ómögulegt er að kenna kristindóminum, og því síður sjálfum Kristi, um alla þá synd og villu, sem á sjer stað undir ylirskyni kristn- innar. En þá verða fyrir manni nýir örðugleikar, hvernig útskýra skuli, færa til rjetts vegar og sameina þessa sannleiksjátningu eða að minsta kosti sannleiksþrá. Þessi atriði hafa orðið mjer eríitl viðfangsefni bjer i Búdapest nú sið- ustu árin. Hjer eru hundruð, ef til vill þúsundir, af hrcinskilnum og vönduðum Gyðingum, körlum og kbnum, sem sjá það og skilja, að það er ómögulegt, er til lengdar lætur, að hafna Jesú, og að einmitt þessi höfnun er upphafið á eynid Gyðinga hjer i heimi. En þetta er ekki nóg. Einhvern veginn verður að gera þessar hugsanir raunve.ru- legar, og leiðina að þessu nýja lííi Gyðinganna erum við að reyna að íinna. Eiga kristnu Gyðingarnir að mynda sina eigin kirkju? Eða eiga þeir að ganga i kirkjulegt samfjelag við okkur? En ef svo er: Hvaða skyldur hvila þá á okkur gagnvart þeim, er viðborfið hefir breytst? — Þannig mætti haida áfram að spyrja. Eftir öll þau ár, sem jeg hefi starfað fyrir og með ísraelslýð, er mjer það Ijóst, að ekkert starf er betur til þess fallið, að leiða i ljós hið dýpsta eðli kristninnar. Þegar Gyðingar afneituðu og afneita Jesú frá Nazaret, þá gera þeir það með miklu meiri sannfæringu og eftir itarlegri ihugun en nokkrir aðrir

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.